พ่อตาพูดคุยกับลูกเขย

บรรยากาศเงียบสงบ กลิ่นชาสาลี่ที่เพิ่งรินใส่ถ้วยยังคงอบอวลในอากาศ หลี่หลิ่งฟางได้ขอตัวไปพักที่เรือนของตน โดยปล่อยให้บุรุษทั้งสองนั่งอยู่ด้วยกัน

อัครมหาเสนาบดีหลี่ซีเฉิงวางสายตาแน่วนิ่งที่องค์รัชทายาท ใบหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความเคร่งขรึมในฐานะบิดาผู้เป็นห่วงบุตรี และขุนนางผู้มากประสบการณ์ในราชสำนัก

“องค์รัชทายาท” เสียงเขาเอ่ยเรียกอย่างเรียบเฉียบ “ในฐานะบิดา กระหม่อมมีเรื่องหนึ่งที่ขอถามตรง ๆ กับพระองค์...เหตุใดในอดีตพระองค์ถึงได้ใส่ร้ายบุตรีของกระหม่อม?”

คำถามนั้นเปรียบดังสายอัสนีที่ผ่าลงกลางใจหวังจิ้งเสวียน เขานิ่งงันไปชั่วอึดใจ ไม่อาจสบตาพ่อเป็นพ่อตาตรงหน้าได้สนิท ความรู้สึกผิดซึมลึกขึ้นมาในอก

“เรา…” เขาตรัสอย่างลังเล ก่อนจะกลืนน้ำลายแล้วตรัสเสียงแผ่วเบา “เรารู้ว่าชินอ๋องเป่าหูให้หมอหลวงวางยาพิษเรา และโยนความผิดให้พระชายาเป็นแพะรับบาป เพื่อสร้างความบาดหมางระหว่างเรากับพระชายา หลังเราฟื้นจากพิษกำเริบในร่างกายวันนั้น เรารู้ว่านางถูกกักขังอยู่ในตำหนักเหลิ่งกง เราคิดว่านางจะใช้ชีวิตที่ดีอยู่ในนั้น โดยให้หญิงกำนัลคนหนึ่งคอยดูแลนาง แต่ทว่าเราคิดผิดที่ไม่พานางออกมา...ทำให้นางตรอมใจตายอย่างโดดเดี่ยวอยู่ในนั้น”

หลี่ซีเฉิงขมวดคิ้ว แต่ยังคงนั่งฟังเงียบ ๆ

หวังจิ้งเสวียนกัดฟันแน่นฝืนตนให้กล้าเงยพระพักตร์ขึ้นสบตาบิดาของหญิงสาวที่ตนเคยทำร้าย “ตอนนั้นเราอ่อนแอที่ไม่สามรถปกป้องนางได้ เราเป็นเพียงหุ่นเชิดของชินอ๋อง…เรามิคู่ควรกับฟางเอ๋อร์เลยด้วยซ้ำ”

เขาสูดลมหายใจลึกกลั้นน้ำตาที่กำลังรินไหล ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขึ้น “เรามิรู้ว่าตอนนี้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเราตอนนี้เป็นผู้ใด แต่ทว่านางกลับเป็นคนที่ผลักดันเราให้ก้าวไปข้างหน้า ในยามที่เราอับจนหนทางนางคือคนที่เตือนสติ สอนให้เรารู้จักแยกแยะว่าผู้ใดจริงใจ ผู้ใดซ่อนคมมีดไว้หลังคำหวานพวกนั้น”

“เพราะนางเราจึงเริ่มเป็นผู้เป็นคน กล้าจะยืนหยัดเผชิญหน้ากับอันตราย กล้าที่จะปกป้องสิ่งสำคัญโดยมิหลบซ่อนอยู่หลังผู้ใดอีกต่อไป ถึงแม้เราจะฝันถึงฟางเอ๋อร์คนเก่าและรู้สึกผิดอยู่ตลอดเวลาก็ตาม เราก็ไม่สามารถพานางกลับมาได้ หากมีของวิเศษหรือแลกชีวิตของเรา เพื่อพานางกลับมา เรายินดีทำทุกอย่าง”

หลี่ซีเฉิงฟังจนจบ เขาไม่ได้พูดทันที แต่ดวงตาคมเข้มเริ่มอ่อนลงดั่งคลื่นใหญ่ที่ค่อย ๆ สงบหลังพายุ

“ดีแล้วที่เจ้ารู้ตัว…” เขากล่าวในที่สุด คำเรียกเปลี่ยนไปเหลือเพียงพ่อตากับลูกเขย เสียงเจือแววเหนื่อยใจแต่ก็แฝงความยินดีลึกๆ “ฟางเอ๋อร์เป็นบุตรีของข้า ข้าย่อมรู้ดีว่านางมิใช่บุตรีของข้า ลูกของข้านางเคยมาเข้าฝันบอกว่าที่ที่นางอยู่ในตอนนี้ นางมีความสุขอย่างมากบอกกับข้าว่าไม่ต้องเป็นห่วง และให้ข้ารักคนที่มาอยู่ในร่างของนาง เพราะเด็กคนนั้นตัวคนเดียวมาตลอด ข้าถึงได้มองฟางเอ๋อร์ในตอนนี้เปรียบเสมือนเหมือนลูกสาวคนที่สอง นางมีความเฉลียวฉลาดกว่า และหากนางเลือกอยู่ข้างเจ้า แสดงว่านางเห็นค่าในตัวเจ้าจริง ๆ อย่าทำให้นางต้องเสียใจ นั่นคือสิ่งเดียวที่ข้าขอ เพราะสวรรค์ได้นำพานางมาหาเจ้าและข้า”

องค์รัชทายาทผงกศีรษะรับเต็มใจ แววตาหนักแน่น “เราสัญญา เราจะมิให้ใครพรากนางไปจากเราได้อีก มิว่าจะเป็นชินอ๋องหรือผู้ใด เราจะปกป้องนางด้วยชีวิตของเราเอง”

หลี่ซีเฉิงมององค์รัชทายาทเนิ่นนาน ก่อนพยักหน้าเบา ๆ และยกจอกชาขึ้นจิบ กลิ่นหอมสาลี่อบอวลไปทั่วห้อง แต่ความรู้สึกในใจของเขาโล่งขึ้นอย่างยากจะบรรยาย

“หากเจ้าพูดได้อย่างนี้ เช่นนั้นข้าก็วางใจได้อีกเปลาะหนึ่งแล้ว”

บรรยากาศในห้องแปรเปลี่ยนจากแรงกดดันมาเป็นอากาศปลอดโปร่ง อัครมหาเสนาบดีไม่ได้มององค์รัชทายาทเป็นเพียงลูกเขย แต่เริ่มมองเห็นบุรุษที่เติบโตผ่านบทเรียนอันแสนเจ็บปวด และมีบุตรีของตนเป็นผู้ผลักดันอยู่เบื้องหลัง

หลี่ซีเฉิงทอดสายตามองออกไปยังสวนหย่อมตรงหน้าต่างอย่างเงียบงัน ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก “เจ้ารู้หรือไม่ มารดาของฟางเอ๋อร์ มิใช่เพียงสตรีงามที่เฉลียวฉลาด หากยังเคยเป็นหนึ่งในสี่อัจฉริยะแห่งสำนักเมฆา”

หวังจิ้งเสวียนเงยพระพักตร์ขึ้นอย่างประหลาดใจ ดวงตาฉายแววทึ่งในสิ่งที่ไม่เคยล่วงรู้มาก่อน “อย่าบอกว่านางคือ...?”

หลี่ซีเฉิงหัวเราะเบา ๆ “ใช่ นางคือไป๋ซูหลาน จอมยุทธ์หญิงผู้สง่างามและเปี่ยมด้วยวรยุทธ ครั้งหนึ่งเคียงบ่าเคียงไหล่กับข้าและชางเหรินบิดาของเจ้า”

คำว่าบิดาของเจ้าทำให้หวังจิ้งเสวียนชะงักกึก เขาไม่เคยได้ยินเสด็จพ่อเอ่ยถึงอดีตเช่นนี้มาก่อน

เสียงของอัครมหาเสนาบดีดังขึ้น “เราเป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกัน ข้าเป็นศิษย์พี่ใหญ่ ส่วนชางเหรินเป็นศิษย์น้อง แม้ภายนอกจะเป็นโอรสสวรรค์ แต่ในหุบเขายุทธภพเราไร้ยศถา ใช้กระบี่และความจริงใจต่อกัน”

หลี่ซีเฉิงหัวเราะเบา ๆ ดวงตาอบอุ่นด้วยแววแห่งความทรงจำ “เจ้าคงนึกภาพมิออกว่าเมื่อครั้งยังเยาว์ ชางเหรินเคยแพ้ข้าสิบกระบวนท่าติด ๆ แล้วต้องล้างบ่อน้ำในสำนักอยู่สามวัน”

หวังจิ้งเสวียนเผลอยิ้มจาง ๆ ขณะรับฟัง

“ข้ากับเขามิใช่แค่ศิษย์พี่ศิษย์น้อง แต่เรายังเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตาย และผู้ที่อยู่เคียงข้างเราก็มีซูหลานภรรยาของข้า และฉีหลิงมารดาของเจ้า เราทั้งสี่เคยสาบานร่วมกันว่าจะจงรักภักดีต่อแผ่นดิน มิให้ความทะเยอทะยานหรือศัตรูทำลายคำมั่นนั้นได้”

หวังจิ้งเสวียนยิ่งอึ้ง เมื่อเสด็จแม่ก็เป็นหนึ่งในเรื่องราวนี้

หลี่ซีเฉิงถอนใจเบา ๆ สายตาอ่อนล้าจากรอยแผลเก่า “แต่น่าเสียดาย ผู้คนเปลี่ยนกาลเวลาก็เปลี่ยน ความเงียบงันที่เราเคยมีในสำนัก กลับกลายเป็นเสียงวังวนแห่งอำนาจและกลอุบาย จนทำให้ข้าเกือบลืมว่าสหายที่แท้จริงเป็นเช่นไร”

หลี่ซีเฉิงหันกลับมาสบตาองค์รัชทายาทอีกครั้ง “แต่เจ้าทำให้ข้านึกถึงวันวาน เจ้าอาจเคยอ่อนแอ แต่เจ้ากล้ายืนหยัดเพื่อความถูกต้อง และที่สำคัญเจ้ารักบุตรีข้าด้วยความจริงใจ”

หวังจิ้งเสวียนโค้งศีรษะเล็กน้อย “เราจะรักษาคำสัตย์ที่ให้ไว้ทั้งต่อท่านและต่อตัวฟางเอ๋อร์เอง”

หลี่ซีเฉิงผงกศีรษะแววตาอบอุ่นแต่ยังคงแฝงด้วยความเข้มงวด “เช่นนั้นเจ้าจงจำไว้ หากวันหนึ่งเจ้าต้องตัดสินใจระหว่างความรักกับบัลลังก์ จงอย่าลืมว่าคนที่อยู่ช่วยเหลือเจ้าและคนที่เจ้ารักที่สุด ย่อมมีค่ากว่าทองคำพันหีบและอำนาจหมื่นแคว้น”

หลี่ซีเฉิงยกจอกชาขึ้นจิบก่อนจะวางลงบนโต๊ะแล้วจึงกล่าวต่อ “เมื่อครู่ข้าพูดถึงสหายสี่คนในวัยหนุ่มสาว หากเจ้าอยากรู้ว่าใครมีจิตใจแน่วแน่ที่สุดในพวกเรา ข้าคงต้องยกให้ไป๋ซูหลานกับฉีหลิง” เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างนึกขัน

“แม้ทั้งสองจะเป็นเพียงอิสตรี แต่กลับเป็นผู้ที่ใจแข็งกล้ายิ่งกว่าบุรุษอย่างพวกเรา ทั้งคู่ถือดาบเคียงกันตั้งแต่อายุสิบห้าปี เคยฝึกวรยุทธร่วมกันในหุบเขาลมทมิฬ เคยถูกลอบโจมตีตอนลงเขาเพื่อหายา ฉีหลิงนั้นแม้เดิมเป็นธิดาแม่ทัพใหญ่ พูดจาขึงขังเฉียบคม ต่างกับซูหลานที่อ่อนโยนแต่ไม่เคยยอมใครง่าย ๆ”

หวังจิ้งเสวียนฟังด้วยแววตาทึ่งและซาบซึ้ง เหมือนได้เห็นอีกด้านหนึ่งของเสด็จแม่ผู้สงบนิ่ง และสุขุมที่เขาคุ้นชินมาตลอดชีวิต

หลี่ซีเฉิงหรี่ตาลงดวงตาพลันวูบไหวเมื่อพูดถึงภรรยา “ข้าจำได้ในวันอำลาสำนักฉีหลิงเคยกล่าวกับซูหลานว่า หากภายภาคหน้าเราต่างได้บุตร ขอให้ลูกเราเป็นสหายที่ดีต่อกันเหมือนเราในครั้งนี้ ซูหลานเพียงหัวเราะ แล้วตอบว่า หากเป็นบุตรและบุตรีก็ขอให้ลูกของเรารักกันเสียเลย จะได้มิต้องมีใครพรากจากเหมือนพวกเรา”

คำกล่าวนั้นทำให้หวังจิ้งเสวียนเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะตรัสขึ้นด้วยความสงสัย “พวกเขา...มิได้ผิดใจกันใช่หรือไม่?”

หลี่ซีเฉิงส่ายศีรษะช้า ๆ “เปล่า พวกนางผูกพันดั่งพี่น้องแท้ ๆ แต่ชีวิตพัดพาให้คนไปอยู่กันคนละฟาก ผู้หนึ่งเป็นฮองเฮามารดาแผ่นดิน ผู้หนึ่งต้องมาเป็นภรรยาขุนนาง ข้าเพียงเสียใจที่ซูหลานจากไปเร็วเกินไป มิอาจเห็นวันแห่งความสุขของบุตรีตนเอง”

เขาหันไปมององค์รัชทายาทตรง ๆ “เจ้าคือผู้เดียวที่จะทำให้ฟางเอ๋อร์ มิต้องแบกรับปัญหาอยู่คนเดียวอีกต่อไป หากเจ้าทำได้ข้าจะมิขัดขวางสิ่งใดทั้งสิ้นในอนาคต”

หวังจิ้งเสวียนค้อมศีรษะอีกครั้ง ครานี้ด้วยน้ำหนักของความเข้าใจและคำมั่นที่ลึกซึ้งกว่าเดิม

“เราจะคอยแบ่งเบาภาระและยืนอยู่เคียงข้างนาง”

หลี่ซีเฉิงทอดสายตามองลอดหน้าต่างไปยังเงาไม้ที่ไหวเอนยามบ่าย ก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงแผ่วเบา

“เจ้ารู้หรือไม่ ซูหลานกับชางเหรินเคยถูกเรียกว่าคู่ดั่งจันทรากับเมฆา ซูหลานเสมือนจันทรา สงบนิ่ง สว่างไสว แต่เปราะบาง ส่วนชางเหรินเปรียบดั่งเมฆา อิสระ ห้าวหาญ มิเคยหวั่นต่อคำครหา”

หลี่ซีเฉิงแค่นยิ้มน้อย ๆ ในลำคอ “ข้าเคยหลงนึกว่าในท้ายที่สุด คนที่ซูหลานจะเลือกแต่งด้วยคือ ชางเหรินเสียอีก หาใช่ข้าผู้นี้”

หวังจิ้งเสวียนชะงักเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างเข้าใจ “แต่ท่านคือ คนที่นางเลือกในที่สุด”

หลี่ซีเฉิงพยักหน้าเบา ๆ “เพราะนางบอกว่า ข้าคือคนที่ยอมเดินช้า ๆ เพื่อรอให้ดวงจันทราอย่างนางเปล่งแสงได้เต็มที่ แต่เจ้าคิดดูสิ หากวันนั้นซูหลานตัดสินใจเดินในเส้นทางเดียวกับชางเหริน บางทีชะตาของพวกเราทุกคนคงเปลี่ยนไป”

หลี่ซีเฉิงหลุบตาลง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่มยิ่งกว่าเดิม “หลังซูหลานจากไป ชางเหรินเคยมาหาที่เรือนในยามค่ำ เพียงเพื่อวางกล่องหนึ่งใต้ต้นเหมย แล้วจากไปเงียบ ๆ ข้าเปิดดูจึงเห็นผ้าไหมปักมือ ภาพดอกเหมยกับจันทราเต็มดวง ด้านหนึ่งเขียนอักษรว่า ‘เราต่างเคยเป็นแสงให้กัน แม้จันทราจะดับลง แต่เมฆาจะยังคงลอยอยู่บนฟากฟ้าเสมอ’” หลี่ซีเฉิงยิ้มเศร้าแต่เปี่ยมด้วยความภาคภูมิ

*****