เทศกาลหยวนเซียว

หลี่หลิ่งฟางจูงมือหวังจิ้งเสวียนเดินทอดน่องไปตามย่านงานเทศกาลที่คึกคักในเมืองหลวง ตลอดสองฟากฝั่งประดับประดาไปด้วยโคมแดงระย้าห้อยละลานตา เสียงจ้อกแจ้กจอแจดังคลอเคล้า กลิ่นอาหารหอมฉุยจากแผงลอยเรียงรายพัดมาตามสายลม เรียกน้ำลายจนท้องไส้ของนางส่งเสียงประท้วงเบา ๆ

หลี่หลิ่งฟางชะโงกหน้าไปดูร้านหนึ่งอย่างสนใจ ก่อนจะฉุดแขนองค์รัชทายาทให้หยุดยืนหน้าร้านไก่เสียบไม้

“เถ้าแก่ ไก่เสียบไม้ไม้ละเท่าใดหรือเจ้าคะ?” นางเอ่ยถามเสียงใส

“ห้าอีแปะ แม่หนูจะรับกี่ไม้ดีล่ะ?”

“ห้าไม้เจ้าค่ะ ขอน้ำจิ้มราดชุ่ม ๆ ด้วยนะเจ้าคะ”

“ได้ ๆ ได้ตามใจเลย” เถ้าแก่หัวเราะเบา ๆ พลางพลิกไก่บนเตาถ่าน กลิ่นหอมกรุ่นยิ่งกระตุ้นความหิว

หลี่หลิ่งฟางเฝ้ามองจนเผลอกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้

“ได้แล้ว ไก่เสียบไม้ของเจ้า” เถ้าแก่ยื่นของให้พร้อมรอยยิ้ม

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” นางรับมาอย่างดีใจแล้วยื่นให้ชายหนุ่มข้างกาย

หวังจิ้งเสวียนเลิกคิ้ว “เจ้ามิคิดจะเก็บไว้กินเองหรือ?”

“แบ่งกันกินสิ ถึงมีเงินก็มิควรใช้สิ้นเปลืองมิใช่หรือ?” นางกล่าวพลางยัดไก่ไม้หนึ่งใส่มือเขา แล้วหมุนตัวเดินต่อโดยไม่รอฟังคำตอบ

หวังจิ้งเสวียนหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ เขาหันกลับไปจ่ายเงินให้เถ้าแก่ ก่อนจะเร่งฝีเท้าตามร่างบางที่หยุดยืนหน้าร้านขายปิ่นปักผมร้านหนึ่ง

“คุณชายดูสิ ปิ่นปักผมพวกนี้งดงามใช่หรือไม่?” เสียงนางถามด้วยความตื่นเต้น

เขาก้มมองแผงปิ่นปักผมหลากสีสันที่เรียงรายอยู่ บ้างประดับหยก บ้างมีลวดลายงดงาม เขาพยักหน้าเบา ๆ

“อืม”

แม้จะเป็นเพียงถ้อยคำธรรมดา ทว่ากลับทำให้หลี่หลิ่งฟางยิ้มกว้าง ชวนให้สายตาเขาไม่อาจละไปที่อื่นได้

“ถ้าเจ้าคิดว่างาม เช่นนั้นข้าจะซื้อสักชิ้น” หลี่หลิ่งฟางหันกลับไปที่แผง

หวังจิ้งเสวียนยิ้มมุมปาก มองหญิงสาวตรงหน้าก้มเลือกปิ่นด้วยแววตาจริงจัง ระหว่างนั้นเขาก็ลอบนึกถึงคำสัญญาของพวกเขา ที่วันนี้จะใช้ชีวิตเยี่ยงสามัญชนสักวันเพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายจากสายตาของผู้อื่น

“อันนี้งดงามที่สุดแล้ว” หลี่หลิ่งฟางยื่นปิ่นปักผมอันหนึ่งให้

“เจ้าชอบอันนี้หรือ?” หวังจิ้งเสวียนถามพลางรับมา

“อื้ม” นางพยักหน้าระรัว

“แม่ค้า ปิ่นอันนี้เท่าใด?”

“สิบห้าอีแปะเจ้าค่ะ”

หวังจิ้งเสวียนควักถุงเงินจากอกเสื้อแล้วยื่นจ่ายโดยไม่ลังเล จากนั้นเขาก็โน้มตัวลงเสียบปิ่นให้หญิงสาวอย่างแผ่วเบา

“งดงามยิ่งนัก เหมาะกับเจ้ากว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก”

“เหมาะกว่าที่คิด...หมายความว่าอย่างไร?” หลี่หลิ่งฟางหรี่ตาอย่างจับผิด

หวังจิ้งเสวียนหลุดหัวเราะเบา ๆ “อย่าใส่ใจเลย เราเดินเที่ยวกันต่อเถิด เดี๋ยวต้องไปซื้อโคมไฟอีก”

แม้นางจะฟึดฟัดอยู่เล็กน้อย แต่เมื่อเห็นดวงตาเขาเป็นประกายขณะเหลือบมองร้านถังหูลู่ฝั่งตรงข้าม ก็ได้แต่ยอมแพ้

“มาเถิด ข้าจะพาไปซื้อถังหูลู่”

“อืม”

ทั้งสองเดินจูงมือข้ามถนนมา แม่ค้าร้านถังหูลู่ชะงักชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มรับอย่างนอบน้อม

“รับกี่ไม้ดีเจ้าคะ? เพิ่งเคลือบน้ำตาลสด ๆ เลย”

หลี่หลิ่งฟางหันมาถามหวังจิ้งเสวียน “เจ้าจะกินกี่ไม้?”

“สอง” เขาตอบพร้อมชูสองนิ้ว

“สองไม้เจ้าค่ะ”

“สองไม้ราคาหกอีแปะ” แม่ค้าว่าก่อนจะยื่นถังหูลู่สองไม้ให้

หลี่หลิ่งฟางจ่ายเงินและรับถังหูลู่หันมายื่นให้ชายหนุ่ม

“ขอบคุณ” หวังจิ้งเสวียนกล่าวขณะกัดเข้าไปหนึ่งคำ “หวานกำลังดี”

“ดีแล้ว” หลี่หลิ่งฟางยิ้มพลางจูงมือเขาเดินเที่ยวต่อ ท่ามกลางแสงโคมและเสียงผู้คน

ทางด้านหลัง ชิงหลานองครักษ์ข้างกายขององค์รัชทายาทเดินตามคุ้มกันอย่างเงียบงัน ยกเว้นแต่สตรีผู้หนึ่งที่ควรจะช่วยเขาสอดส่องภัย กลับเดินเล่นตัวปลิวราวไร้ภาระหน้าที่

“ร้านนั้นอร่อยนัก! ครั้งหน้าข้าจะต้องกลับไปกินอีกแน่นอน!” อันฉีพูดขึ้นเสียงใส

ชิงหลานถอนหายใจเงียบ ๆ แววตาเอือมระอาอย่างปิดไม่มิด

“ทำหน้าราวกับกินของบูด! เจ้าเห็นข้าเป็นตัวน่ารำคาญหรือไร?” นางแหวใส่

“เปล่า” ชิงหลานตอบเสียงราบเรียบเย็นชา

“ข้ามิเชื่อหรอก ในใจเจ้าคงคิดด่าข้าเป็นพรวนแล้วใช่หรือไม่!”

ชิงหลานเลิกคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยแววตาว่างเปล่า เขาตอบตามตรงเสมอ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะตีความไปไกลกว่าความจริง

อีกมุมหนึ่งของเมืองหลวง หลิวอ๋องนั่งจิบสุราลำพังที่ร้านเล็กเงียบสงบแห่งหนึ่ง สุรารสดีจนยากจะวางจอกลงได้ เสียงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามขยับก่อนจะมีบุรุษผู้หนึ่งนั่งลง

“เห็นเมืองหลวงแล้วรู้สึกเช่นไร?” หลิวอ๋องถามโดยไม่ละสายตาจากจอกสุรา

“กว้างใหญ่ หรูหรา และผู้คนมากมาย” ชายผู้นั้นตอบ “แล้วเหตุใดท่านถึงติดแหงกอยู่ที่นี่เล่า?” เขาย้อนถามกลับ

หลิวอ๋องเงียบไปชั่วครู่มองจอกสุรานิ่ง ๆ แล้วกระดกดื่มรวดเดียว “ข้าเพียงอยากมานั่งเล่นเท่านั้น”

“หา? ท่านอ๋องพูดเล่นกระไรเช่นนั้น”

“ข้ารู้ตัวดี” เขาตอบนิ่ง

“ไม่ๆๆ ข้าว่าท่านเมาแล้ว พอเถิด เลิกดื่มดีกว่า”

ชายผู้นั้นแย่งจอกสุราไปจากมือหลิวอ๋อง ซึ่งเขาได้แต่มองตามอย่างปลงตก ก่อนเอนกายพิงพนักเก้าอี้สายตาเหม่อมองแสงโคมไฟด้านนอก

“บางทีข้าอาจเมาจริงอย่างเจ้าว่าก็ได้”

“เช่นนั้นท่านก็นอนหลับเสียเถิด การฝืนตื่นอยู่จะยิ่งทำให้ท่านมึนเมาหนักขึ้น เดี๋ยวหาทางกลับโรงเตี๊ยมมิได้จะงานยุ่งเอา”

เสียงทุ้มของชายผู้นั้นลอยแผ่วราวกับลมพัดผ่าน

หลิวอ๋องนั่งนิ่งเนิ่นนานก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา “คุณชายสวี...ท่านเคยหลงรักผู้ใดบ้างหรือไม่?”

ชายหนุ่มที่ถูกเอ่ยถึงเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย แววตาฉายแววครุ่นคิด “ท่านหมายถึงในเชิงคนรักหรือ?”

“เช่นนั้นก็ได้” หลิวอ๋องตอบเพียงเท่านั้น ดวงตายังคงทอดมองไกลออกไปเบื้องหน้าราวกับไม่ต้องการสบสายตาผู้ใด

คุณชายสวียกยิ้มจางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อกึ่งจริง “ข้าเป็นบุรุษ มีเลือดเนื้อหัวใจ ย่อมเคยมีใจไหวเอนบ้างกับสตรีหนึ่งหรือสองคน นับเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ แต่ท่านอ๋องถามเช่นนี้...หรือว่าท่านกำลังตกหลุมรักสตรีใดเข้าแล้ว?”

หลิวอ๋องหลับตาลงช้า ๆ เอ่ยคำตอบอย่างแผ่วเบา ทว่าน้ำเสียงกลับหนักแน่น “ข้าชอบเขาเพียงแต่ว่า...เขามิได้รู้สึกเช่นเดียวกัน”

คุณชายสวีเบิกตากว้างตกใจ คิ้วขวายกสูงอย่างไม่อาจกลั้นความประหลาดใจได้ “คนเช่นท่าน...ถูกหักอกหรือ? หรือว่านี่เป็นเพียงคำพูดล้อเล่นเท่านั้น?”

“มิใช่” คำตอบนั้นราบเรียบยิ่งกว่าสายลมยามราตรี

ชายหนุ่มถึงกับนิ่งอึ้งอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นห่วงใยอย่างจริงใจ “ท่านอ๋องอย่าได้เศร้าไปเลย โลกนี้กว้างใหญ่เพียงใด ย่อมมีใครคนหนึ่งที่สวรรค์ลิขิตมาให้ท่าน วันนี้เขาอาจไม่ใช่ แต่วันหน้าจะต้องใช่”

หลิวอ๋องหันกลับมาสบตาคุณชายสวี ดวงตานิ่งสงบเหมือนผืนน้ำกลางหุบเขา ก่อนสติจะเริ่มเลือนรางคล้ายหมอกบางยามรุ่งสางจางหายไปกับสายลม

ค่ำคืนเทศกาลหยวนเซียว แสงโคมนับร้อยนับพันส่องสว่างไปทั่วท้องถนน สีแดงแสดของโคมไฟแต้มแต่งยามราตรีให้คล้ายความฝัน

เสียงหัวเราะของผู้คน เสียงเครื่องดนตรีแว่วมาจากซุ้มจัดแสดงลานกว้าง บรรยากาศรื่นเริงเช่นนี้ดูราวกับเมืองทั้งเมืองไร้ความทุกข์ตรม

สองร่างเดินเคียงกันท่ามกลางฝูงชนอย่างไม่เร่งรีบ หลี่หลิ่งฟางสวมผ้าไหมบางเบาสีขาวอมชมพูอ่อน ประดับลวดลายดอกอวี้หลันสีเงิน ดูเรียบง่ายทว่าเปี่ยมสง่า เส้นผมถูกรวบขึ้นครึ่งหนึ่งประดับปิ่นดอกเหมยที่ซื้อมา ดวงหน้างามทอแสงโคมดั่งภาพวาดวสันต์ฤดู

ส่วนหวังจิ้งเสวียนใส่ชุดคลุมตัวยาวสีน้ำเงินปักลายใบหลิวด้วยด้ายทอง ยามเขาก้าวเดินดูคล้ายสายน้ำอันนิ่งสงบที่ซ่อนพลังไว้ภายใน

ทั้งสองไม่ได้พูดจา เพียงทอดสายตามองทิวแถวโคมไฟที่แขวนเรียงรายจากหลังคาร้านเรือนต่าง ๆ แสงสีวับวาวพลิ้วไหวตามสายลมราวกับโบยบินไปกับความปรารถนาในใจผู้คน

“ฟางเอ๋อร์ เจ้าชอบโคมแบบใด?” หวังจิ้งเสวียนเอ่ยถามเบา ๆ พลางเหลือบตามองหญิงสาวข้างกาย

หลี่หลิ่งฟางยิ้มบางก่อนชี้ไปยังโคมรูปกระต่ายน้อยที่ห้อยอยู่ริมแผงหนึ่ง “ข้าชอบแบบนั้นน่ะ มันดูไร้เดียงสาดี”

“คล้ายเจ้าหรือเปล่า?” เขาหันมามองนางเอ่ยน้ำเสียงหยอกเย้า แต่แววตากลับอ่อนโยนกว่าทุกครา

“ข้าหรือ? ข้าออกจะดุ ดื้อ และอารมณ์ขึ้นง่าย เจ้ากล้าพูดว่าคล้ายกระต่าย?”

“อืม ดื้อจริง แต่กระต่ายที่ดื้อก็ยังน่ารักอยู่ดีมิใช่หรือ?”

หลี่หลิ่งฟางชะงักนิดหนึ่ง ก่อนหลบสายตาลงมองเท้าตนเองที่กำลังก้าวไปช้า ๆ “อย่ากล่าวเช่นนั้นเลย ข้าอาจจะเคยเชื่อ แต่ตอนนี้ข้ามิแน่ใจว่าเรื่องแบบนั้นยังเหมาะสมสำหรับข้าหรือไม่”

หวังจิ้งเสวียนไม่ตอบในทันที เขาเดินช้าลงแล้วจึงตรัสอย่างหนักแน่นแต่แฝงความอ่อนโยน “เจ้าคือเจ้าของคำตอบนั้นเองฟางเอ๋อร์ มิใช่โชคชะตาหรือใครที่ไหน”

หลี่หลิ่งฟางชะงักมองหน้าเขาอย่างลึกซึ้ง แล้วเบือนหน้าไปทางท้องฟ้าอีกครั้ง ท่ามกลางโคมลอยที่เริ่มลอยขึ้นทีละดวง

“เช่นนั้นคืนนี้...หากเจ้าจะขอพร เจ้าจะขอพรว่าอันใดงั้นหรือ?” หลี่หลิ่งฟางถามเสียงแผ่ว

หวังจิ้งเสวียนมองไปยังโคมดวงหนึ่งที่ลอยพ้นหลังคา แล้วตอบอย่างมั่นคง “ขอให้เจ้าหัวเราะกับเรานานกว่าคืนนี้”

*****