คำสัญญาในคืนหยวนเซียว (nc)

พวกเขาทั้งสองต่างยืนทอดมองไปที่จุดเดียวกัน ภายใต้แสงโคมไฟที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า แสงสว่างนวลลอยคว้างไปอย่างเงียบงัน ความเงียบสงบงดงามในค่ำคืนนี้คล้ายถูกเติมเต็มด้วยความรู้สึกหลากหลายที่แนบแน่นในใจทั้งสอง

“ปีหน้าพวกเรามาเที่ยวเล่นเทศกาลนี้ด้วยกันอีกครั้งเถิด” หวังจิ้งเสวียนตรัสขึ้นอย่างแผ่วเบา เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหมายลึกซึ้ง

หลี่หลิ่งฟางยิ้มบางผงกศีรษะตอบรับด้วยความอบอุ่นในใจ “เพคะ”

ราวกับเสียงนั้นยังคงลอยอยู่ในอากาศ แม้ว่าร่างของทั้งสองจะเริ่มเคลื่อนไหวออกจากจุดนั้นไปแล้ว

-----

ณ โรงเตี๊ยมจินเถา

บรรยากาศในห้องพักชั้นสองของโรงเตี๊ยมเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นตามทางเดิน ร่างบางถูกดันเข้ามาในห้องก่อนที่ประตูห้องจะถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว ราวกับปิดเรื่องราวทุกสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอก

ในมุมหนึ่งของห้องหวังจิ้งเสวียนยืนอยู่ใกล้ชิดร่างของหลี่หลิ่งฟาง แสงสลัวจากโคมไฟที่ส่องลอดเข้ามาทางบานหน้าต่างทำให้ใบหน้าของเขาดูชัดเจน ขณะเดียวกันหัวใจของหลี่หลิ่งฟางก็เต้นแรง ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้เริ่มก่อตัวขึ้นในความเงียบสงัดภายในห้อง

ทั้งสองสบตากันในระยะที่หายใจแทบจะประสานกัน ริมฝีปากของเขาโน้มลงมาจุมพิตอย่างแผ่วเบา แต่มันกลับมีแรงบดเบียดบีบเคล้าผ่านทุกจังหวะของการสัมผัส ราวกับไม่ต้องการให้เวลานี้จบลง

หลี่หลิ่งฟางรู้สึกเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง ไม่ว่าจะเป็นเสียงลมหายใจ หรือความรู้สึกที่มาจากการสัมผัสนั้นเอง ในคืนที่เงียบงันนี้ทุกสิ่งราวกับถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง ทั้งหมดมีเพียงแสงจากดวงจันทราที่เลือนราง และสัมผัสที่ทิ้งความอุ่นร้อนของชายหนุ่ม

หวังจิ้งเสวียนรู้สึกเหมือนเวลาได้หยุดลง เขาโน้มตัวลงมากอดร่างบอบบางของหญิงสาวแน่นขึ้น เขารู้ดีว่าความรักไม่จำเป็นต้องสรรหาคำพูดมาอธิบายให้ซับซ้อน

ความรักนั้นแสดงออกผ่านการกระทำ ความซื่อสัตย์ในใจ และการให้คำมั่นสัญญาผ่านทุกการสัมผัส

ริมฝีปากของเขาเคลื่อนกลับไปหาความอ่อนหวานอีกครั้ง ความนุ่มหยุ่นของริมฝีปากทั้งสองแทบจะไม่สามารถแยกออกจากกันได้อีกแล้ว การจุมพิตนั้นเต็มไปด้วยความหลงใหล และความปรารถนาที่เงียบงันอย่างแท้จริง

หลี่หลิ่งฟางรู้สึกถึงความอบอุ่นอ่อนโยน และความรักที่ลึกซึ้งจากชายหนุ่ม ความรู้สึกนี้มีค่ามากกว่าคำพูดใด ๆ ทั้งสิ้น ในตอนนี้สิ่งที่เธอต้องการที่สุดก็คือให้ทุกสิ่งคงอยู่ตรงนี้ ไม่เปลี่ยนแปลงไปไหน

เสื้อคลุมสีขาวชมพูอ่อนของหลี่หลิ่งฟางหลุดร่วงลงกับพื้น ราวกลีบบุปผาที่ปลิดปลิวจากกิ่งท่ามกลางแสงเทียนที่พลิ้วไหว เงาของสองร่างทาบทับลงบนม่านแพรบางเบา

หวังจิ้งเสวียนโน้มกายลงหาหญิงสาวอีกครั้ง แววตาที่เคยมาดมั่นตอนนี้อ่อนโยนราวสายน้ำ มือของเขาไล้แนบแผ่นหลังของนางเบา ๆ คล้ายกลัวว่าสัมผัสใดอาจทำให้นางเจ็บปวด

ปลายนิ้วของหวังจิ้งเสวียนแตะลงบนปลายคางของหลี่หลิ่งฟางแผ่วเบาก่อนโน้มใบหน้าเข้าหา เขาจุมพิตนางอย่างแผ่วเบา ไม่เร่งเร้า ทว่ายิ่งปลุกความอ่อนไหวในใจนางให้ไหวระริก

แผ่นหลังบางค่อย ๆ ถูกพยุงให้นอนแนบลงบนฟูกอุ่น กลีบผ้าปูเตียงแนบล้อมดุจคลื่นน้ำ ขณะเส้นผมดำขลับของนางแผ่สยายอยู่ใต้แสงจันทรา ที่ลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามา

หวังจิ้งเสวียนเอ่ยคำสัญญาด้วยน้ำเสียงมั่นคงข้างใบหูของนาง “คืนนี้เราจะมิปล่อยเจ้าไปอีกแล้ว ไม่ว่าสวรรค์หรือโลกาจะเปลี่ยนแปลงเช่นใด เจ้าจะเป็นของเราเพียงผู้เดียว”

คืนนั้นแสงจันทราคล้ายอ้อยอิ่งรอชมความรักของทั้งสอง โคมไฟที่ลอยเหนือฟ้ายังไม่จางหาย แต่เงาสองร่างในห้องเล็กชั้นสองของโรงเตี๊ยมกลับแนบชิดดุจลมหายใจเดียวกัน

ทุกถ้อยคำถูกแทนด้วยสัมผัส ทุกความรู้สึกถูกโอบอุ้มไว้ในอ้อมแขน และในค่ำคืนเทศกาลหยวนเซียวนี้

เสียงครวญครางแสนหวานดังขึ้นยามชำแรกสอดเข้าไปที่กลีบบุปผา ดวงหน้างามเหยเกแดงระเรื่อ เรียวนิ้วยาวงอเพื่อสำรวจหาบางอย่างภายใน จากชำแรกถูกสอดเข้าไปอีกนิ้ว เสียงครางหวานดังขึ้นพร้อมร่างอรชรที่บิดเร้า

ยิ่งบีบรัดดูดกลืนเรียวนิ้วแน่นมากเท่าใด แก่นกลางที่นูนเบียดใต้ร่มผ้ายิ่งคับแน่น อาจเป็นเพราะได้ยินเสียงที่ปลุกกำหนัดของชายชาตรี ชายหนุ่มถึงกลับทนไม่ไหวอีกต่อไป

ฝ่ามือหนาถอดกางเกงเผยแก่นกายผงาดส่วนหัวปริ่มน้ำ ฝ่ามือหนาจับรูดชักทั้งที่ใบหน้าแดงก่ำจนอดกลั้นไม่ไหวอยู่รอมร่อ

ทว่าร่างของหลี่หลิ่งฟางกลับลุกขึ้นนั่ง ยื่นฝ่ามือบางมาจับแก่นกายของเขาเสียอย่างนั้น

“ฟางเอ๋อร์ เจ้า...กำลังทำอันใด?”

“ให้หม่อมฉันช่วยพระองค์นะเพคะ”

สิ้นคำ ฝ่ามืออ่อนนุ่มสัมผัสรูดไปตามแก่นกาย นิ้วแม่มือวนซ้ำเล่นอยู่ตรงส่วนหัวที่ปริ่มน้ำ

“อือ”

เสียงครางต่ำเล็ดลอดในลำคอขลับให้พระพักตร์หล่อเหลาร้อนผ่าว

หวังจิ้งเสวียนนั่งหลับตาพริ้มรับรู้ถึงสัมผัสที่หญิงสาวมอบให้ ยามเรียวนิ้วบางถูวนเมือกใสเคลือบแท่งเนื้อจนมันวาว แล้วค่อยครอบปากนุ่มนิ่มลงไปกวาดเลียทำความสะอาด เก็บกลืนทุกหยาดหยด

“ฟะ...ฟางเอ๋อร์ อึก...อือ”

เสียงแหบพร่าครางต่ำเล็ดลอดออกมา ดวงตาหงส์บัดนี้ลุ่มลึกมองจ้องที่ดวงหน้างามแดงระเรื่อ ทุกการกระทำของนางอยู่ภายในสายตาคู่นี้ตลอดเวลา

มือหนายกสัมผัสผมนุ่มสลวย ความอุ่นนุ่มในโพรงปากพยายามกลืนกินตัวตนของเขาไปจนหมด ยิ่งเข้าถลำลึกยิ่งกระตุ้นอารมณ์พลุ่งพล่านในกาย พอเร่งจังหวะลมหายใจร้อนถูกพ่นออกมา

หวังจิ้งเสวียนไม่ทนอีกต่อไป เขาจับศีรษะของนางให้รับตัวตนของเขาให้ลึกขึ้น ความแข็งขืนถูกแท่งเข้าไปในโพรงปากอ่อนนุ่มถี่ จนกระทั่งร่างหนากระตุกเกร็งพ่นน้ำขุ่นกามใส่

ลมหายใจร้อนหอบถี่ทอดมองดวงหน้างามที่ยังละเลียดเล็มธารน้ำทุกหยาดหยด จากแก่นกายที่ปลดปล่อยไปไม่ถึงเค่อเด้งตั้งผงาดขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้หวังจิ้งเสวียนยกร่างของหลี่หลิ่งฟางขึ้นมานั่งบดเบียดความแข็งขืนของตนบนตักแกร่ง

“องค์รัชทายาทแบบนี้มัน...”

“ลองดูมิเสียหาย”

ส่วนหัวถูไถที่ร่องกลีบบุปผาชื้นแฉะ ก่อนจะให้หญิงสาวกดกายลงกลืนกินความแข็งขืนลงมา ดวงหน้าหวานเหยเกมองเขาตาปรือพร้อมกัดริมฝีปาก ความคับแน่นบีบรัดให้ตัวตนของชายหนุ่มรู้สึกปวดหนึบ

หวังจิ้งเสวียนพยายามกัดฟันอดทนอดกลั้นให้หญิงสาวได้คุ้นชิน แต่ทว่า...

“ฟางเอ๋อร์ เราอดทนต่อไปมิไหวแล้ว”

“องค์รัชทายาทเพคะ เดี๋ยวก่อน...!!!”

มือหนาจับมั่นเอวบางทั้งสองข้างเพื่อสวนสะโพกขึ้นไปหาแบบเน้น ๆ

“อ๊าา!!”

ร่างอรชรสั่นเกร็งหางตาชื้นน้ำ เล็บจิกเข้าที่แผ่นหลังเพื่อระบายความเจ็บปวด หวังจิ้งเสวียนกระทุ้งแก่นกายตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของตน ขณะฝ่ามือหนาลูบไล้แผ่นหลังบางอย่างอ่อนโยน เขาจูบขมับเพื่อให้นางผ่อนคลาย

หลี่หลิ่งฟางสะอื้นเพียงเล็กน้อยจากความจุกเจ็บเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน

*****