ความสำเร็จในห้องเลี้ยงรับรองและรับสั่งจากฮองเฮา

ภายในตำหนักชิงเฟิงอันโอ่อ่าอลังการ งานเลี้ยงรับรองฝ่ายในเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางเสียงบรรเลงดนตรีจีนโบราณแผ่วเบาพลิ้วไหว โต๊ะเสวยไม้แกะสลักถูกจัดเรียงรายอย่างงดงาม บรรดาสตรีสูงศักดิ์ พระชายา และฮูหยินขุนนางใหญ่ นั่งประจำที่ตามลำดับฐานะและศักดิ์ศรี

ฮองเฮาเสิ่นเยว่หรง ประทับสง่างามอยู่บนตำแหน่งประธานในงาน พระพักตร์เปี่ยมด้วยรอยแย้มพระสรวลและพระอิริยาบถสุขุมนุ่มลึก

เมื่อสำรับอาหารจานแรกถูกลำเลียงขึ้นตั้งโต๊ะเสวย พระองค์ทรงทอดพระเนตรเห็นถ้วยกระเบื้องเคลือบใบจิ๋ว บรรจุเครื่องเคียงหน้าตาน่ารับประทานวางเคียงคู่กับจานเนื้อสัตว์อย่างเป็นระเบียบ

“นี่คือผักดองสูตรพิเศษจากเรือนท้ายวังใช่หรือไม่” ทรงรับสั่งถาม ชิงหลันก้มลงทูลตอบ

“เพคะ ทางห้องเครื่องจัดเตรียมมาสามรสชาติเสร็จสรรพตามพระราชประสงค์” ฮองเฮาทรงพยักพระพักตร์เบา ๆ

“ดีงาม ให้บรรดาแขกเหรื่อได้ลิ้มลองตามอัธยาศัยเถิด”

เหล่าสตรีสูงศักดิ์ในงานเริ่มใช้ตะเกียบตักอาหารรับประทานกันอย่างสำรวมกิริยา ในช่วงแรกไม่มีผู้ใดเอ่ยปากทักทายถึงถ้วยเครื่องเคียงจานเล็กนั้น เนื่องจากสายตาส่วนใหญ่ต่างพากันชื่นชมความวิจิตรบรรจงของจานหลักอันโอ่อ่าเสียมากกว่า

กระทั่งฮูหยินขุนนางท่านหนึ่งคีบผักดองชิ้นบางเข้าปากทานคู่กับหมูตุ๋นน้ำแดง นางชะงักมือไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบคีบชิ้นที่สองตามเข้าปากทันที

“เครื่องเคียงถ้วยนี้... รสชาติกลมกล่อมสดชื่นยิ่งนัก”

สตรีผู้มีบรรดาศักดิ์ที่นั่งอยู่ใกล้เคียงหันมามองด้วยความสนใจ

“อะไรหรือท่านพี่”

“ก็ผักดองถ้วยเล็กนี่อย่างไรเล่า ทานแกล้มกับหมูสามชั้นตุ๋นแล้ว ช่วยตัดความเลี่ยนมันได้อย่างอัศจรรย์ใจ ทำให้ไม่รู้สึกเลี่ยนไขมันเลยแม้แต่น้อย” สตรีอีกท่านลองคีบชิมตามบ้าง แล้วพยักหน้าเห็นพ้อง

“จริงด้วยเจ้าค่ะ! รสเปรี้ยวเค็มกำลังพอเหมาะพอดี ไม่บาดคอ แถมยังช่วยขับรสชาติหวานนุ่มของเนื้อหมูให้เด่นชัดขึ้นไปอีก”

เสียงกระซิบกระซาบชื่นชมเริ่มดังแว่วระงมขึ้นตามโต๊ะเสวยต่าง ๆ

“ข้าชอบถ้วยนี้จัง ทานคู่กับปลานึ่งซีอิ๊วแล้วเข้ากันดีเสียจริง”

“ส่วนข้าชอบแบบรสเผ็ดปลายลิ้นนิด ๆ ทานกับเนื้อผัดซอสแล้วอร่อยเหาะไปเลย”

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ผักดองหน้าตาธรรมดาจะช่วยยกระดับรสชาติสำรับอาหารในงานเลี้ยงให้โดดเด่นขึ้นได้ถึงเพียงนี้”

เสิ่นเยว่หรง ทรงสดับรับฟังเสียงชื่นชมรอบด้าน พระพักตร์ปรากฏรอยแย้มพระสรวลพึงพอใจ พระองค์ทรงลองคีบเครื่องเคียงที่จัดคู่กับอาหารแต่ละชนิดเสวยดูบ้าง ทรงพบว่าแม้ในยามที่วัตถุดิบขาดแคลนและต้องปรับเปลี่ยนกะทันหัน แต่รสชาติโดยรวมกลับรักษาความสมดุลได้อย่างยอดเยี่ยม อาหารหลักยังคงโดดเด่น ไม่ถูกรสของเครื่องเคียงกลบรัศมี

เมื่อมื้ออาหารอันโอ่อ่าผ่านพ้นไปและแขกเหรื่อเริ่มอิ่มหนำสำราญ ฮองเฮาจึงทรงหันไปมีรับสั่งกับนางกำนัลคนสนิท

“วันนี้ทางห้องเครื่องจัดการสำรับได้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก... ใครเป็นผู้ควบคุมดูแลเรื่องเครื่องเคียงในวันนี้หรือ”

“กราบทูลฮองเฮา จางซูเหนียง เป็นผู้ควบคุมภาพรวมทั้งหมดเพคะ แต่ได้ยินว่า หลินอวี้เหนียง นางกำนัลจากเรือนท้ายวัง เป็นผู้เสนอไอเดียสูตรผักดอง รวมถึงช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้ายามฉุกเฉินเมื่อวัตถุดิบมาส่งล่าช้าพ่ะ... เพคะ”

“เกิดความขัดข้องระหว่างเตรียมงานอย่างนั้นรึ”

ชิงหลัน กราบทูลรายงานเหตุการณ์ความโกลาหลเรื่องเกวียนขนส่งติดหล่มโคลนให้ทรงทราบโดยละเอียด เสิ่นเยว่หรง ทรงรับฟังด้วยความตั้งใจ พระพักตร์เปี่ยมด้วยความชื่นชม

“นับว่านางมีไหวพริบปฏิภาณที่ดีเยี่ยม แก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าได้อย่างฉลาดเฉียบคม โดยไม่สร้างความตื่นตระหนกและไม่เปลี่ยนแปลงแก่นแท้ของอาหารหลัก”

พระองค์ทรงทอดพระเนตรถ้วยผักดองว่างเปล่าเบื้องพระพักตร์ ก่อนจะมีรับสั่งต่อ

“ให้คนไปแจ้งแก่ หลินอวี้เหนียง เสียว่า... หากนางมีความเชี่ยวชาญในการถนอมอาหารและเก็บรักษาพืชผลยามเปลี่ยนฤดูกาล นางมีวิธีการเตรียมการอย่างไร ให้จัดทำเป็นตำราหรือบันทึกมาถวายให้ข้าได้ศึกษาดูเสียหน่อย”