เสียงเรียกจากตำหนักชิงเฟิง

ตัดภาพมาที่เรือนพักท้ายวัง หลินอวี้เหนียงกำลังนั่งคัดแยกเมล็ดพันธุ์ผักบรรจุใส่ห่อผ้าเล็ก ๆ ตามชนิดและฤดูกาล ไหเคลือบชุดใหม่ที่เพิ่งได้รับจัดสรรมาเมื่อวานถูกล้างทำความสะอาดและคว่ำผึ่งแดดไว้เรียบร้อยใต้ชายคา ขณะที่อุปกรณ์ทำสวนก็ถูกจัดเก็บเป็นระเบียบเรียบร้อย เสี่ยวชุนกำลังช่วยขีดเส้นแบ่งแปลงปลูกผักชั่วคราวด้วยกิ่งไม้แห้ง

“อวี้เหนียง ถ้าเราปลูกผักทั้งหมดนี่ขึ้นมาจริง ๆ เราจะมีผักทานไปได้อีกหลายเดือนเลยนะ!”

 

“ต้องรอดูว่าเมล็ดมันจะยอมงอกขึ้นมาก่อนเถิด อย่าเพิ่งรีบดีใจไป”

 

“เจ้านี่ชอบดับฝันคนอื่นอยู่เรื่อยเลย”

 

“ข้าแค่อยากให้เจ้าอยู่บนความเป็นจริง”

 

“แล้วถ้างอกหมดล่ะ”

 

“เราก็ต้องมานั่งกุมขมับคิดหาวิธีดูแลไม่ให้แมลงมากินมันอีก” เสี่ยวชุนถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

“ข้าชวนคุยเรื่องผัก แต่ทำไมเจ้ารู้สึกเหมือนกำลังวางแผนเคลื่อนทัพออกศึกตียึดเมืองเลย” อวี้เหนียงหัวเราะร่วน

 

“การทำเกษตรก็ไม่ต่างอะไรกับสงครามหรอกนะ เสี่ยวชุน ต้องต่อสู้ทั้งแสงแดดแผดเผา สายฝนพายุ แมลงศัตรูพืช และวัชพืชที่คอยแย่งสารอาหาร”

 

“แล้วยังต้องระวังคุณชายสติลอยที่ชอบมาถอนผักผิดแปลงด้วยใช่ไหมล่ะ”

 

“เสี่ยวชุน”

เสียงหัวเราะใสแจ๋วของสองสาวดังประสานกัน ท่ามกลางบรรยากาศผ่อนคลายยามบ่าย แต่ความสุขสงบนั้นก็อยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อมีเสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงประกาศกร้าวจากหน้าประตูเรือนดังขัดขึ้น

 

“หลินอวี้เหนียง รับราชโองการ... เอ๊ย รับคำสั่ง!”

ทั้งสองสะดุ้งสุดตัวหันขวับไปมอง นางกำนัลชั้นสูงจากตำหนักชิงเฟิงยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู โดยมีขันทีหลวงหน้าตาเคร่งขรึมยืนประกบอยู่ด้านหลัง อวี้เหนียงรีบผุดลุกขึ้นยืนปัดเศษดินออกจากชายเสื้อผ้า แล้วรีบค้อมกายลงคำนับทันที

 

“ข้าน้อยหลินอวี้เหนียง เจ้าค่ะ”

 

“ฮองเฮามีพระบัญชาให้เจ้าเข้าเฝ้า ณ ตำหนักชิงเฟิงในยามบ่ายวันนี้ พร้อมทั้งให้นำสมุดบัญชีวัตถุดิบและบันทึกการทำผักดองทั้งหมดติดตัวไปด้วย!”

หัวใจของอวี้เหนียงร่วงหล่นไปตาตุ่ม ความเย็นวาบแล่นพล่านจากปลายนิ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ

 

“ฮองเฮา... ทรงมีรับสั่งเรียกตัวข้าหรือเจ้าค่ะ”

 

“ถูกต้อง เตรียมตัวให้พร้อม อย่าให้พระองค์ต้องทรงรอนาน”

 

“ข้าน้อยรับพระบัญชาเจ้าค่ะ”

เมื่อคนจากตำหนักชิงเฟิงผละออกไป อวี้เหนียงยังคงยืนนิ่งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เสี่ยวชุนรีบวิ่งเข้ามาจับแขนเพื่อนสนิทแน่น

 

“อวี้เหนียง... เมื่อครู่นี้”

 

“ข้าได้ยินชัดเจนแล้ว”

 

“ฮองเฮาทรงเรียกตัวเจ้าเข้าเฝ้า”

 

“ข้าก็ได้ยินเหมือนกัน”

 

“หรือว่าเรื่องไหดองที่รั่วเมื่อวันก่อน จะสาวไปถึงพระเนตรพระกรรณแล้ว” หน้าตาของอวี้เหนียงซีดเผือดลงจนไร้สีเลือด

 

“อย่าพูดจาอัปมงคลเช่นนั้นสิเสี่ยวชุน”

 

“แล้วมันจะเป็นเรื่องอื่นไปได้อีกหรือ”

นางก้มลงมองสมุดบัญชีในอ้อมแขน ถึงผู้ดูแลครัวจะยังตรวจสอบไม่เสร็จสิ้น แต่อวี้เหนียงก็อดหวาดหวั่นไม่ได้ว่าเรื่องนี้อาจพัวพันกับการเรียกตัวกะทันหัน

 

“ข้าคงต้องนำสมุดบัญชีทุกล่มติดตัวไปให้หมด”

 

“เอาไปให้หมดนั่นแหละ รวมถึงบันทึกสูตรด้วย” เสี่ยวชุนรีบผลักหลังเพื่อนเข้าเรือน

 

“แต่ก่อนอื่น เจ้าต้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ก่อน”

 

“ชุดนี้มีอะไรไม่สมควรหรือ”

 

“มีรอยเปื้อนคราบดินเต็มแขนเสื้อไปหมด”

เสี่ยวชุนจัดการดึงเพื่อนรักเข้าไปในเรือน รื้อค้นหาส่งชุดนางกำนัลที่สะอาดเรียบร้อยที่สุดออกมาให้สวมใส่ เร่งรีบหวีผมเกล้าใหม่อย่างประณีต เก็บปอยผมที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่เข้าทาง

 

“จำไว้นะอวี้เหนียง” เสี่ยวชุนกระซิบเตือนขณะช่วยจัดปกเสื้อ

 

“ฮองเฮาทรงตรัสถามสิ่งใด จงกราบทูลตอบตามความจริง ห้ามต่อรองหรือพูดมากเกินความจำเป็นเด็ดขาด”

 

“ข้ารู้แล้ว ๆ”

 

“แล้วก็... อย่าเผลอไปบรรยายสรรพคุณรากผักจนลืมตัวว่ากำลังอยู่ต่อหน้าฮองเฮามารดาแห่งแผ่นดินเชียว”

 

“ข้าไม่ได้เป็นคนเลอะเลือนเสียหน่อย” เสี่ยวชุนหรี่ตามอง

 

“วันก่อนเจ้ายังบรรยายเรื่องดินกับรากผักให้คุณชายแปลกหน้าฟังไปเกือบสองชั่วยามไม่ใช่หรือ”

 

“นั่นเพราะเขาถอนผักผิดแปลงต่างหาก”

 

“นั่นแหละที่ข้ากลัวที่สุด”

อวี้เหนียงเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะหลุดยิ้มแห้ง ๆ ออกมา ความตื่นตระหนกในใจทุเลาลงเล็กน้อย เสี่ยวชุนยื่นห่อผ้าบรรจุสมุดบัญชีส่งให้

 

“ไม่ต้องกลัวมาก เจ้าทำทุกอย่างถูกต้องตามขั้นตอน หากพระองค์ตรัสถาม จงยึดความจริงเป็นที่ตั้ง”

 

“ข้าจะทำให้ดีที่สุด”

ตำหนักชิงเฟิงโอ่อ่าอลังการและงดงามยิ่งกว่าที่อวี้เหนียงเคยจินตนาการไว้ เสาหินอ่อนขัดมันวาวเรียงรายเป็นระเบียบตามทางเดินยาว กระถางดอกไม้ประดับประดากลิ่นหอมกรุ่นอบอวลในบรรยากาศ เหล่านางกำนัลและขันทีเดินสำรวมกิริยาไม่มีแม้แต่เสียงกระซิบกระซาบเล็ดลอด อวี้เหนียงก้าวตามหลังชิงหลันเข้าไปด้านในด้วยจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระทึก นางท่องบทถวายพระพรซ้ำไปซ้ำมาในใจเพื่อไม่ให้ตนเองสติหลุด แต่พอได้ยลโฉมสตรีสูงศักดิ์ผู้ประทับอยู่บนตั่งทองด้านใน ความคิดทั้งหมดกลับกระจัดกระจายไปชั่วขณะ

“หม่อมฉัน หลินอวี้เหนียง ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน” นางคุกเข่าลงโขกศีรษะคำนับตามธรรมเนียมปฏิบัติอย่างเคร่งครัด เสิ่นเยว่หรงทรงทอดพระเนตรหญิงสาวผู้อยู่เบื้องพระพักตร์ด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์

 

“ลุกขึ้นเถิด”

 

“ขอบพระทัยเพคะ”

อวี้เหนียงค่อย ๆ พยุงกายลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง ยืนสำรวมกิริยาประสานมือไว้ที่หน้าท้อง ก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าสบพระพักตร์โดยตรง

 

“เจ้าคือ หลินอวี้เหนียง ที่เขาลือกันอย่างนั้นหรือ”

 

“เพคะ”

 

“ได้ยินมาว่า เจ้ามีฝีมือในการทำผักดองรสชาติดีเลิศนักรึ”

 

“หม่อมฉันเพียงแต่ทำตามภูมิปัญญาและขั้นตอนที่ได้รับการถ่ายทอดมาเพคะ มิกล้าอาจเอื้อมรับคำชมเกินจริง”

 

“ใครเป็นผู้ถ่ายทอดวิชานี้ให้แก่เจ้า”

 

“มารดาของหม่อมฉันเองเพคะ” เสิ่นเยว่หรงทรงพยักพระพักตร์

 

“มารดาของเจ้า เป็นแม่ครัวหลวงในอดีตหรือ”

 

“มิใช่เพคะ ท่านแม่เป็นเพียงหญิงชาวบ้านธรรมดา แต่มีความรู้ความสามารถในการถนอมอาหารเก็บรักษาพืชผักไว้บริโภคในช่วงฤดูหนาวที่หาอาหารสดยากลำบาก”

 

“แล้วเหตุใดเจ้าจึงนำวิชาชาวบ้านนี้เข้ามาทำในวังหลวง”

 

“เพคะ หม่อมฉันเห็นว่าในแต่ละวัน ทางห้องเครื่องมีผักสดจำนวนมากถูกคัดทิ้ง ทั้งที่เนื้อเยื่อส่วนใหญ่ยังสดใหม่และบริโภคได้ หม่อมฉันจึงบังเกิดความเสียดาย หากนำมาหมักดองถูกวิธี ก็จะช่วยยืดอายุอาหารและลดความสูญเปล่าลงได้เพคะ” ฮองเฮาทรงแย้มพระสรวลน้อย ๆ

 

“เจ้ามองเห็นคุณค่าในของเหลือทิ้งอย่างนั้นหรือ”

 

“มีคุณค่าเพคะ หากยังไม่เสียและใช้ได้อย่างปลอดภัย”