จานเล็กที่ต้องระวังที่สุด

ไม่นานนัก คนครัวสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูเรือนพักร้าง

 

“ผู้ใดคือหลินอวี้เหนียง”

 

อวี้เหนียงรีบวางสมุดบันทึกแล้วเดินออกไปคารวะ

 

“ข้าน้อยเองเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่ามีเรื่องใดหรือ”

 

คนครัวผู้หนึ่งตรวจดูรายชื่อในมือ ก่อนกล่าวว่า

 

“แม่ครัวใหญ่สั่งให้เจ้าจัดเตรียมผักดองที่ผ่านการตรวจสอบแล้ว ส่งไปยังห้องเครื่องสำหรับสำรับส่วนพระองค์”

 

อวี้เหนียงนิ่งไปชั่วขณะ

 

“สำรับส่วนพระองค์หรือเจ้าคะ”

 

“ใช่ แต่เจ้าไม่ต้องตกใจไป เจ้าจะมีหน้าที่เพียงจัดเตรียมผักดองให้สะอาด แบ่งใส่ภาชนะตามที่กำหนด แล้วส่งมอบให้คนครัวเท่านั้น เจ้าไม่มีสิทธิ์เข้าไปในตำหนัก และห้ามเดินออกนอกเส้นทางที่กำหนดไว้”

คำเตือนนั้นทำให้อวี้เหนียงรีบก้มหน้ารับคำ

 

“ข้าน้อยเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

แม้ภายนอกจะยังสงบ แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นปนกังวล ผักดองของนางจะถูกนำไปใช้ในสำรับส่วนพระองค์จริง ๆ หรือ นางไม่เคยคิดว่าของที่ทำขึ้นจากผักเหลือเพียงไม่กี่ต้นจะมีโอกาสไปอยู่บนโต๊ะอาหารของผู้มีฐานะสูงส่งเช่นนั้น ต่อให้เป็นเพียงเครื่องเคียงเล็ก ๆ ก็ถือเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายแล้ว

เสี่ยวชุน ซึ่งยืนฟังอยู่ด้านหลังถึงกับเบิกตากว้าง

 

“อวี้เหนียง นี่หมายความว่าผักดองของเจ้าจะถูกนำไปถวาย...”

 

“เสี่ยวชุน!” อวี้เหนียงรีบหันไปเตือน “อย่าพูดเสียงดังสิ”

 

เสี่ยวชุน รีบยกมือปิดปาก ก่อนกระซิบต่อ

 

“ข้าแค่ตกใจเท่านั้นเอง ใครจะคิดว่าผักดองจากเรือนพักร้างของพวกเราจะได้ไปอยู่ในสำรับส่วนพระองค์!”

อวี้เหนียงเองก็ยังไม่อยากเชื่อ นางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันกลับไปหาคนจากห้องเครื่อง

 

“ขอถามได้หรือไม่เจ้าคะ ว่าต้องจัดเตรียมในปริมาณเท่าใด”

 

“เพียงจานเล็ก ๆ ตามที่แม่ครัวใหญ่กำหนด ไม่ต้องมากจนเกินไป”

 

“แล้วมีข้อกำหนดเรื่องภาชนะหรือไม่เจ้าคะ”

 

“ใช้ภาชนะที่ห้องเครื่องจัดไว้ให้ เมื่อจัดเสร็จแล้วให้ส่งมอบทันที อย่าวางทิ้งไว้นาน”

อวี้เหนียงพยักหน้ารับ นางเข้าใจเหตุผลของคำสั่งนั้นดี ผักดองที่สัมผัสอากาศนานเกินไปอาจเปลี่ยนทั้งกลิ่นและรสชาติ อีกทั้งการจัดสำรับส่วนพระองค์ยังต้องรักษาความสะอาดอย่างเคร่งครัด

 

“ข้าน้อยจะระวังเจ้าค่ะ”

คนครัวทั้งสองพยักหน้า ก่อนยืนรอให้นางเตรียมของ อวี้เหนียงเดินไปยังชั้นเก็บไห ตรวจดูผักดองที่ผ่านการตรวจสอบแล้วอย่างละเอียด นางเลือกเฉพาะส่วนที่มีสีและเนื้อสัมผัสเหมาะสม ไม่หยิบชิ้นที่นิ่มเกินไปหรือมีสภาพผิดปกติ จากนั้นจึงใช้ตะเกียบสะอาดคีบขึ้นมา แบ่งเป็นปริมาณเล็กน้อยตามที่ได้รับคำสั่ง นางจัดผักให้เรียงอย่างเป็นระเบียบ ไม่กองพูนจนเกินไป และไม่แต่งเติมเครื่องปรุงอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต

เสี่ยวชุน ยืนมองอยู่ข้าง ๆ จนอดกระซิบไม่ได้

 

“เจ้าจัดผักดองเสียประณีตเหมือนกำลังทำของถวายเทพเซียนเลย”

 

อวี้เหนียงไม่ละสายตาจากจาน

 

“อย่าพูดเกินจริงสิ ข้าเพียงไม่อยากให้เกิดข้อผิดพลาดเท่านั้น”

 

“แต่เจ้าดูจริงจังมาก”

 

“เพราะนี่ไม่ใช่แค่การทำอาหารให้คนรู้จักชิมอีกแล้ว หากเกิดปัญหาขึ้น คนที่รับผิดชอบไม่ใช่เพียงข้าคนเดียว ห้องเครื่องก็อาจได้รับผลกระทบด้วย”

เมื่อจัดเสร็จ นางตรวจดูภาชนะอีกครั้ง ก่อนยื่นให้คนครัวอย่างระมัดระวัง

 

“ผักดองชุดนี้เพิ่งจัดเสร็จเจ้าค่ะ ไม่ควรวางทิ้งไว้นาน เพราะเมื่อสัมผัสอากาศนานเกินไป รสชาติและกลิ่นอาจเปลี่ยนได้ หากต้องพักไว้ ควรปิดภาชนะให้เรียบร้อย และนำไปจัดสำรับโดยเร็วเจ้าค่ะ”

คนครัวรับจานไปพลางมองนางด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

 

“เจ้าเข้าใจเรื่องอาหารไม่น้อยทีเดียว”

 

อวี้เหนียงยิ้มบาง ๆ

 

“ข้าเพียงเรียนรู้จากมารดามาเล็กน้อยเจ้าค่ะ ยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้”

 

“เช่นนั้นก็ทำหน้าที่ของเจ้าให้ดี อย่าให้แม่ครัวใหญ่ต้องเรียกมาสอบถามอีกก็แล้วกัน”

 

“เจ้าค่ะ”

คนครัวถือภาชนะออกไปตามทางที่กำหนด อวี้เหนียงยืนส่งจนอีกฝ่ายลับสายตา แล้วจึงค่อยหันกลับมองไหดองของตนเอง เสี่ยวชุน รีบเข้ามาเกาะแขนนาง

 

“อวี้เหนียง เจ้าคิดว่าฝ่าบาทจะทรงชอบหรือไม่”

 

“ข้าไม่รู้”

 

“หากทรงชอบขึ้นมาล่ะ”

 

“ถ้าทรงชอบ ก็คงเป็นเรื่องดีสำหรับห้องเครื่อง”

 

“แล้วสำหรับเจ้าเล่า”

อวี้เหนียงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างจริงจัง

 

“สำหรับข้า แค่ได้ทำสิ่งที่มารดาสอนมาให้มีประโยชน์ ก็ถือว่าดีมากแล้ว”

 

เสี่ยวชุน มองนางแล้วถอนหายใจ

 

“เจ้าช่างไม่รู้จักฝันเสียเลย หากข้าเป็นเจ้า ข้าคงฝันไปถึงวันที่คนทั้งวังต้องขอซื้อผักดองจากข้าแล้ว”

 

อวี้เหนียงหัวเราะออกมา

 

“เช่นนั้นเจ้าก็ฝันแทนข้าไปก่อนเถิด ส่วนข้าขอทำบัญชีให้เสร็จเสียก่อน”