ผืนดินรกร้างที่กลายเป็นความหวัง

ทุกครั้งที่มีคนเดินผ่านเรือนนี้ ทุกคนจำเป็นต้องคอยระมัดระวังและเบี่ยงตัวหลบอย่างยากลำบาก ยิ่งวันไหนฝนตกหนักจนพื้นดินเฉอะแฉะและลื่นเป็นโคลน นางยิ่งต้องคอยระวังไม่ให้ข้อเท้าสะดุดหรือทำให้ไหพวกนี้กระแทกกันจนแตกเสียหาย

เคยมีครั้งหนึ่ง... ไหผักดองใบเล็กเกือบจะล้มคว่ำเพราะมีคนเดินชนเข้าโดยไม่ตั้งใจ แม้ตัวไหจะไม่แตก แต่ฝาที่ปิดสนิทกลับเลื่อนหลุดจนฝุ่นผงละอองดินปลิวเข้าไปปนเปื้อนข้างใน ทำให้นางจำใจต้องเทผักดองรสชาติดีทั้งไหทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย ทั้งที่ยังไม่ทันได้เน่าเสีย เพียงเพราะความสะอาดและความปลอดภัยไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ ความผิดพลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนั้น คือสิ่งที่ทำให้นางรู้สึกเสียดายและเจ็บใจที่สุดในฐานะคนทำอาหาร

“หากที่นี่มีพื้นที่ใช้สอยมากกว่านี้อีกสักหน่อยก็คงจะดีไม่น้อย” อวี้เหนียง พึมพำเบา ๆ กับตัวเอง เสี่ยวชุน เดินตามมาหยุดยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ ชะเง้อคอมองตามสายตานางไป

“เจ้าหมายถึงพื้นที่สำหรับวางไหพวกนี้เพิ่มขึ้นอย่างนั้นหรือ”

“ไม่ใช่แค่พื้นที่วางไหหรอก... แต่หมายถึงพื้นที่สำหรับปลูกและทดลองเพาะปลูกพืชผักด้วย”

นางชี้มือไปยังบริเวณสวนหย่อมกว้างด้านหลังเรือน ซึ่งปัจจุบันยังมีวัชพืชขึ้นเลื้อยแซมอยู่ตามพื้นดิน มีเศษกิ่งไม้แห้งหักกรอบและก้อนหินเล็ก ๆ กระจัดกระจายเกลื่อนกลาด บริเวณนั้นแทบไม่มีใครเดินผ่านหรือใช้งานเลย เนื่องจากตั้งอยู่มุมอับ หลบมุมสายตา และต้องเดินอ้อมแนวกำแพงอิฐเตี้ย ๆ เข้าไปจึงจะถึง

“เวลาที่ห้องเครื่องมีผักเหลือทิ้งมาให้ ข้าก็นำมาใช้ได้จริงอยู่ แต่ทุกครั้งที่ข้าต้องการทดลองสูตรการดองแบบใหม่ หรือต้องการผักสดที่มีความสดและอายุการเก็บเกี่ยวตามที่ต้องการจริง ๆ ข้ากลับไม่มีวัตถุดิบในมือ หากเรามีแปลงผักขนาดเล็กเป็นของตัวเอง อย่างน้อยข้าก็จะรู้ว่าผักแต่ละต้นเติบโตมาอย่างไร ใช้ปุ๋ยชนิดใดและควรเก็บเกี่ยวในช่วงเวลาไหนจึงจะเหมาะกับการนำมาทำผักดองที่สุด” เสี่ยวชุน มองตามพืนที่รกร้างผืนนั้นแล้วขมวดคิ้วมุ่น

“แต่พื้นที่ตรงนั้นมันกลายเป็นป่ารกมานานหลายปีแล้วนะ อวี้เหนียง เจ้าต้องใช้แรงกายและแรงงานไม่น้อยเลยกว่าจะถางหญ้าและปรับหน้าดินให้เรียบร้อยได้”

“ข้ารู้ดี”

“แล้วไหนจะต้องทำเรื่องยุ่งยาก ขออนุญาตจากขุนนางผู้ดูแลเขตวังใหม่อีก”

“เรื่องนั้นข้าก็รู้เช่นกัน”

“แล้วถ้าเกิดว่า... เขาไม่อนุญาตขึ้นมาล่ะ” อวี้เหนียง เงยหน้าขึ้นจากพื้นดินเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นมุมปาก

“อย่างน้อยที่สุด ข้าก็ได้กล้าเอ่ยปากลองขอ หากเขาไม่อนุญาตตามคำขอ ข้าก็ค่อยคิดหาหนทางและวิธีอื่นต่อไป ชีวิตคนเราไม่ลองทำดูก็ไม่มีทางรู้หรอก” เสี่ยวชุนถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอย่างปลงตก

“เจ้านี่นะ... เพิ่งจะได้รางวัลพระราชทานหมาด ๆ แทนที่จะใช้โอกาสนี้พักผ่อนหย่อนใจนอนตีพุงสบาย ๆ กลับไปคิดหาเรื่องเหนื่อยเพิ่มงานให้ตัวเองเสียได้”

“ถ้าหากพื้นที่รอบเรือนเป็นระเบียบเรียบร้อย งานถนอมอาหารของข้าก็จะดำเนินไปอย่างราบรื่นและง่ายดายขึ้นไม่ใช่หรือ”

“ฟังดูมีเหตุผลดีนะ แต่ข้ารู้สึกว่าเจ้ากำลังมีความสามารถพิเศษในการหาวิธีทำงานหนักให้ตัวเองอย่างมีหลักการและเหตุผลรองรับเสียเหลือเกิน” อวี้เหนียง หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องเพื่อหยิบแผ่นกระดาษยับ ๆ กับพู่กันขนกระต่ายออกมา

นางก้มหน้าก้มตาร่างแผนผังคร่าว ๆ ของสวนรกร้างด้านหลังลงบนกระดาษอย่างตั้งใจ กำหนดตำแหน่งแปลงผักสวนครัว ทางเดินหินราบ และมุมสำหรับตั้งวางไหหมักแยกออกจากบริเวณปลูกผักอย่างเป็นสัดเป็นส่วนชัดเจน หากสามารถลงมือปรับปรุงได้ตามแผนนี้ นางจะมีทั้งพื้นที่ล้างผักกาดที่กว้างขวาง ไม่กีดขวางทางสัญจร และยังมีมุมเก็บเครื่องมือทำสวนไว้รวมกันอย่างเป็นระเบียบ

ยิ่งวาดขีดเส้นลงไป ภาพความฝันในหัวก็ยิ่งชัดเจนเป็นรูปเป็นร่างขึ้นเรื่อย ๆ

สิ่งที่หญิงสาวสามัญชนคนหนึ่งอย่างนางปรารถนาหาใช่เรือนหลังใหญ่โตโอ่อ่า ไม่ได้ต้องการเครื่องประดับไข่มุกหรือเสื้อผ้าแพรพรรณล้ำค่า เพื่อใช้ชีวิตสุขสบายเหนือผู้อื่นในวังหลวงแห่งนี้

นางเพียงแค่อยากมีพื้นที่เล็ก ๆ สงบ ๆ ของตัวเองสักมุม ที่ซึ่งนางสามารถใช้ฝีมือและความสามารถในการทำงานได้อย่างเต็มที่ โดยไม่ต้องคอยระแวงว่าจะไปเดินชนข้าวของใคร หรือสร้างความเดือดร้อนรำคาญใจให้แก่ผู้ใดก็เท่านั้นเอง