รสชาติที่เปลี่ยนชะตา

คนครัวยกไหออกไปอย่างระมัดระวัง อวี้เหนียง มองตามไหใบนั้นจนลับสายตา แม้จะรู้ว่าตนทำตามขั้นตอนอย่างดีที่สุดแล้ว แต่ผลลัพธ์ก็ยังต้องรอเวลา ไม่มีใครสามารถรับรองได้ว่าผักดองจะออกมามีรสชาติดีเพียงเพราะคนทำตั้งใจมากเพียงใด

สิ่งที่นางทำได้ในตอนนี้มีเพียงรอและยอมรับผลที่เกิดขึ้น จางซูเหนียง เก็บสมุดบันทึกของนางส่งคืน ก่อนกล่าวเสียงเรียบ

 

“กลับไปทำหน้าที่ของเจ้าได้ เมื่อถึงเวลาตรวจ ข้าจะให้คนไปตาม”

“เจ้าค่ะ”

อวี้เหนียง รับสมุดไว้แล้วคารวะอีกครั้ง ก่อนเดินออกจากห้องเครื่อง นางได้ยินเสียงคนครัวคนหนึ่งพูดเบา ๆ ว่า

 

“เด็กคนนี้ดูจริงจังกับผักดองมากกว่าที่คิดเสียอีก”

 

อีกคนตอบกลับว่า

 

“จะจริงจังเพียงใดก็ต้องรอดูตอนชิมอยู่ดี”

อวี้เหนียง ไม่ได้หันกลับไป นางเพียงก้าวเดินต่อไปอย่างสงบ นางรู้ดีว่าในวังหลวง ความตั้งใจเพียงอย่างเดียวไม่อาจทำให้ใครยอมรับได้ ต้องมีฝีมือ ต้องมีระเบียบ และต้องพิสูจน์ให้เห็นด้วยผลลัพธ์จริง

หลังจากนั้นหลายวัน อวี้เหนียง ยังคงกลับไปทำงานที่เรือนพักร้างตามปกติ นางไม่ได้นำผักจากห้องเครื่องไปแบ่งให้ใครอีก และหากมีผู้ใดถามถึงผักดอง นางก็จะตอบเพียงว่ากำลังรอการตรวจสอบจากแม่ครัวใหญ่

เสี่ยวชุน เองก็พยายามไม่พูดถึงเรื่องนี้มากนัก แม้บางครั้งจะอดสงสัยไม่ได้ว่าไหที่ส่งไปจะได้รับการยอมรับหรือถูกสั่งให้ทิ้ง

 

“ถ้าแม่ครัวใหญ่ไม่ชอบขึ้นมาจะทำอย่างไร” เสี่ยวชุน ถามขณะช่วยจัดของในเรือน

อวี้เหนียง กำลังจดบันทึกการดูแลไหที่เหลืออยู่ จึงตอบโดยไม่เงยหน้า

 

“ก็ต้องยอมรับผล อย่างน้อยครั้งนี้ข้าก็ได้ทำตามขั้นตอนที่ถูกต้องทุกอย่างแล้ว”

“แต่เจ้าตั้งใจทำตั้งมากนะ”

“ความตั้งใจช่วยให้เราทำงานได้ดีขึ้น แต่ไม่ได้แปลว่าคนอื่นต้องชอบสิ่งที่เราทำเสมอไป” อวี้เหนียง วางพู่กันลง

 

“ถ้ารสชาติไม่เหมาะกับอาหารในวัง ข้าก็ต้องเรียนรู้ว่าจะปรับตรงไหน หรือบางทีผักดองของข้าอาจเหมาะกับคนธรรมดามากกว่าก็ได้”

เสี่ยวชุน มองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา

 

“เจ้าพูดเหมือนไม่กลัวเลย”

“ข้ากลัวสิ” อวี้เหนียง หัวเราะเบา ๆ

 

“ข้ากลัวทำให้คนอื่นเดือดร้อน กลัวถูกเข้าใจผิด และกลัวว่าจะไม่มีโอกาสทำสิ่งที่รักอีก แต่เพราะกลัว ข้าจึงยิ่งต้องทำทุกอย่างให้รอบคอบ”

เสี่ยวชุน ฟังแล้วพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ทั้งสองกลับไปจัดการงานตรงหน้าต่อ โดยไม่รู้เลยว่าในห้องเครื่อง ไหดองใบเล็กที่พวกนางเฝ้ารอ กำลังจะเปลี่ยนมุมมองของผู้มีอำนาจคนหนึ่งไปทีละน้อย

ในที่สุด วันที่กำหนดให้ตรวจคุณภาพก็มาถึง ไหดองถูกนำออกจากบริเวณพักตามเวลาที่กำหนด แล้วส่งเข้ามายังห้องเครื่อง จางซูเหนียง สั่งให้คนครัวเปิดฝาอย่างระมัดระวัง กลิ่นเปรี้ยวอ่อน ๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของผักดองลอยขึ้นมา ไม่ฉุนจัดจนผิดปกติ และไม่มีกลิ่นเน่าเสียอย่างที่นางกังวล

แม่ครัวใหญ่ไม่ได้รีบร้อนแสดงสีหน้า นางให้คนครัวตรวจดูสภาพผักก่อน จากนั้นจึงตักขึ้นมาเพียงเล็กน้อย จัดใส่จานขาวใบเล็ก

อวี้เหนียง ยืนรออยู่ห่างออกไป มือทั้งสองประสานกันแน่นกว่าปกติเล็กน้อย จางซูเหนียง ใช้ตะเกียบคีบผักชิ้นหนึ่งขึ้นมาชิม นางเคี้ยวช้า ๆ สีหน้ายังคงเคร่งขรึม ไม่มีคำชม ไม่มีคำตำหนิ และไม่มีท่าทีใดบ่งบอกว่ารสชาติเป็นอย่างไร

ความเงียบนั้นยืดยาวเสียจนคนครัวที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ต่างพากันมองหน้ากัน อวี้เหนียง ก้มหน้าลงเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกขณะ

ผ่านไปครู่หนึ่ง จางซูเหนียง จึงวางตะเกียบลง นางนิ่งไปอีกชั่วอึดใจ ราวกับกำลังพิจารณารสชาติที่ยังคงติดอยู่ปลายลิ้น ก่อนหันไปสั่งคนครัวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

 

“จัดใส่จานเล็ก ๆ ให้เรียบร้อย แล้วเก็บไว้ในส่วนที่กำหนด ห้ามนำออกไปก่อนเวลา”

“เจ้าค่ะ”

คนครัวรีบรับคำ จางซูเหนียง หันกลับมามอง หลินอวี้เหนียง สายตาของนางยังคงเข้มงวดเช่นเดิม ทว่าความไม่พอใจในตอนแรกดูเหมือนจะลดลงไปบ้าง

 

“พรุ่งนี้จะมีสำรับหนึ่งต้องใช้เครื่องเคียง ถ้าของเจ้าเหมาะ ก็จะให้ส่งขึ้นไป”

อวี้เหนียง ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรีบคารวะ

 

“ขอบพระคุณแม่ครัวใหญ่เจ้าค่ะ ข้าจะปฏิบัติตามคำสั่งทุกประการ”

“อย่าเพิ่งดีใจไป ข้าเพียงบอกว่าจะพิจารณา ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะผ่านทุกอย่างแล้ว” จางซูเหนียง เตือน

 

“สำรับในวังมีระเบียบของมัน เครื่องเคียงที่จะนำขึ้นไปต้องเหมาะทั้งรสชาติ ปริมาณ และผู้ที่จะรับประทาน หากไม่เหมาะ ต่อให้เจ้าทำได้ดีเพียงใดก็ใช้ไม่ได้”

“ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ”

“ดี กลับไปได้”

อวี้เหนียง คารวะอีกครั้ง ก่อนถอยออกจากห้องเครื่อง เมื่อเดินพ้นประตูมาแล้ว นางจึงค่อยผ่อนลมหายใจที่กลั้นไว้ตั้งแต่เมื่อครู่ แม้ยังไม่ได้รับคำชมโดยตรง แต่การที่แม่ครัวใหญ่ยอมพิจารณานำผักดองของนางไปใช้ในสำรับ ก็ถือเป็นโอกาสที่มากกว่าที่เคยคาดหวังไว้

นางคิดถึง เสี่ยวชุน ที่คงกำลังรอฟังข่าวอยู่ที่เรือนพักร้าง และอดยิ้มออกมาไม่ได้ อย่างน้อย สิ่งที่มารดาสอนก็ไม่ได้ไร้ค่า

ทว่าสิ่งที่ อวี้เหนียง ยังไม่รู้ก็คือ สำรับที่แม่ครัวใหญ่กล่าวถึงในวันพรุ่งนี้ ไม่ใช่สำรับธรรมดาสำหรับนางกำนัลหรือคนครัว แต่เป็นสำรับที่จะถูกจัดขึ้นในตำหนักชั้นสูงของพระราชวัง และผักดองไหเล็ก ๆ ของหญิงสาวจากหมู่บ้านห่างไกล กำลังจะถูกนำไปวางบนโต๊ะอาหารของผู้ที่นางไม่เคยคิดฝันว่าจะมีโอกาสได้เข้าใกล้