เครื่องเคียงที่หายไปจากรายการ

รุ่งเช้าของวันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมเสียงระฆังจากหอไกล ๆ แสงอาทิตย์อ่อนส่องผ่านแนวกำแพงสูงของพระราชวัง ขณะที่ห้องเครื่องหลวงกลับคึกคักตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่

 

วันนี้เป็นวันที่ต้องจัดเตรียมสำรับส่วนพระองค์ของ จักรพรรดิเซียวจิ่งเหิง แม้การจัดอาหารถวายจักรพรรดิจะเป็นงานที่ห้องเครื่องคุ้นเคย แต่ทุกครั้งก็ยังต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ ตั้งแต่วัตถุดิบที่เลือกใช้วิธีปรุง ไปจนถึงการจัดวางลงบนภาชนะ ทุกอย่างล้วนมีระเบียบกำกับ ไม่มีผู้ใดกล้าทำตามใจตนเองโดยไม่ผ่านการตรวจสอบ

จางซูเหนียง ยืนอยู่กลางห้องเครื่อง พลิกดูรายการอาหารที่ผู้ดูแลส่งมา ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย

 

“วันนี้มีเนื้อตุ๋นซีอิ๊ว ปลานึ่งซีอิ๊ว และซุปไก่ตุ๋นโสมอีกหรือ”

 

คนครัวผู้ถือรายการอยู่ข้างกายรีบตอบ

 

“เจ้าค่ะ สำรับส่วนพระองค์กำหนดมาเช่นนี้”

 

“แล้วเครื่องเคียง”

 

“มีผักลวกกับเต้าหู้ปรุงรสขอรับ”

จางซูเหนียง ถอนหายใจเบา ๆ ไม่ใช่ว่าอาหารเหล่านี้ทำได้ไม่ดี ตรงกันข้าม วัตถุดิบล้วนผ่านการคัดเลือกอย่างพิถีพิถัน เครื่องปรุงก็จัดตามตำรับที่ใช้กันมานาน แต่เมื่อมองภาพรวมแล้ว อาหารหลายจานกลับมีรสเข้มและค่อนข้างมัน หากรับประทานต่อเนื่องกันหลายคำ ย่อมทำให้รู้สึกเลี่ยนได้ง่าย

ยิ่ง จักรพรรดิเซียวจิ่งเหิง เป็นผู้ที่ไม่ค่อยพอพระทัยกับสำรับที่ซ้ำซาก พระองค์ไม่ได้ตำหนิห้องเครื่องทุกครั้ง แต่การที่อาหารหลายจานถูกส่งกลับโดยแทบไม่ได้แตะก็เพียงพอจะทำให้คนครัวรู้สึกกดดันแล้ว

“เนื้อตุ๋นก็เข้ม ปลาก็มีซีอิ๊ว ซุปไก่ก็มีรสกลมกล่อมหนักไปทางเดียวกันหมด” จางซูเหนียง กล่าว

 

“หากกินพร้อมกันโดยไม่มีอะไรตัดรส ต่อให้ปรุงดีเพียงใดก็อาจไม่เจริญอาหาร”

คนครัวที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ไม่กล้าออกความเห็น ได้แต่รอฟังคำสั่งต่อไป จางซูเหนียง มองรายการอาหารอีกครั้ง ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่ความทรงจำเกี่ยวกับไหดองใบหนึ่ง ผักดองของ หลินอวี้เหนียง

เมื่อหลายวันก่อน นางยังคิดว่าเป็นเพียงของทดลองจากนางกำนัลที่ไม่รู้จักกฎระเบียบของวังหลวงดีพอ แต่หลังจากได้ชิมด้วยตนเอง นางก็พบว่ารสเปรี้ยวเค็มอ่อน ๆ ของผักนั้นช่วยลดความหนักของอาหารได้จริง แม้ยังไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นอาหารชั้นเลิศ แต่กลับมีประโยชน์ในฐานะเครื่องเคียงอย่างเหมาะสม ที่สำคัญ ผักดองชนิดนี้ไม่ได้พยายามแย่งความโดดเด่นจากอาหารจานหลัก มันเพียงช่วยให้รสชาติของอาหารอื่นชัดเจนขึ้น

จางซูเหนียง ตัดสินใจในที่สุด

 

“ไปนำผักดองที่ผ่านการตรวจสอบของหลินอวี้เหนียงมา”

 

คนครัวชะงักเล็กน้อย

 

“ผักดองจากเรือนพักท้ายวังหรือขอรับ”

 

“ใช่ แต่เอามาเพียงเล็กน้อยพอสำหรับเป็นเครื่องเคียง อย่าตักใส่จานใหญ่จนดูเหมือนเป็นอาหารหลัก และต้องตรวจสภาพก่อนนำมาจัดสำรับอีกครั้ง”

 

“ขอรับ”

 

“จำไว้ด้วยว่า นี่เป็นเพียงการทดลองใช้ในสำรับหนึ่งเท่านั้น หากรสชาติไม่เหมาะสมก็ไม่ต้องนำมาอีก อย่าให้ใครเข้าใจว่าห้องเครื่องกำลังเปลี่ยนระเบียบเพราะอาหารของนางกำนัลคนหนึ่ง”

 

“ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ”

เมื่อคนครัวรับคำแล้วรีบเดินออกไป จางซูเหนียง ก็หันกลับไปตรวจอาหารจานอื่นต่อ นางไม่ได้คาดหวังว่าผักดองจานเล็กจะสร้างความประทับใจให้จักรพรรดิได้ เพียงหวังว่ามันจะช่วยให้สำรับในวันนี้รับประทานได้คล่องขึ้นเท่านั้น บางครั้ง อาหารที่เหมาะสมไม่จำเป็นต้องเป็นอาหารที่มีราคาแพงที่สุด และเครื่องเคียงชิ้นเล็ก ๆ ก็อาจทำหน้าที่ของมันได้ดีกว่าอาหารจานใหญ่ที่จัดวางอย่างหรูหราเสียอีก

ในเวลาเดียวกัน ณ เรือนพักร้างท้ายวัง หลินอวี้เหนียง กำลังตรวจไหดองของตนเองตามปกติ หลังจากผักดองผ่านการทดสอบของแม่ครัวใหญ่ นางได้รับอนุญาตให้ทำต่อได้ภายใต้เงื่อนไขที่กำหนด ทุกครั้งที่ขอรับผักเหลือ นางต้องจดบัญชีให้ชัดเจน ส่วนเครื่องปรุงก็ต้องเบิกตามปริมาณที่อนุญาต และห้ามนำอาหารไปแบ่งให้ผู้อื่นโดยไม่แจ้งผู้ดูแล แม้จะมีข้อจำกัดมากขึ้น แต่อวี้เหนียงกลับรู้สึกสบายใจ เพราะอย่างน้อยนางก็ไม่ต้องคอยกังวลว่าความตั้งใจของตนจะทำให้ใครเดือดร้อนโดยไม่รู้ตัว

เสี่ยวชุน กำลังช่วยเช็ดภาชนะอยู่ข้าง ๆ เมื่อเห็นอวี้เหนียงเปิดสมุดบันทึกตรวจรายการ นางก็อดถามไม่ได้

 

“วันนี้เจ้าจะทำผักดองชุดใหม่หรือ”

 

“ยัง ข้าต้องตรวจไหที่ทำไว้ก่อน แล้วค่อยดูว่าผักที่ได้รับอนุญาตมีอะไรเหลือบ้าง จะได้วางแผนให้เหมาะสม”

เสี่ยวชุน เท้าคางมองไหเรียงอยู่บนชั้นไม้

 

“ข้าไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดผักดองต้องมีเรื่องให้คิดมากมาย ทั้งผัก ทั้งเกลือ ทั้งไห ทั้งเวลา ถ้าเป็นข้า คงโยนลงไปแล้วรอให้เปรี้ยวก็พอ”

 

อวี้เหนียงหัวเราะเบา ๆ

 

“ถ้าทำเช่นนั้นจริง บางทีสิ่งที่ได้อาจไม่ใช่ผักดองที่เจ้ากินได้ก็ได้นะ”

 

“เจ้ากำลังบอกว่าข้าทำอาหารไม่เป็นหรือ”

 

“ข้ายังไม่ได้พูดเช่นนั้นสักคำ”

 

“แต่สายตาเจ้าพูดไปหมดแล้ว”

เสียงโต้เถียงของทั้งสองทำให้บรรยากาศในเรือนที่เคยเงียบเหงามีชีวิตชีวาขึ้น อวี้เหนียงยิ้มพลางยื่นผ้าสะอาดให้สหาย

 

“เอาเถิด หากวันไหนเจ้าว่าง ข้าจะสอนให้ แต่ต้องเริ่มจากการล้างไหให้สะอาดเสียก่อน”

 

เสี่ยวชุน มองไหใบใหญ่แล้วทำหน้าลำบากใจ

 

“ข้าคิดว่าข้าชอบเป็นคนชิมมากกว่า”

 

“เช่นนั้นเจ้าก็ต้องช่วยข้าทำงานส่วนอื่น”

 

“นี่ไม่ใช่การเอาเปรียบกันหรือ”

 

“เจ้าจะให้ข้าจ่ายค่าจ้างเป็นผักดองสักจานดีหรือไม่”

 

เสี่ยวชุน ยิ้มกว้างทันที

 

“ตกลง!”

อวี้เหนียงส่ายหน้าอย่างขบขัน ก่อนหันกลับไปตรวจไหของตนต่อ นางไม่รู้เลยว่าในเวลาเดียวกันนั้นเอง คนจากห้องเครื่องกำลังเดินทางมาหานางพร้อมคำสั่งที่นางไม่เคยคาดคิดมาก่อน