ตอนที่37 บุตรสาวตระกูลลู่

“โอ๊ย! กอดแน่นเกินไปแล้วเพคะหม่อมฉันหายใจไม่ออก”

“ขอโทษ ๆ ข้าดีใจมากไปหน่อย ใครอยู่ข้างนอกนางฟื้นแล้ว” เขารีบตะโกนบอกออกไป เพราะรู้ว่าทุกคนมายืนรออยู่

ปึก! เสียงผลักประตูเข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับคนมากมายที่กรูกันเข้ามา ด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ ลู่เสียนมองทุกคนที่มีประกายแววตาตื่นเต้นยินดีที่นางฟื้นขึ้นมา ใจของนางก็รู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก 

ลู่เสียนลุกขึ้นไปสวมกอดมารดา จากนั้นก็ผละไปสวมกอดบิดา และน้อง ๆ อีกทั้งหกคน ลู่อัน ลู่เจิน ลู่หลิน ลู่เจียว ลู่ฟ่างและลู่เซียน 

คหบดีลู่เฉิงถึงกับร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ ลู่ฮูหยินเองก็เช่นกัน พอนางฟื้นขึ้นมาก็เหมือนทุกอย่างจะกลับมาสว่างไสวอีกครั้ง สิ่งที่หนักอึ้งภายในใจมลายหายไป คงเหลือไว้แต่ความสุขใจและความดีใจเข้ามาแทนที่

“วันนี้วันที่เท่าไหร่แล้วเจ้าคะ?”

“เจ้าฟื้นขึ้นมาในวันที่คณะทูตมาเยือนแคว้นโจวพอดี” เป็นลู่เฉิงเอ่ยตอบ ลู่เสียนตกตะลึงนางนอนไปสามวันเลยเหรอ นางเพิ่งรู้ว่านอนกินบ้านกินเมืองมันเป็นแบบนี้นี่เอง แต่ว่าร่างกายของนางเหมือนได้ไปเติมเต็มพลังงานมาอย่างเต็มที่ นางรับรู้ถึงพลังงานไหลเวียนทั่วร่าง ร่างกายของนางเหมือนได้ไปเติมพลังมาอย่างเต็มเปี่ยม และดูจะแข็งแกร่งแข็งแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เวลานี้นางพร้อมที่จะเอาคืนคนที่คิดร้ายต่อนางและตระกูลลู่อย่างถึงที่สุด คนชั่วรอหน่อยนะนางร้ายอันดับหนึ่งมาแล้ว 

ณ วังหลวง

งานต้อนรับคณะทูตจัดขึ้นที่หน้าท้องพระโรง เพราะมากันถึงสามแคว้น ฮ่องเต้จึงคิดว่าจัดที่ด้านหน้าน่าจะเหมาะสมกว่าเพราะมีพื้นที่กว้างขวาง ผ้าผืนยาวหลากสีกางทอดยาวไปตามทางเดินอย่างงดงาม กระถางดอกไม้มากมาย ถูกจัดวางเรียงอย่างสวยงามเช่นกัน

ทุกคนทยอยกันเข้าไปนั่งประจำที่ ตามป้ายที่เขียนระบุชื่อเอาไว้ เหล่าขุนนางและครอบครัวมาร่วมงานกันอย่างพร้อมเพรียง เมื่อพวกเขานั่งกันเรียบร้อย ขันทีก็ประกาศการมาของฮ่องเต้ ฮองเฮา ไทเฮาและเหล่าเชื้อพระวงศ์ ทุกคนลุกขึ้นกล่าวอวยพรให้ฮ่องเต้ ก่อนจะพากันนั่งลงอีกครั้ง

จากนั้นกรมพิธีการก็ตะโกนบอกถึงการมาของแคว้นฉิน เสียงดนตรีบรรเลงขึ้นมา พร้อมคณะทูตจากแคว้นฉินนำโดยองค์หญิงฉินฟางหรู งดงามสมคำร่ำลืออาภรณ์ที่นางสวมใส่ก็หรูหราราคาแพง 

ใบหน้าของนางงามล้ำดั่งเทพเซียนมาจุติ ข้างกายของนางเป็นองค์ชายฉินหย่งเล่อ หล่อเหล่าสง่างามไม่แพ้กัน ด้านหลังตามด้วยทหารองครักษ์ เมื่อเดินมาถึงตรงหน้าพระพักตร์ก็ทำความเคารพ ก่อนขันทีจะพาไปนั่งยังจุดรับรองที่เตรียมเอาไว้

ต่อมาเป็นแคว้นเป่ย เดินนำขบวนด้วยองค์หญิงไป๋ซูหนี่ว์ ที่สวมอาภรณ์หรูหราเต็มยศ นางงดงามดั่งเทพเซียนไม่ต่างจากองค์หญิงแคว้นฉิน ข้างกายของนางเป็นองค์ชายไป๋ซีห่าว หล่อเหล่าสง่างามสมกับเป็นเชื้อพระวงศ์

และแคว้นสุดท้ายเป็นแคว้นเจิน นำขบวนคณะด้วยองค์หญิงเจินไป๋อวี่ ที่มาด้วยชุดสวยสดงดงาม ใบหน้าของนางงดงามโดดเด่นไม่แพ้ใครในใต้หล้า ข้างกายเป็นเจินซีหยวนหรือหยวนอ๋อง หล่อเหล่าสง่างามดั่งชายยอดนักรบ เมื่อทำความเคารพฮ่องเต้เสร็จ ขันทีก็พาไปนั่งยังจุดรับรอง

“ยินดีต้อนรับคณะทูตจากแคว้นฉิน แคว้นเป่ยและแคว้นเจิน ขอให้สนุกสนานและเพลิดเพลินในการแสดงต้อนรับในวันนี้” พอกรมพิธีการเอ่ยจบ เสียงกลองก็ดังขึ้นอย่างฮึกเหิม ก่อนเสียงดนตรีจังหวะสนุกสนานจะเริ่มขึ้น เหล่านักเต้นชายหญิงออกมาเต้นตามจังหวะเพลงอย่างพร้อมเพรียง 

ฮ่องเต้ที่วันนี้เห็นเพียงเหว่ยอ๋องมาร่วมงาน ก็รู้สึกใจหล่นวูบหมายความว่าอย่างไร นางยังไม่ฟื้นใช่หรือไม่ ถ้าเช่นนั้นการประชันความสามารถในวันนี้ เขาคงต้องเตรียมทำใจเอาไว้ล่วงหน้าแล้วใช่หรือไม่ เหล่าราชครูเองก็มีสีหน้าไม่สบายใจ เพราะเห็นเพียงเหว่ยอ๋องโดยไม่มีคนตระกูลลู่เลยสักคน

ท่านหญิงฟู่เหลียนฮวาและฟู่เหลียนอวี่ ยามนี้ร่างกายเย็นเยียบหนาวเหน็บอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เหล่าองค์หญิงงดงามหาใครเทียบได้จริง ๆ ความงามก็โดดเด่นเพียงนี้ แล้วความสามารถคงไม่ด้อยอย่างแน่นอน คุณหนูใหญ่ไม่ได้มาร่วมงานจริง ๆ แล้วพวกนางจะทำอย่างไรดี

เมื่อการแสดงจบลง เสียงปรบมือก็ดังขึ้นเพื่อเป็นการชื่นชมต่อเหล่านักแสดง จากนั้นกรมพิธีการก็ออกมาประกาศอีกครั้ง

“การแสดงต่อไปเรียกว่า จิ้งจอกน้อยเริงระบำ”

เหว่ยอ๋อง เจียวลู่ ฉือลี่เฉี่ยว ได้ยินชื่อก็ต่างพากันสำลักน้ำชาที่กำลังยกขึ้นดื่ม แค๊ก ๆ ฮ่องเต้หันมาปรายตามองพวกเขาอย่างสงสัย

“เป็นอะไรกัน?”

“ไม่มีอะไรพ่ะย่ะค่ะ”

“การแสดงชุดนี้สร้างสรรค์โดยตระกูลลู่ เพื่อจัดแสดงต้อนรับคณะทูตโดยเฉพาะ โดยมีคุณหนูใหญ่ลู่เสียนเป็นหัวหน้าคณะ ตามมาด้วยคุณหนูรองลู่อัน คุณหนูสามลู่เจิน คุณหนูสี่ลู่หลิน คุณหนูห้าลู่เจียว คุณหนูหกลู่ฟาง คุณหนูเจ็ดลู่เซียน”

เมื่อฟังการแนะนำการแสดงจบ ฮ่องเต้ถึงกับใจเต้นรัวด้วยความดีใจ ก่อนจะหันไปมองพวกเขาสามคนอย่างคาดโทษ ที่บังอาจมาล้อเล่นกับความรู้สึกของเขา เจ้าลูกเต่าหน้าเหม็นสามตัวนี้บังอาจนัก! แต่ว่ายามนี้เขารู้สึกดีมากเลย เหมือนยกภูเขาออกจากอก ภายในใจผ่อนคลายลง จิตใจเบิกบานอย่างบอกไม่ถูก ลูกสะใภ้คนโปรดของข้ามาแล้ว สตรีต่างแคว้นข้าไม่กลัวเจ้าแล้ว

ท่านหญิงฟู่เหลียนฮวาและฟู่เหลียนอวี่ ยามนี้หายใจได้คล่องขึ้นมาแล้ว ขอบคุณสวรรค์นางมาแล้ว 

เสียงเป่าขลุ่ยดังก้องกังวานขึ้น พร้อมกับเสียงบรรเลงกู่ฉินดังผสมผสานกันอย่างลงตัว จากนั้นลู่เสียนก็เป็นคนเดินนำขบวน โดยมีน้องสาวทั้งหกคนเดินเรียงซ้ายขวา ผมของพวกนางปล่อยยาวโดยไม่มีการรวบ พวกนางเดินซอยเท้าเข้ามาอย่างสวยงาม เมื่อมาถึงการลานการแสดง พวกนางจะสะบัดชุดคลุมทิ้ง 

เหว่ยอ๋อง เจียวลู่ ลี่เฉี่ยว ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะกัดกรามแน่นด้วยความโกรธและขัดเคืองใจ นี่มันชุดบ้าอันใดกันแทบไม่ปกปิดร่างกายเลยสักนิด ที่จริงมันก็ไม่ขนาดนั้นแต่เพราะพวกเขาหวงเลยไม่อยากให้ใครเห็น เป็นชุดที่รัดตรงช่วงอกแต่เปิดเปลือยตกบริเวณหน้าท้อง กระโปรงเอวต่ำเลยสะดือเผยให้เห็นสะโพกผายอย่างสวยงาม