ตอนที่42 พระราชโองการหมั้นหมาย

สองวันต่อมาพระราชโองการหมั้นหมายก็ถูกส่งมายังตระกูลฟู่ สร้างความพอใจให้กับเสนาบดีฟู่เป็นอย่างมาก นับว่าสิ่งที่เขาได้ทุ่มเทไม่เสียเปล่า ท่านหญิงฟู่เหลียนฮวาก็รู้สึกยินดีกับข่าวนี้เป็นอย่างมาก ก้าวต่อไปก็คือส่งฟู่เหลียนอวี่ให้ขึ้นไปเป็นฮองเฮา แต่ว่าความดีใจก็คงอยู่ได้ไม่นาน เมื่อมีบ่าวมารายงานว่า

“นายท่านขอรับทางด้านนอกลือกันว่า วันนี้มีพระราชโองการไปที่ตระกูลลู่ด้วยเช่นกันขอรับ เห็นข่าวบอกว่าเป็นราชโองการหมั้นหมายคุณหนูสี่ให้แต่งเป็นชายารองขอรับ”

“เจ้าว่าอะไรนะ!!” ทุกคนร้องออกมาด้วยความตกใจ ฟู่เหลียนอวี่เลือดในกายเย็นเยียบยืนตัวแข็งค้าง หมายความว่าอย่างไร ตำแหน่งฮองเฮาของนางที่ดูเหมือนว่าจะมั่นคง กลับเริ่มไม่มั่นคงเสียแล้วเป็นอย่างนี้นางจะทำเช่นไรดี 

“เป็นอย่างที่ข้าคิดเอาไว้จริง ๆ ฝ่าบาทได้มีคนที่วางเอาไว้ในใจตั้งแต่ต้น ถึงจะแต่งเป็นชายารองก็ไม่ได้หมายความว่าจะขึ้นเป็นฮองเฮาไม่ได้ หากรัชทายาทขึ้นครองราชย์ ชายารองย่อมถูกเลื่อนตำแหน่งเป็นพระสนมหวงกุ้ยเฟย และนั่นหมายถึงจะเปลี่ยนฐานะยามใดก็ได้ เขาไม่มีทางปล่อยให้ถึงเวลานั้นแน่

“เจ้ามีแผนเช่นไร?”

“ท่านพ่อช่วงนี้ข่าวลอบทำร้ายเหว่ยอ๋องและคุณหนูใหญ่ยังไม่ทันจาง เราอย่าเพิ่งรีบร้อนทำอะไรเลยเจ้าค่ะ เวลานี้กรมสืบสวนกำลังจับตาดูทุกความเคลื่อนไหวของทุกตระกูล ถึงเราจะไม่มีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้ หากเราลงมือทำอะไรอาจถูกเพ่งเล็งได้ง่าย รออีกสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”

ฟู่เหลียนอวี่ยืนฟังบิดาและพี่สาวของนางพูดคุยด้วยใจที่เจ็บปวด นางไม่ได้ชื่นชอบองค์รัชทายาทมากขนาดนั้น แต่ที่นางเจ็บปวดเป็นเพราะสิ่งที่นางคิดว่าเป็นของนางกำลังจะถูกแย่งไป ฟู่เหลียนอวี่กำพระราชโองการในมืออย่างเจ็บแค้น คิดจะมาแย่งตำแหน่งกับข้า ถามข้าหรือยังว่าอนุญาตหรือไม่!

ทางด้านตระกูลลู่เมื่อทุกคนออกมายืนอย่างพร้อมเพรียงกันเพื่อรอรับราชโองการ ลู่หลินที่รู้ตัวอยู่ก่อนแล้วไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด เพราะก่อนหน้าที่ฮ่องเต้เรียกเหว่ยอ๋อง กุนซือเจียวลู่และรองแม่ทัพฉือให้ไปพบ พวกเขาได้กลับมาเล่าว่าฮ่องเต้มีพระประสงค์ จะออกราชโองการหมั้นหมายนางให้รัชทายาท ให้พวกเขาวางแผนเตรียมรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ให้ดี

ลู่หลินยืนถือพระราชโองการด้วยใจที่หนักอึ้ง สายเหตุที่ทะลุมิติมาก็เพื่อสิ่งนี้สินะ ลู่เสียนเดินมาวางมือลงบนไหล่ทั้งสองข้างของนาง ก่อนจะเอ่ยทีเล่นทีจริง

“เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่าอยากเป็นนางร้ายอันดับที่สี่ คราวนี้เจ้าจะได้เป็นสมใจเลย พอใจหรือไม่?”

“พี่หญิงล้อข้าเล่นแล้ว มาถึงขั้นนี้นางร้ายไม่พอหรอกเจ้าค่ะ ต้องเป็นนางมารร้ายน่าจะเหมาะกว่า ที่จริงข้ายังไม่อยากออกเรือนเลยสักนิด แต่ว่ายังดีที่ฝ่าบาทให้แต่งพร้อมกันกับพี่หญิง ยังมีเวลาศึกษาใจคอกับองค์รัชทายาทอยู่บ้าง ไม่เช่นนั้นข้าคงอึดอัดแย่” ลู่เสียนหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู

“เรื่องของหัวใจและความรักมันพูดยาก บางทีมันก็แปลกอาจจะวิ่งมาชนเราแบบไม่ทันตั้งตัว พอรู้ตัวอีกทีก็รักไปแล้ว ขอเพียงเจ้าเปิดใจไม่ปิดกันตัวเอง คนเราไม่มีใครดีและสมบูรณ์แบบไปหมดทุกอย่าง แต่หากเราเจอคนที่ใช่ สิ่งไหนที่คนเรารักไม่ชอบ เราก็จะไม่ทำเพื่อให้อีกฝ่ายไม่สบายใจ คู่ชีวิตจะเรียนรู้กันและกันและพร้อมจะปรับเปลี่ยนตนเอง ไม่แน่ว่าเจ้ากับองค์รัชทายาทจะเข้ากันดี จนอยากจะแต่งก่อนข้าเสียด้วยซ้ำ”

“ไม่มีทางข้าเป็นคนที่มีภูมิต้านทานคนหล่อได้อย่างดีเยี่ยม เพราะฉะนั้นหากข้าชอบเขาขึ้นมาจริง ๆ ข้าต้องรอถึงสามเดือนได้เจ้าค่ะ”

ลู่เสียนเผยยิ้มออกมาเมื่อมองเห็นรัชทายาทเดินเข้ามาพร้อมองครักษ์ และมีขบวนของหมั้นหมายมากมายตามหลังเข้ามา

“เจ้าจำคำพูดของเจ้าเอาไว้ให้ดี” ลู่เสียนเอ่ยบอกลู่หลินยิ้ม ๆ ก่อนจะรีบเอ่ยทำความเคารพองค์รัชทายาทพร้อมทุกคน

“ถวายบังคมองค์รัชทายาท” ลู่หลินสะดุ้งตกใจรีบหันกลับมา ก่อนจะยืนตกตะลึง นี่คนหรือเทพบุตรกันแน่ ผิวขาวเนียนละเอียดคิ้วเข้มจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากอมชมพูอย่างคนสุขภาพดี ร่างกายสูงใหญ่สง่างาม เอาเป็นว่าโดยร่วมคือสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

 เขามองมาที่นางด้วยสายตาเรียบนิ่ง แต่ลู่หลินกลับใจเต้นแรงจนระงับเอาไว้ไม่อยู่ คำพูดของลู่เสียนลอยเข้ามาในหัวนางทันที “จำคำพูดของเจ้าเอาไว้ให้ดี” พี่หญิงใหญ่ข้าขอถอนคำพูด! ลู่เสียนปรายตามองนางอย่างขบขัน สมน้ำหน้าภูมิต้านทานคนหล่อของเจ้าแข็งแกร่งนักมิใช่หรือ อาการเลิ่กลั่กนี่คืออะไร

“พี่หญิงข้าขอถอนคำพูด ถวายบังคมพระสวามีเอ๊ย! รัชทายาทเพคะ”

คราวนี้ทุกคนหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ จิ้งจอกน้อยหางโผล่ออกมาอีกคนแล้ว ลู่เฉิงมีความสุขมากกว่าใคร ยามนี้เขาฉีกยิ้มเต็มใบหน้าก่อนจะเชื้อเชิญรัชทายาทให้เข้าไปยังห้องโถงด้านใน ส่วนฮูหยินใหญ่รีบตรงเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารด้วยตัวเอง วันนี้ลูกเขยมาอยู่กันพร้อมหน้า นางต้องแสดงฝีมือหน่อย ลู่เจียว ลู่ฟางและลู่เซียนตามไปช่วยนางในครัวด้วยเช่นกัน

เมื่อเข้ามานั่งในห้องโถงกันเรียบร้อย ขนมและผลไม้ก็ถูกนำมาจัดขึ้นโต๊ะพร้อมน้ำชา เหว่ยอ๋องนั่งลงบนเก้าอี้โดยมีลู่เสียนนั่งอยู่บนตัก เพราะเขาชอบให้นางอยู่ใกล้ชิดกับเขาแบบนี้ องค์รัชทายาทที่เพิ่งมาเป็นครั้งแรก เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกเขินอายขึ้นมาจนใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ เสด็จพี่ท่านช่างทำตัวไร้ยางอาย

“ในเมื่อรัชทายาทมาครั้งแรกคงไม่เข้าใจขนบธรรมเนียมประเพณีของตระกูลลู่ ที่นี่เรายกให้นางเป็นใหญ่ เชิญเจ้าพูด” เหว่ยอ๋องเอ่ยบอกทุกคน

“รัชทายาทไม่ต้องตกพระทัยเพคะ เป็นเพราะตระกูลลู่เป็นตระกูลพ่อค้า เพราะฉะนั้นมารยาททางสังคมไม่ใช่ว่าจะไม่มีแต่ หากเรายึดติดอยู่กับมารยาทจนเกินไปมันก็จะอึดอัด หม่อมฉันจึงตั้งกฎขึ้นมาว่า ยามออกไปด้านนอกหรืออยู่ในที่รโหฐาน ก็ควรวางตัวให้เหมาะสมตามกาลเทศะ แต่พอกลับมาที่นี่ก็สามารถทำตัวได้ตามสบาย” 

“ที่หม่อมฉันตั้งกฎนี้ขึ้นมาเพราะว่าหม่อมฉันหมั้นหมายกับท่านอ๋อง หากยามท่านอ๋องมาอยู่ที่นี่แล้วต้องรักษามารยาทเหมือนอยู่ในวัง อาจทำให้ทุกคนอึดอัด ดังนั้นเวลาอยู่ที่จวนท่านอ๋องหรือว่าออกไปด้านนอกก็จะพยายามรักษามารยาทอย่างดีเพคะ”

รัชทายาทพยักหน้ารับรู้ เขารู้สึกว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เพราะตัวเขาถูกกำหนดให้ขึ้นครองบัลลังก์ การใช้ชีวิตหรือการปฏิบัติตัวจึงต้องอยู่ในกรอบอยู่ตลอดเวลา พอได้ฟังเช่นนี้ก็รู้สึกผ่อนคลายไม่น้อย

“ที่ข้ามาวันนี้ด้วยตัวเองก็เพราะว่าอยากจะบอกท่านลู่เฉิงว่า ต่อไปข้าอาจจะแวะมาบ่อยขึ้น ข้ากังวลว่าเอ่อ..นางจะเกิดอันตราย ข้าจึงอยากจะให้องครักษ์มาคอยคุ้มครองนาง” ลู่หลินได้ฟังก็ยิ่งประทับใจในตัวรัชทายาทมองเขาอย่างเหม่อลอย นอกจากจะหน้าตาดีแล้วเขายังดูอบอุ่นมากด้วย สามีของข้าในยุคจีนโบราณช่างงานดีจริง ๆ

“ลู่หลินเจ้ามีความคิดเห็นเช่นไร?” ลู่เฉิงหันมาถามบุตรสาว

“ห้ะ…อะไรนะเจ้าคะ หล่อเหล่างานดีมากเจ้าคะ”

“...”

ลู่เสียนหลุดหัวเราะออกมา ใจลอยคิดอะไรอยู่แม่น้องสาวตัวดี แค่นี้ก็เสียอาการแล้วไม่สมกับเป็นสาวยุค2025เลยนะ ลู่อันเห็นอาการไม่อยู่กับร่องกับรอยของลู่หลินก็เอ่ยขึ้น

“รัชทายาทนางสติไม่ดีท่านยกเลิกเรื่องหมั้นหมายไปเสียเถิดเพคะ”

“พี่หญิง!” ลู่หลินหันไปมองลู่อันอย่างขัดเคืองใจ ก่อนเสียงหัวเราะของทุกคนจะดังขึ้นมาอย่างขบขัน องค์รัชทายาทมองบรรยากาศรอบ ๆ ตัวอย่างผ่อนคลายและอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก เขามองว่าที่พระชายาของเขาที่ยามนี้ทำหน้าโกรธเคืองพี่สาวอย่างน่าเอ็นดู