ตอนพิเศษ 1 ยังมีอีกถ้ำ

หนึ่งบุรุษและหนึ่งสตรีเดินหลงเข้าไปในป่าลึก เพียงเพราะอยากจับกระต่ายป่ามาเลี้ยงดูในฐานก่อสร้าง อีกเหตุผลคืออยากให้พี่สาวมีสัตว์เลี้ยงแสนน่ารักจะได้หายเศร้าซึมเสียที ทั้งสองจึงวิ่งไล่สหายตัวจ้อยจนหลงป่า

คนหวาดกลัวมองหาผู้คุ้มกันของตนทว่าไม่เจอแม้แต่เงา เพราะนางมาตรงที่สตรีมักจะมาเพียงลำพัง นับว่ายังดีที่ผู้คุ้มกันของผู้ร่วมชะตากรรมยังคงติดตามมาด้วยสองคน

บุรุษข้างกายมาตรงจุดเฉพาะของสตรีได้ เพราะความหน้าหนาของเขาล้วน ๆ แต่ครั้งนี้กลับกลายเป็นเรื่องดีเสียอย่างนั้น

“สือป๋อเหวินพวกเราเดินมาไกลมากแล้วนะ เหตุใดจึงไม่เจอทางกลับฐานเสียทีเล่า”

“ข้าไม่รู้ เพิ่งเคยมาครั้งแรกเช่นกัน”

แต่หากสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าคนพูดแอบส่งสัญญาณมือให้ผู้คุ้มกันอย่างแนบเนียน

“ข้าเจ็บเท้าอยากนั่งพักสักหน่อย”

น้ำเสียงเหนื่อยล้าโดยแท้จริง หันไปบอกกล่าวบุรุษข้างกาย

ฝ่าเท้าของนางเริ่มระบมจนรู้สึกแสบ เพราะเดินบนพื้นหินตามลำธารมาร่วมชั่วยาม อีกทั้งยังรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งขา หากได้นั่งพักเพื่อถอดรองเท้าออกผึ่งแดดสักหน่อย อาการเมื่อยล้าคงทุเลาเบาบางลงบ้าง

“คุณชายขอรับ ตรงจุดนั้นมีถ้ำขนาดเล็ก ด้านในมีเสียงน้ำไหล น่าจะเหมาะสำหรับให้คุณหนูฉีนั่งพักเท้า พวกข้าจะออกไปสำรวจรอบ ๆ เพื่อหาทางกลับฐาน แล้วจะรีบกลับมาคุ้มกันอยู่รอบ ๆ ปากถ้ำ”

ผู้คุ้มกันคนหนึ่งเดินมาแจ้งเรื่องสถานที่พัก นับว่าโชคดีที่ยามนี้เป็นช่วงเวลาเช้า จึงพอมีเวลาหาทางกลับฐานก่อสร้าง โดยที่ผู้คนในฐานไม่แตกตื่นตกใจกับการหายตัวไปของพวกเขา

“เฟยเฟิ่งอยากไปนั่งพักในถ้ำหรือไม่”

สือป๋อเหวินเดินเข้าไปถามคนหน้ามุ่ย เนื่องจากอาการเจ็บขาเจ็บเท้ารุมเร้า เพราะบริเวณโดยรอบไม่เหมาะต่อการนั่งพักขาเลย

“ในถ้ำมีน้ำด้วยหรือ ข้าได้ยินผู้คุ้มกันบอกกล่าวแว่ว ๆ”

“อยากเล่นน้ำ?”

ใบหน้าหล่อเหลาหันตรงประชิดหน้าสวยหวานที่เขาพึงใจ หากเล่นน้ำเท่ากับว่านางต้องตัวเปียกต่อหน้าเขาไม่ใช่หรอกหรือ

“ข้าอยากแช่แค่ขาเพียงเท่านั้น”

“เช่นนั้นก็ไปกันเถิด เจ้าจะได้มีแรงเดินกลับฐาน”

น้ำเสียงนุ่มตอบรับอย่างใจดี นางอยากทำการใดเขาพร้อมตามใจทุกเรื่อง อยากเล่นน้ำเขาก็จะพาเล่น

เมื่อเดินเข้าไปในถ้ำขนาดเล็ก ฉีเฟยเฟิ่งจึงดึงชายกระโปรงให้ร่นขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็ถอดรองเท้าออกแล้วนั่งแช่เท้าอย่างสบายใจ

นางนั่งเอนหลังพิงโขดหินแผ่นใหญ่ผิวสัมผัสราบเรียบ ดวงตาอ่อนแรงหลับตาลงแช่เท้าเพื่อผ่อนคลายร่างกาย ท่ามกลางแสงแดดยามเช้า ซึ่งสาดส่องแสงลงมาจากช่องของปากถ้ำด้านบน

จ๋อม! จ๋อม!

เสียงของหนักตกกระทบผิวน้ำ ดวงตากลมโตจึงลืมตาขึ้นมอง และต้องใช้มือปิดปากตนเองเอาไว้ เพราะภาพที่ปรากฏตรงหน้าเกินความคาดหมายไปมากโข

“สะ…สือป๋อเหวิน เจ้าถอดอาภรณ์ออกทำไม!”

“วันนี้อากาศเริ่มร้อน ข้าเดินมาเหนื่อย ๆ เหงื่อเต็มตัวเลยอยากแช่น้ำ”

“อยากแช่น้ำเหตุใดต้องถอดอาภรณ์ออกด้วยเล่า”

หากมองไม่ผิดอาภรณ์ช่วงล่างเขาก็ถอดออกทั้งหมด นางเห็นบางอย่างเหยียดขยายออก ก่อนจะจมหายลงไปใต้สายน้ำ ภาพลักษณ์ของสิ่งนั้นยังติดตาไม่เลือนหาย

“ข้ากลัวอาภรณ์เปียก หากสวมทั้ง ๆ ที่เปียกเกรงว่าจะเจ็บไข้ได้”

“ข้าไม่พูดด้วยแล้ว อยากทำอันใดก็ทำไปเถิด”

ดวงหน้าหวานรีบหันหน้าหนีไปอีกทาง หัวใจของนางเต้นระรัวทั้งตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็น

ฉีเฟยเฟิ่งพยายามหลับตาลงดังเดิมเพื่อไม่ให้เกิดพิรุธใด ๆ แต่สักพักต้องลืมตาตื่นขึ้นโดยเร็ว เพราะรู้สึกได้ว่าใบหน้าของคนอยากลงเล่นน้ำ กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้กว่าทุกครั้ง และดูท่าว่าจะไม่ยอมถอยห่างอย่างแน่นอน

“อ๊ะ เข้ามาใกล้อันใดนักหนา”

มือเรียวผลักใบหน้าหล่อเหลาออกห่าง แต่ยิ่งผลักเขายิ่งขยับเข้าแนบชิด

“ข้าถูกตัวอะไรกัดไม่รู้”

“ตัวอะไร!”

“ข้าไม่รู้ ตรงนี้มีแสงสว่างกำลังดี เจ้าช่วยข้าดูได้หรือไม่”

“แล้วจะให้ช่วยดูตรงไหนเล่า”

“ตรงนี้”

อุ้งมือเล็กถูกกอบกุมไปวางทาบบนหน้าอกแน่น ๆ ซึ่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นตึง ถึงแม้อายุจะเพิ่งเข้าสู่วัยหนุ่มเต็มตัว แต่สือป๋อเหวินดูแลตนเองดีมาโดยตลอด รูปร่างจึงสูงใหญ่กำยำน่ามองยิ่งนัก

อึก! อึก!

เสียงกลืนน้ำลายของคนตัวเล็ก ทั้ง ๆที่พยายามเก็บอาการเป็นอย่างดี แต่เพราะระยะประชิดตัวจึงไม่อาจปิดบังอาการตื่นเต้น

“อยากสัมผัสที่ใดหรืออยากลิ้มรส ก็ทำได้ตามใจเจ้า”

“ข้ามะ…”

เสียงหวานขาดหายไปพร้อม ๆ กับเสียงบดจูบซึ่งทวีความรุนแรงไปตามอารมณ์หนุ่มสาว มือที่นำพาให้สัมผัสแผงอกถูกเลื่อนลงต่ำให้กอบกุมบางอย่างซึ่งกำลังตื่นตัวเต็มที่

เมื่อถูกล่อลวงด้วยกล้ามเนื้อแน่นตึงเรียบเนียนน่าสัมผัส ฉีเฟยเฟิ่งผู้มีนิสัยอยากรู้อยากเห็นเป็นทุนเดิม จึงปล่อยให้บุรุษนำทางไปสู่เส้นชัยแห่งความปรารถนา

พายุแห่งเสน่หาพัดผ่านไปแล้ว ร่างอรชรขยับถอยห่างพร้อมกับถ้อยคำบาดหูที่คนฟังแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เขาได้ยิน

“สือป๋อเหวินเรื่องของเราต้องเก็บเป็นความลับ”

“ความลับทั้ง ๆ ที่ข้าทำเจ้าเจ็บตัวขนาดนี้!”

บุรุษผู้ถูกสตรีนั่งคร่อมตักนานกว่าครึ่งชั่วยาม กดข่มน้ำเสียงโกรธเคืองไว้ในลำคอ เพราะอย่างไรเขาก็ไม่กล้าขัดขืนคำสั่งนางผู้เป็นที่รักอยู่แล้ว

“ได้หรือไม่ ครอบครัวของข้ากำลังประสบชะตากรรมครั้งใหญ่ ข้าไม่อยากให้เรื่องของข้าไปกระทบจิตใจท่านพ่อกับพี่สาว อย่างน้อยก็ขอให้ผ่านช่วงนี้ไปก่อน”

ดวงหน้าหวานซึ้งเงยขึ้นออดอ้อนขอความเห็นใจจากชายผู้ได้ประสบการณ์แรกรักของนางไป หากยังไม่ได้ผลคงต้องมอบให้อีกสักครั้งสองครั้ง

อาภรณ์สีหวานซึ่งก่อนหน้านี้นางคว้ามาปิดกายอวบอิ่มเพราะรู้สึกเขินอายถูกวางลงที่เดิม เปิดเผยความเย้ายวนตามวัยแรกแย้ม ทั้งยังขยับเข้าบดเบียดแนบชิดกับกล้ามเนื้อแน่นตึงตรงหน้า

“ข้าหรือจะกล้าขัดใจเจ้า แต่ข้ามีข้อแม้”

“ข้อแม้อันใด”

“หากข้าอยากทำ เจ้าต้องยอมตามใจข้าทุกเมื่อ”

“จะ…เจ้ายังคิดอยากทำอีกหรือ เราทำไปหลายรอบแล้วนะ อีกอย่างข้าก็เจ็บมากด้วย”

“ครั้งต่อไปเจ้าจะไม่เจ็บ”

ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงไปลิ้มรสดูดรัดยอดถันสีหวาน ซึ่งยามนี้กำลังชูชันเบียดชิดอยู่แนบแผงอก

“สือป๋อเหวิน…”

เสียงหวานครวญครางอย่างชอบใจ เมื่อจุดกระสันซ่านถูกดูดรัดเต็มอุ้งปาก กายบางขยับเลื่อนขึ้นเพื่อประคองสองเต้าให้พอดีกับอุ้งปากอุ่น ๆ

“มาหาข้าที่กระโจมทุกวัน เปิดตรงนี้ให้ข้าลิ้มรสจนพอใจ”

“แต่คนอื่นอาจจะได้ยิน ในกระโจมไม่ได้เก็บเสียงเลยสักนิด”

ถึงแม้นางจะคล้อยตามอยากกระทำตามอารมณ์ไม่ต่างกัน แต่ใช่ว่าชายหญิงจะแอบย่องเข้าหากันได้ง่าย ๆ เสียเมื่อไหร่

“ทำแบบนี้แล้วปิดปากให้สนิท แค่นี้ก็ไม่มีใครได้ยิน”

กล่าวจบท่อนลำตัวเขื่องซึ่งแข็งตั้งพร้อมสู้ศึกครั้งใหม่ ก็สอดแทรกเข้าหาโพรงอ่อนนุ่มที่เดิมอย่างแม่นยำในคราเดียว

“อื้อ อื้อ”

ริมฝีปากของชายหญิงต่างก็ครอบครองซึ่งกันและกันไม่รู้เบื่อ ทั้งสองมอบความหฤหรรษ์แก่กันจนหลงลืมทุกความถูกผิด

ไม่มีสัญญาหมั้นหมาย ไม่มีการแต่งงาน มีเพียงสองร่างที่สอดประสานตามความพึงพอใจ

ชายหญิงผลัดกันรุกผลัดกันรับ อีกทั้งยังสอดประสานลงตัวทุกท่วงท่า จนกระทั่งเวลาเคลื่อนคล้อยเข้าใกล้เที่ยงวัน กลุ่มผู้หลงทางจึงออกเดินทางกลับฐานก่อสร้าง

ฉีเฟยเฟิ่งเฝ้ามองท่าทีของผู้ร่วมเดินทางแต่ละคน ซึ่งเดินกลับฐานก่อสร้างอย่างมั่นใจในเส้นทาง จึงขยับเข้าใกล้คนตัวสูงข้างกายแล้วกระซิบถามเพื่อความแน่ใจ

“เจ้าหลอกข้าพาไป…”

ตามจริงคงเรียกว่าหลอกไม่เต็มปาก เพราะนางเต็มใจไปกับเขาอีกทั้งยังเต็มใจมอบสัมผัสลึกซึ้งให้แก่เขาเช่นกัน

“กระโจมไม่เก็บเสียง ข้าเกรงว่าเจ้าจะเจ็บจนร้องเสียงดัง ถึงตอนนั้นความลับคงไม่เป็นความลับอย่างที่เจ้าต้องการเป็นแน่”

เขาอธิบายไปอีกอย่างกึ่ง ๆ ยอมรับผิด จมูกโด่งสูดดมพวงแก้มเปล่งปลั่งซึ่งยื่นเข้ามาใกล้ ในใจอยากหยุดพักเสียกลางทาง แล้วพาคนรักกระชับสัมพันธ์กันอีกสักสองสามรอบคงจะดีไม่น้อย

เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงโบกมือให้คนของเขาถอยห่างออกไปไกล แล้วจูงมือนุ่มนิ่มพาเดินเข้าไปในซอกโขดหินขนาดใหญ่ ซึ่งมองเห็นอยู่ในระยะสายตาเข้าพอดี

“ตรงนี้ร้องได้เบา ๆ”

สองมือกดร่างบอบบางให้นั่งคุกเข่าลงตรงหน้าแล้วดันสิ่งแปลกปลอมเข้าในปากช่างซักถาม

“อื้อ อนอ้า!”

เพราะในปากมีสิ่งแปลกปลอมคับแน่น นางจึงบ่นด้วยน้ำเสียงดังอู้อี้ อีกทั้งยังจัดการลำร้อนได้อย่างช่ำชองทั้ง ๆ ที่ไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน

“ข้ารักเจ้าเฟิ่งเอ๋อร์ นับจากนี้ข้าจะมีเจ้าเพียงผู้เดียวข้าสัญญา”

คนพูดจ้องมองเข้าไปในดวงตากลมโต เพื่อเอ่ยคำมั่นสัญญาจากใจจริง ผู้ใดจะมีฮูหยินหลายคนก็มีไป แต่เขาจะมีฮูหยินเพียงคนเดียวซึ่งก็คือสตรีตรงหน้าเท่านั้น

เอวสอบยังคงขยับเข้าหาโพรงปากอ่อนนุ่ม เมื่อสุขสมดังตั้งใจจึงดันร่างบางให้หันหลังใช้มือค้ำยันโขดหินไว้

เสียงบอกรักกระซิบยั่วเย้าอยู่ข้างหู ดังคลอเคลียผสมผสานกับเสียงกระทบกันของกล้ามเนื้อ ปลุกเร้าอารมณ์หนุ่มสาวให้เตลิดไปไกลยากจะดับลง

หลังจากสุขสมอิ่มหนำพึงใจ ทั้งสองคนจึงรีบเดินทางกลับฐานก่อสร้าง ใบหน้าหวานแดงก่ำขึ้นริ้ว นางทั้งอับอายคนของเขาทั้งรู้สึกชอบใจในความดิบเถื่อน

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ฉีเฟยเฟิ่งก็สามารถหาข้ออ้างออกไปพบปะสือป๋อเหวินได้เสมอ โดยไม่มีผู้ใดสงสัยเรื่องราวของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย หรือกล่าวให้ถูกคือทุกคนต่างเฝ้ามองไปที่คนป่วยไม่ได้สติเสียมากกว่า