ตอนพิเสษ 4 มีแค่สองเรา NC ตอนปลาย

ดวงตากลมโตหลับลงพร้อมกับอ้าขาออกกว้างทั้ง ๆ ที่ยังรู้สึกเจ็บอยู่ไม่น้อย นางยินยอมรับตัวตนแข็งขืนให้เข้ามาลึกสุดทาง จนกระทั่งได้ยินเสียงส่วนปลายหัวหยักชนเข้ากับผนังร่องแคบ

“เอาให้หนักจะได้ไม่หนีข้าไปที่ใดอีก เอาให้ติดใจจนไม่กล้าอยู่ห่างจากข้าอีก”

ซ่งจือหานทั้งพูดทั้งขยับเข้าออกในโพรงคับแคบ ซึ่งบีบรัดแก่นกายของเขาจนอยากปลดปล่อยเสียเดี๋ยวนี้ ทว่าเขาพอรู้อยู่บ้างว่าต้องอดทนก่อน

ยามนี้สตรีที่กำลังรองรับอารมณ์ดิบเถื่อนของบุรุษถูกโยกเขย่ากายจนหัวสั่นหัวคลอน เต้านมสองข้างโยกไหวไปตามแรงกระเพื่อมของร่างกาย

 เมื่อเห็นว่าคนใต้ร่างกำลังเพลิดเพลินไปกับรสรักของเขา บุรุษผู้กระหายน้ำจึงถอดถอนแก่นกายออก อีกเหตุผลคือยังไม่อยากสิ้นสุดโดยเร็ว

กายสูงใหญ่นั่งลงคุกเข่าต่อหน้ากลีบบุปผาสีชมพูอ่อน เพื่อลิ้มรสน้ำหวานซึ่งคราแรกเขาตั้งใจดื่มแก้กระหายน้ำ

“อื้อ จือหาน มาทำต่อให้เสร็จ”

“ขอดื่มน้ำหวานตรงนี้ก่อน ข้ากระหายน้ำจะแย่ และอยากเห็นกลีบบุปผาที่ข้าลงมือบดขยี้ด้วยตนเอง”

“อ่า… ดื่มให้พอใจดื่มลงไปลึก ๆ อ๊ะ อา ตรงนั้น”

เสียงหวานเอ่ยสั่งการบุรุษรูปงาม ที่ยามนี้กำลังก้มลิ้มรสกลีบอวบอูมซึ่งบวมเป่งจากการสอดใส่ในครั้งแรก

กายสาวกระตุกเกร็งสุขสมอย่างง่ายดาย ขาทั้งสองข้างของนางเหยียดตรงชี้ขึ้นที่สูง ร่องหลืบตอดรัดสิ่งรุกรานอย่างชอบใจ เพราะการลิ้มรสของเขาทำให้อาการเจ็บแสบทุเลาลง

ลิ้นร้ายยังไม่ยอมถอดถอนถอยห่าง ทั้งยังแลบเลียไปทั่วติ่งนูนตรงใจกลางสาว รสชาติหวานล้ำติดปลายลิ้น ทำให้เขาติดใจถึงขึ้นตั้งท่ารอดื่มก่อนนอนทุกค่ำคืน

“พะ…พอก่อนเจ้าค่ะ อะ..อูย!!!!”

ก้นงอนยกขึ้นตอบรับของแข็งแท่งยาว ซึ่งสอดกระทุ้งเข้ามาในคราเดียวอย่างย่ามใจ

แรงของบุรุษกลัดมันทะลุทะลวงโพรงคับแคบเสียจนเรียบลื่น เขาพลิกกายบางให้นอนคว่ำหน้าไปกับโต๊ะไม้ แล้วยกขาข้างหนึ่งของนางให้คล้องไว้กับแขนแข็งแรง จากนั้นจึงออกแรงโยกเข้าหาไม่ยั้ง

ตับ! ตับ! ตับ!

“จุก จุก อ้า อา อูย ดียิ่ง”

เสียงร้องครางไม่เป็นภาษาดังลั่นตำหนัก อุ้งมือเล็กบีบขยำทรวงอกของตนจนเนื้อขาวปลิ้นออกตามง่ามมือ เพื่อลดทอนอาการร้อนรนที่เป็นอยู่ นางร่านร้อนอย่างไร้การควบคุม ยามนี้อยากถูกตอกอัดหนัก ๆ ให้สาแก่ใจยิ่งนัก 

“ของข้าแข็ง ใหญ่ ยาว ถูกใจเจ้าหรือไม่”

ปึก! ปึก! ปึก!

เสียงตอกอัดกระแทกแทรกเข้าหาอย่างเอาแต่ใจ หากไม่ได้ยินเสียงตอบรับอย่างเห็นด้วย เขาจะบดขยี้ร่องหลืบโดยไม่ยั้งแรงจนเช้าเลยคอยดู เห็นทีว่าพลังซ่อมแซมร่างกายของนางคงต้องทำงานหนักกว่าที่เคย

“อะ…อา ชอบมาก เอาอีก”

“ยอมให้ข้าเขามาทำเช่นนี้อีกหรือไม่ จะยอมอ้าขาเปิดอกให้ข้าเชยชมหรือไม่”

เสียงแหบต่ำเอ่ยถามสตรีที่ถูกเขาล่อลองด้วยรสสวาท เมื่อสองกายใจต่างเปิดรับกันและกันจึงไม่มีสิ่งใดต้องกังวล ต่อให้รู้ว่าผิดกฎพวกเขาก็พร้อมกระโจนเข้าหากองไฟ

“มาเลย อ้า อ้า ข้าชอบ อูย แรงอีกข้าใกล้แล้ว”

“พร้อมกันเลยทูนหัว”

“อา/อา”

เสียงร้องครางของชายหญิงสอดประสานกันอย่างลงตัว เพราะครั้งนี้เสร็จสมไปพร้อม ๆ กัน

เมื่อเสียงหอบหายใจสงบลง เรือนกายแข็งแกร่งจึงอุ้มร่างกึ่งเปลือยเดินตรงไปที่เตียงนอนขนาดกลาง ซึ่งตั้งอยู่มุมหนึ่งของห้องนอน

เขาวางร่างอวบอิ่มลงอย่างเบามือ จากนั้นจึงรีบเร่งสลัดอาภรณ์ทั้งเขาและนางออกโดยเร็ว เพราะศึกรักในครั้งนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

“ข้าเหนื่อย”

เมื่อเห็นร่างกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อคลานเข้ามาใกล้ ฉีเหม่ยหลันจึงรีบห้ามศึกก่อนที่นางจะหายใจไม่ทัน อย่างน้อย ๆ ควรได้เอนกายพักขาสักหน่อยหรือไม่ แล้วค่อยทำกันต่ออีกสักยกสองยก

“เหนื่อยก็ต้องอดทน เจ้าทำข้าเป็นเช่นนี้ต้องรับผิดชอบ”

“อื้อ อื้อ”

ท่อนเนื้อขนาดใหญ่ถูกดันเข้าโพรงปากเล็กอย่างไม่ทันตั้งตัว ทว่าเมื่อเข้ามาแล้วนางก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง ริมฝีปากจิ้มลิ้มพยายามอ้าอมดูดรัดลิ้มเลียไปทั่วกระบอกร้อน

“อ่า เหม่ยหลันของข้า เจ้าช่างวิเศษยิ่งนัก”

สตรีที่เขารักนางงดงามไปทุกส่วน กลิ่นกายหอมเย้ายวนยิ่งกว่าบุปผาแรกแย้ม หน้าอกตูมเต่งรูปหยดน้ำขนาดใหญ่น่าขย้ำบีบเคล้น ร่องรักแน่นหนึบและงดงามน่ามอง อีกทั้งยังรู้จักปรนนิบัติบุรุษอย่างถึงอกถึงใจ เป็นเช่นนี้จะไม่ให้เขาสติแตกได้อย่างไร

ริมฝีปากรู้งานใช้ปากขย้ำกระบองใหญ่อยู่สักพัก น้ำรักสีขาวข้นก็พรั่งพรูออกมาให้กลืนกิน ดวงหน้าหวานล้ำจ้องมองเจ้าของกระบองใหญ่อย่างยั่วเย้า เพราะยามนี้นางรู้สึกหายเหนื่อย และกลับมามีเรี่ยวแรงดังเดิม

“ข้าหายเหนื่อยแล้ว จากนี้คงต้องเป็นท่านที่ต้องอดทน”

กายขาวโพลนผลักร่างบุรุษให้ลงไปนอนหงาย แล้วขึ้นคร่อมโยกขย่มของร้อน คล้ายกำลังร่ายรำบนสรวงสรรค์

เสียงร้องครางแหบห้าวของบุรุษดังลั่นตำหนัก เพราะน้ำรักของเขาแทบไม่หลงเหลือให้หลั่งริน จนกระทั่งฟ้าสางทั้งสองร่างจึงยอมผละออกจากกัน เพื่อเติมพลังชีวิตโดยการรับพลังของรุ่งอรุณวันใหม่

วันเวลาผันผ่านไปเกือบหนึ่งเดือน อีกไม่กี่วันเท่านั้นสองเทพจะได้ทำพิธีผูกพันธะต่อกันตามกฎของสวรรค์ นับจากนี้ต่อให้ฟ้าจะถล่มดินจะทลายก็ไม่มีสิ่งใดแยกพวกเขาออกจากกันได้

เพราะรสรักในค่ำคืนแรกยังตราตรึงในห้วงคำนึง เทพสงครามชายหญิงจึงแอบเข้าหากันทุกวัน หรือทุกครั้งที่มีโอกาสสู้รบกันบนสังเวียนแห่งรัก ทั้งสองพยายามไม่ให้ผู้ใดรับรู้ ทุกอย่างถูกปิดเป็นความลับทั้งหมดแม้แต่กับสหายก็ไม่ได้ปริปากบอกกล่าว

เพราะเรื่องการครองรักลึกซึ้งแนบชิด โดยที่ยังไม่ผ่านพิธีผูกพันธะต่อกันนั้น ผิดกฎของสวรรค์ทุกประการ 

ทว่าขึ้นชื่อว่าความลับอย่างไรย่อมมีโอกาสถูกเปิดเผย ยิ่งกับเทพสงครามหนุ่มที่ถูกเทพหญิงผู้สูงศักดิ์หมายปอง ยิ่งถูกจับตามองมากเป็นพิเศษ

เมื่อเรื่องราวการกระทำผิดกฎการครองคู่ ถูกร้องเรียนให้องค์เง็กเซียนรับรู้ ประมุขของสวรรค์จึงจำเป็นต้องลงโทษเทพชายหญิงผู้แสนเก่งกาจไปตามกฎ

พระองค์ตั้งใจลงโทษเพียงสถานเบา เพื่อให้เป็นไปตามกฎเท่านั้น แต่ทว่าบางเรื่องก็ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่ควรจะเป็น

ทั้งสองไม่คาดคิดเลยว่าความรักก่อนเวลาของพวกเขาจะถูกลงทัณฑ์ถึงขั้นร้ายแรงขั้นสุด คราแรกเข้าใจว่าคงถูกลดตบะบำเพ็ญเพียรเท่านั้น แต่เพราะเรื่องราวถูกใสสีตีแผ่เกินความเป็นจริง จึงก่อเกิดเป็นความวุ่นวายเห็นต่างบนสรวงสวรรค์ องค์ประมุขจึงจำเป็นต้องยุติความขัดแย้งโดยทันที

สองเทพถูกลงทัณฑ์โดยสายฟ้าฟาด แล้วส่งลงมาจุติบนโลกมนุษย์พร้อม ๆ กัน ก่อนจากลาทั้งสองตั้งมั่นขอครองคู่กันทุกชาติภพ แต่เรื่องราวถูกพลิกผันสับเปลี่ยนหมุนเวียนไปหลายชาติ เพราะเทพอีกตนใช้อำนาจในมือแอบตามลงไปจุติด้วย

“ซ่งจือหาน ฉีเหม่ยหลัน ข้าจะไม่ยอมให้พวกเจ้าได้ครองรักกันอย่างมีความสุข ข้าจะตามราวีพวกเจ้าทุกชาติภพ!”

“ข้ากับสามีก็ไม่ยอมให้เจ้ามาทำลายความรักของพวกเราได้ทุกชาติภพหรอก ซูชิงโม่!”

“ตบเลยดีไหมพี่ใหญ่”

“ปล่อยให้เพชฌฆาตสังหารนางไปเถิด ตบไปก็เสียมือเปล่า ๆ”

“หลันเอ๋อร์พี่จะตามติดเจ้าทุกชาติภพ หากชาติใดพี่ทำร้ายเจ้าชาตินั้นพี่ขอไม่ตายดี”

“เงียบไปเลยเจ้าค่ะ ข้ายังอยากให้บุตรมีบิดา”

“จะ เจ้าท้องแล้วเช่นนั้นหรือ”

“เจ้าค่ะ”

“ขอบใจเจ้ามากหลันเอ๋อร์”

จบตอนพิเศษ