เสนอผลงานหรือเสนอหน้า ตอนต้น

การเดินทางผ่านพ้นไปห้าวันเต็ม ๆ รถม้าจากจวนเสนาบดีฝ่ายขวาก็มาจอดเทียบตรงจุดจอดรถม้า ในเขตก่อสร้างบ่อกักเก็บน้ำประจำเมืองถัง

เสนาบดีฉีจินผิงออกมายืนรอรับบุตรีทั้งสอง เพราะผู้คุ้มกันสองคนขี่ม้าล่วงหน้ามาแจ้งข่าว

“ท่านพ่อเจ้าขา ข้ากับเฟิ่งเอ๋อร์อยากมาช่วยงานท่านพ่อเจ้าค่ะ เลยมาพร้อมกันเลย”

น้ำเสียงเจื้อยแจ้วมาพร้อมกับใบหน้าหวานที่ยิ้มกว้างจนคนมองต้องยิ้มตาม

“หืม เฟิ่งเอ๋อร์ หรือว่าพวกเจ้าดีกันแล้ว”

“ใช่เจ้าค่ะ ข้ากับพี่สาวรักกันเหมือนคู่พี่น้องทั่ว ๆ ไป เผลอ ๆ อาจจะรักกันยิ่งกว่าคู่อื่นเสียด้วยซ้ำ”

“ช่างเป็นข่าวที่ดีที่สุดในชีวิตพ่อเลย”

เสนาบดีฉีจินผิงแทบอยากร่ำไห้ออกมาตรงนี้เลย เพราะไม่มีความสุขใดของผู้เป็นบิดา จะมากเท่าการเห็นบุตรสาวทั้งสองรักใคร่ปรองดองกัน

“แค่ยอมอ่อนข้อให้หน่อยทำเป็นอวด เด็กแก่แดด” คนพี่เอ่ยเย้าแหย่เพื่อไม่ให้คนน้องได้ใจ

“ท่านพ่อพี่สาวว่าข้า ทั้ง ๆ ที่ตนเองนั่นแหละแก่แดด!”

“ห้ามหลบหลังท่านพ่อนะเด็กแสบ พี่สาวจะสั่งสอนให้เข็ดหลาบ” 

สองร่างวิ่งไล่กันไปรอบ ๆ บิดา เพราะเห็นว่าบิดายังคงปลอดภัยดีสองพี่น้องจึงมีความสุขยิ่งนัก

“ฮ่าฮ่า เอาล่ะ ไปที่พักกันเถิดพ่อเตรียมไว้ให้พวกเจ้าแล้ว อ้อ! ขอบใจเจ้ามากจือหานที่พาตัวแสบทั้งสองมาส่งอย่างปลอดภัย”

ใบหน้าเปื้อนยิ้มหันมากล่าวขอบคุณคนที่รับบทหนักไม่ต่างจากตน เขารู้ว่าบุตรสาวคนโตมีใจให้น้องชายต่างสายเลือดผู้นี้ และน้องชายก็ต้องอดทนปฏิเสธมานานหลายปี

ดูท่าว่าปีนี้การปฏิเสธของซ่งจือหานจะสำเร็จเสียที เพราะในดวงตาบุตรสาวคนโตมีบางอย่างที่แปลกไป

“ไม่เป็นไรขอรับศิษย์พี่”

เสนาบดีฝ่ายขวาก้มหัวลงคำนับเสนาบดีกรมคลัง ผู้เป็นศิษย์พี่ร่วมสำนักศึกษาแห่งเดียวกัน ทั้งสองสนิทสนมกันมากจนศิษย์พี่ชวนให้ศิษย์น้องมาสร้างจวนข้าง ๆ กัน

“ที่พักของเจ้าอยู่ไม่ห่างกันเท่าไหร่ พวกเราเดินไปด้วยกันเถิดจะได้พูดคุยกันไปด้วย”

“ขอรับ”

สองพี่น้องตระกูลฉีเข้าพักในกระโจมหลังเดียวกัน มีสาวใช้นามเสี่ยวหนิงพักด้วยอีกคน ส่วนซ่งจือหานเข้าพักในกระโจมที่อยู่ใกล้กับศิษย์พี่ของเขา ซึ่งทั้งสองกระโจมอยู่ไม่ไกลจากกระโจมของสองสาว

งานในโรงครัวจะเริ่มต้นในวันรุ่งขึ้น ฉีเหม่ยหลันจึงมีเวลาออกมาสำรวจสถานที่ก่อสร้าง จะได้ประเมินความปลอดภัยด้วยสายตาในเบื้องต้น

“ยิ่งใหญ่กว่าที่คิด คนสมัยนี้เก่งมากจริง ๆ ถึงแม้จะไม่มีเครื่องทุ่นแรง แต่ยังสามารถก่อสร้างสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ได้”

น้ำเสียงเล็ก ๆ บ่นพึมพำกับตนเอง นางกระโดดขึ้นลงตามโขดหินน้อยใหญ่ เพื่อประเมินสถานการณ์ความปลอดภัยของสิ่งปลูกสร้าง

“หากไม่มีคนเล่นสกปรก ย่อมไม่เกิดความเสียหายเพราะเท่าที่เห็นก็ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ”

ขณะที่นั่งหลบอยู่ข้างโขดหินขนาดใหญ่ เพื่อตรวจสอบสภาพหินและดินในบริเวณนั้น หูก็ได้ยินบางอย่างซึ่งนำพาความโมโหให้คุกรุ่นขึ้น ร่างบอบบางหลบเข้าไปในซอกหิน เพื่อจับใจความจากบทสนทนาให้ชัดเจน

“ข้าถนัดด้านการขีดเขียนแบบเจ้าค่ะ ท่านพ่อเลยให้มาคอยช่วยเหลือใต้เท้า เชิญใต้เท้าชมผลงานการขีดเขียนของข้าน้อยได้เลยเจ้าค่ะ”

น้ำเสียงนอบน้อมถ่อนตนมาพร้อมกับท่าทีสุขุมเรียบร้อย เพราะนางอยากเข้าไปช่วยเหลืองานด้านการเขียนแบบให้ได้

“ซูชิงโม่นางถนัดขีดเขียนตั้งแต่วัยเยาว์ขอรับ ล่าสุดเพิ่งได้รับตำแหน่งยอดพธูประจำเมืองหลวง มีเสนาบดีซ่งจือหานเป็นผู้ตัดสินผลแพ้ชนะ”

ซูมู่หรงช่วยบุตรสาวกล่าวเสริมเพื่อเพิ่มความมั่นใจ แก่ผู้มีอำนาจมากที่สุดในด้านการก่อสร้างบ่อกักเก็บน้ำแห่งนี้ หากบุตรสาวสามารถเข้ามาเป็นผู้ช่วยคนผู้นี้ได้สำเร็จ อนาคตขุนนางหญิงย่อมอยู่ไม่ไกล

“เสนาบดีซ่งจือหานช่วยรับรองขนาดนี้ ข้าต้องขอชมผลงานยอดพธูของแคว้นสักหน่อยแล้ว”

เสนาบดีกรมโยธายื่นมือออกไปรับผลงานจากสตรีอายุน้อย แต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสามารถ

ดวงตากลมโตซึ่งโผล่พ้นมาจากซอกของโขดหิน พยายามเพ่งมองกระดาษสีน้ำตาลแผ่นใหญ่ ทว่าด้วยระยะที่ไกลเกินไปจึงมองไม่เห็นรายละเอียดที่แน่ชัด

แต่มีสิ่งหนึ่งที่นางมั่นใจคือซูชิงโม่ ระลึกชาติที่เกิดเป็นวิศวกรหญิงได้เช่นเดียวกัน!

“ยังอยากตามมาจองล้างจองผลาญกันในภพนี้อีกหรือ ยัยมิลิน!” 

เสียงบ่นพึมพำเป็นภาษาของชาวไท่กั๋วตามความทรงจำเดิม

ฉีเหม่ยหลันตั้งใจถอยห่างหลบออกไปไม่ให้ใครรู้ ทว่าบริเวณนั้นเป็นโขดหินที่ค่อนข้างเปราะบาง แค่นางขยับกายเพียงเล็กน้อยก็เกิดเสียงดังกุกกัก ทำให้คนทั้งสามรับรู้ว่ามีใครอีกคนอยู่บริเวณนี้ด้วยเช่นกัน

“ใครกันออกมาประเดี๋ยวนี้”

น้ำเสียงเข้มของเสนาบดีกรมโยธา เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบไปทั่วบริเวณ เกิดเป็นเสียงกึกก้องน่าหวาดหวั่น

ต่อให้เรื่องที่พูดคุยกันไม่ใช่ความลับ แต่การที่ถูกดักฟังทำให้บุรุษผู้มีอำนาจเต็มในพื้นที่เขตก่อสร้าง รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง

หากวันข้างหน้ามีความลับของราชการที่ต้องหารือกัน จะแน่ใจได้อย่างไรว่าจะไม่ถูกดักฟัง วันนี้เขาต้องจับพวกหนอนบ่อนไส้ให้ได้!

“ออกมา! ก่อนที่ข้าจะเดินไปลากคอเจ้าออกมาด้วยตนเอง” น้ำเสียงเข้มเอ่ยเรียกซ้ำด้วยน้ำเสียงทรงพลังของผู้มากด้วยอำนาจ

คนหลบมุมรู้สึกหวั่นเกรงว่าบิดาจะถูกปรามาสไปมากกว่านี้ จึงได้แต่ยืนแน่นิ่งไม่กล้าเปิดเผยตัว

แต่ครั้นถูกน้ำเสียงเข้ม ๆ กดดันอีกครั้ง สองขาเรียวจึงเตรียมก้าวออกไปเผชิญหน้า หากไม่ได้ยินน้ำเสียงคุ้นเคยดังขึ้นเสียก่อน

“ข้าเองขอรับใต้เท้าเหลียน ขออภัยที่เสียมารยาทบังเอิญว่าข้าออกมาเดินสำรวจดูพื้นที่ก่อสร้างตามรับสั่งของฝ่าบาท ไม่รู้ว่าพวกท่านกำลังปรึกษาหารือกันอยู่บริเวณนี้”

ถึงแม้ผู้มาใหม่จะกล่าวด้วยถ้อยคำนอบน้อม แต่ด้วยน้ำเสียงและนามของผู้ปกครองแคว้น ทำให้เสนาบดีกรมโยธาต้องรีบปรับน้ำเสียงและสีหน้าให้เป็นมิตร

ในพื้นที่เขตก่อสร้างแห่งนี้ บุรุษตรงหน้าคือคนที่เขาไม่ควรมีเรื่องด้วยเด็ดขาด