บทส่งท้าย (ตอนจบ)

ระหว่างทางเดินไปถ้ำแห่งสายน้ำ คู่รักชายหญิงก็จูงมือกันเดินไปข้างหน้า พร้อมกับพูดคุยเรื่องราวในชีวิตของกันและกัน

“ข้าจะบอกศิษย์พี่ด้วยตนเองอีกครั้ง ป่านนี้ไม่ตกใจหงายหลังไปแล้วหรือที่เจ้าไปบอกกล่าวตรง ๆ เช่นนั้น”

“ฮ่า ฮ่า ตกใจจนน้ำชาติดคอเลยเจ้าค่ะ คงไม่คิดว่าท่านจะยอมข้าเช่นนี้”

“ข้ายอมฮูหยินตัวน้อยทุกเรื่อง อยากมาน้ำตกข้าก็พามา” คำเรียกขานสนิทสนมเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยบุ๋มข้างแก้มสาก

“น่ารักยิ่งนัก แต่ตอนนี้พวกเราต้องเร่งฝีเท้าแล้ว ข้าอยากทำในถ้ำจะแย่”

“เด็กแสบ”

“หรือท่านไม่อยากเจ้าคะ ตอนนั่งพักยังแอบล้วงหน้าอกข้าอยู่เลย หากไม่อายผู้คุ้มกันข้าคงเปิดให้ชิมไปแล้ว”

คำกล่าวนี้ไม่เกินจริงเลยสักนิด ระหว่างนั่งพักมือสากระคายยังแอบบีบเคล้นสองเต้าไม่ยอมห่าง เขาไม่ชอบให้นางสวมอาภรณ์เปิดหน้าอก แต่กลับบ่นทุกครั้งที่ล้วงหาของชอบได้ยากยิ่ง วันนี้นางเลยสวมอาภรณ์เบาสบายจะได้ถอดได้ล้วงง่าย ๆ ตามใจคนชอบบีบเคล้น

“อือ ข้าอยากมาก พวกเรารีบไปกันเถิด”

ในถ้ำแห่งสายน้ำซึ่งแต่เดิมเคยมืดสนิท ยามนี้มีตะเกียงไฟส่องสว่างครอบคลุมไปทั่วบริเวณบ่อน้ำ ซึ่งกลายเป็นสถานที่ระลึกถึงของคู่รักชายหญิง

แผลบ! แผลบ!

เสียงริมฝีปากระทบเข้ากับร่องอวบอูมสีหวาน ซึ่งยามนี้สองขาเรียวกางขารอท่าให้บุรุษผู้หิวโหยลิ้มรสได้ตามใจชอบ

นิ้วกร้านคอยจ้วงแทงแหย่ร่องรูเพื่อให้น้ำหวานไหลออกมาให้ดื่มกินไม่มีหมด เสียงหวาน ๆ ร้องครางสอดประสานไปกับสายน้ำ

“ท่านพี่ เอาของท่านมาใส่ปากข้าที ข้าอยากชิมเหมือนกัน”

สิ้นเสียงร้องอ้อนวอนขอ แท่งสีน้ำตาลอ่อนขนาดเท่าแขนเด็ก ก็ประเคนเข้าปากจิ้มลิ้มนั้นทันที หากอยากมากต้องลิ้มรสให้หายอยากเสียก่อน

“อื้อ อื้อ”

ร่างอวบอิ่มนอนหงายอ้าปากรับสิ่งแปลกปลอมเข้าลึกสุดลำคอด้วยความเต็มใจ เอวสอบโยกเข้าหาปากเล็ก ๆ เป็นจังหวะเนิบนาบเพลิดเพลิน

จ้วงแทงเข้าโพรงปากอ่อนนุ่มไปสักพัก น้ำรักสีขาวขุ่นก็ไหลย้อยตามมุมปากสีหวาน ฉีเหม่ยหลันกลืนกินสิ่งแปลกปลอมลงคออย่างเต็มอกเต็มใจ ทำให้ทีไรนางก็กลืนไม่มีเหลือทุกที

ซ่งจือหานรีบใช้มือเช็ดทำความสะอาดปากจิ้มลิ้ม แล้วบดจูบซ้ำลงไปทันทีทันใด

ยิ่งเห็นใบหน้าอ้อนวอนขอความรุนแรง เขายิ่งอยากทำรักหนัก ๆ ให้ร่างอวบอิ่มเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความกระสันซ่านในกายหนุ่ม

เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงใช้หัวเข่าดันต้นขาเรียวแยกออกจากกัน แล้วกดท่อนเนื้อประจำกายเข้าไปในร่องเปียกชื้นทันที

“อูย ท่านพี่”

“ร่องนี้เป็นของข้าผู้เดียว เจ้าห้ามเข้าใกล้องค์ชายรองอีกเด็ดขาด หน้าอกก็ห้ามไปเปิดให้ผู้ใดมอง หากดื้อข้าจะลงโทษเจ้าอย่างหนัก”

“เจ้าค่ะ แค่ถูกท่านกระแทกข้าก็มองไม่เห็นใบหน้าของบุรุษใดอีกแล้ว”

จะมองเห็นบุรุษอื่นได้อย่างไร ตั้งแต่เปิดใจให้กันสายตาของนางก็ได้มองแต่แท่งแข็ง ๆ แท่งนี้แท่งเดียว!

“ต้องโดนบ่อย ๆ รูนี้จะได้จำเจ้าของมันได้ อ่า…หลันเอ๋อร์เจ้าช่างคับแน่นยิ่งนัก”

แต่ละท่วงท่าที่ทั้งสองสรรหามาลองกระทำ ยิ่งเติมรักเติมใจให้กันผูกพันแนบแน่น เพื่อชดเชยเรื่องราวในวันวานที่ปล่อยให้โชคชะตาพรากจากชาติแล้วชาติเล่า

หลังจากปลดปล่อยไปหลายรอบ ทั้งสองจึงนอนกอดกันกลมบนผ้าที่เตรียมมาปูพื้น

“หลันเอ๋อร์มีบุตรให้ข้าได้หรือไม่ ห้ามกินยาห้ามครรภ์แล้วได้หรือไม่”

“รู้หรือเจ้าคะ”

“อือ เห็นทุกครั้ง สงสารลูก ๆ ยิ่งนัก”

“พูดเสียข้าเป็นคนบาป หากอยากมีก็ต้องขยันเจ้าค่ะ ข้าสัญญาว่าจะไม่กินอีกหากไม่ถึงคราจำเป็น”

“ขอบใจเจ้า”

อีกครึ่งเดือนต่อมาขบวนขุนนางจากเมืองหลวงก็เดินทางกลับเมืองหลวงอย่างปลอดภัย จวนเสนาบดีกรมคลังเร่งจัดงานแต่งงานให้บุตรีคนโต กับเสนาบดีฝ่ายขวาซึ่งอยู่จวนข้าง ๆ กัน

วันงานมีผู้มาร่วมแสดงความยินดีอย่างล้นหลาม ไม่เว้นแม้กระทั่งองค์ชายรองซ่งไคหยวน ที่มาในฐานะญาติสนิทของเจ้าบ่าว

“ยินดีด้วยฉีเหม่ยหลัน”

“ขอบพระทัยเพคะ”

เจ้าสาวซึ่งยังคงสวมผ้าปกคลุมใบหน้าเอาไว้ ก้มหัวลงคำนับบุรุษสูงศักดิ์

“อะ...แฮ่ม! ต้องกล่าวยินดีกับกระหม่อมก่อนหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

เจ้าบ่าวขี้หวงรีบเอ่ยแทรกกลางทันที เขาจับมือเจ้าสาวไม่ยอมวางอยู่เช่นนี้ แต่ญาติผู้น้องกลับทักทายแค่เจ้าสาวของเขามันน่านัก!

“ใต้เท้าซ่ง ท่านช่างขี้หวงไม่เข้าเรื่อง ข้ากับเหม่ยหลันเป็นเพียงสหายที่ดีต่อกัน”

ถึงแม้ตอนแรกจะไม่ใช่ก็เถอะ แต่เขาถือคติแพ้แล้วต้องยอมรับ จึงไม่ได้รู้สึกเศร้ามากแต่อย่างใด

อีกทั้งสตรีในตำหนักช่วงนี้ทำตัวแปลกไป เขาเลยไม่มีเวลามาตามอาลัยอาวรณ์สตรีของญาติผู้พี่

“หากกระหม่อมไม่ทวงคืน คงถูกใครบางคนฉกไปเป็นแน่”

เสียงแข็ง ๆ ยังคงไม่ยอมความ จนกระทั่งได้ยินเสียงหวาน ๆ ของสตรีข้างกาย เพียงเท่านี้ท่าทีโมโหก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง

“พอแล้วเจ้าค่ะ ข้ารักท่านพี่เพียงคนเดียวเท่านั้น”

“คืนนี้เจ้าต้องบอกให้พี่ได้ยินทั้งคืน”

บ่าวสาวประคองแขนกันเดินไปทำพิธีกันตามธรรมเนียม เสียงพูดคุยด้วยความสุขดังไปทั่วบริเวณ โดยเฉพาะเสียงหัวเราะของเสนาบดีฉีจินผิงบิดาของฝ่ายหญิงที่เสียงดังยิ่งกว่าใคร

“เฮ้อ! เรียกกันพี่เรียกกันน้องไม่ดูอายุเลย คนหนึ่งสามสิบห้าอีกคนเพิ่งจะยี่สิบ”

เสียงถอนหายใจของสตรีร่างเล็กเมื่อจ้องมองพี่สาวกับพี่เขย ที่เรียกขานกันได้สะดุ้งหูคนฟังทุกครั้ง

“อยากแต่งเลยหรือรอดูผลงานข้าไปเรื่อย ๆ ก่อน” บุรุษใบหน้าหล่อเหลาตรงเข้ากระซิบข้างหูคนตัวเล็ก

“อ๊ะ! สือป๋อเหวิน”

“เรียกสามีให้เพราะ ๆ หน่อยจะเป็นไรไปทูนหัว”

สองแขนกอดรัดกายนุ่มนิ่มไม่ให้ถอยห่าง หลายวันแล้วที่แม่ตัวดีหนีหน้าเขา เพราะเขาอยากถามเอาความเรื่องการหมั้นหมาย

“ข้ายังไม่มีสามี”

“ทำกันอยู่เรื่อยหากไม่เรียกสามีจะให้เรียกอันใด หากรอไม่ไหวข้าจะไปฟ้องบิดาของเจ้า ว่าถูกเจ้าย่ำยีมานานแต่ไม่ยอมรับผิดชอบ”

“ท่านมายั่วข้าเองนะเจ้าคะ ข้าไม่ได้ย่ำยีท่าน”

“ทูนหัวข้าให้เวลาแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น หากไม่กล้าบอกข้าจะพาท่านพ่อท่านแม่มาพบใต้เท้าฉีกับฮูหยินด้วยตนเอง”

“บอกแล้ว ๆ อย่าพึ่งเร่งเลย รอให้งานพี่สาวข้าเสร็จสิ้นก่อนได้หรือไม่เล่า”

“มานี่เลย หากอยากให้ข้ายอม เจ้าก็ต้องยอมเช่นเดียวกัน”

“อ๊ะ! จะพาไปที่ใด”

ร่างเล็กถูกอุ้มหายกลับเข้าไปในเรือนนอนส่วนตัว เพราะวันนี้พิธีแต่งงานถูกจัดขึ้นที่จวนของเจ้าสาว

“ไปทำลูก”

สือป๋อเหวินตอบไปตามที่ใจอยากกระทำ คิดถึงจนแทบบ้าแต่สาวเจ้ากลับหลบหน้าหลบตา วันนี้หาตัวเจออย่าคิดว่าเขาจะปล่อยไปง่าย ๆ

“คนบ้าปล่อยเลย”

เสียงกระซิบโต้แย้งก็จริง แต่กายสาวกลับยินยอมให้บุรุษลากไปทั้งอย่างนั้น

ท่าทีของทั้งสองตกอยู่ในสายตาของบ่าวสาว ตั้งแต่วันแรกจนกระทั่งถึงวันนี้

ทั้งสองไม่ได้เข้าไปก้าวล้ำเรื่องส่วนตัวของน้องสาว แค่อยู่รอคอยให้คำปรึกษาในยามที่ทั้งคู่ต้องการ เพราะการเลือกคู่ครองย่อมเลือกคนที่อยากใช้ชีวิตร่วมกัน ไม่ใช่เลือกเพราะผู้ใหญ่เห็นชอบ

“หึ หึ สงสัยจะมีงานมงคลต่อเนื่อง”

“ท่านพ่อคงตกใจยิ่งกว่าเรื่องของเราสองคนนะเจ้าคะ”

“ผ่านไปสักพักก็คงยิ้มแก้มปริ ที่บุตรสาวมีหลานให้ช่วยเลี้ยงดู”

“น้องก็คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ น้องมีความสุขมากที่สุดที่ชาตินี้ได้ใช้ชีวิตกับท่านพี่”

“พี่ก็เช่นกัน และขอโทษที่ทำให้ชะตากรรมของน้องมัวหมองมานานแสนนาน หากพี่ไม่แอบเข้าหาน้องคงไม่ถูกสวรรค์ลงทัณฑ์”

“น้องเองก็อยากทำเช่นนั้นกับท่านพี่ จึงไม่เอ่ยห้ามปรามอย่างไรเล่าเจ้าคะ”

“เช่นนั้นคืนนี้ พวกเรามาบอกรักกันทั้งคืนกันเถิด ฟ้าไม่เหลืองห้ามขอยอมแพ้เด็ดขาด”

วงแขนแข็งแรงโอบรัดร่างเจ้าสาวแล้ว พาทะยานข้ามรั้วกลับไปยังเรือนหอที่เตรียมไว้ในจวนเสนาบดีฝ่ายขวา ปล่อยให้แขกเหรื่อดื่มกินอยู่ที่นี่ พวกเขาทั้งสองไม่ว่างต้อนรับผู้ใดทั้งนั้น

จบบริบูรณ์