เจอคนน่ารำคาญ ตอนต้น

“ตื่นแล้วหรือ”

แทนที่จะตอบคำถามเรื่องกลิ่น แต่บุรุษหน้านิ่งกลับถามคำถามที่เขารู้อยู่แล้ว

“ขออภัยเจ้าค่ะ เมื่อคืนข้านอนดึกเลยมาหลับต่อบนรถม้า”

กลิ่นที่ว่าหายไปแล้วคนที่เพิ่งตื่นนอนเลยไม่ได้ใส่ใจอยากรู้ต่อ ใบหน้านวลก้มลงต่ำเพราะนึกได้ว่าตนไม่สมควรนอนหลับต่อหน้าคนผู้นี้

“ง่วงก็นอนข้าไม่ได้ว่ากล่าวอันใดสักหน่อย อีกสักพักจะถึงจุดพักรถม้า เจ้าลงไปล้างหน้าล้างตาที่ลำธารเถิด”

“เจ้าค่ะ”

ช่วงสายของวันขบวนรถม้าของเสนาบดีฝ่ายขวาก็เดินทางมาถึงเนินโล่ง ๆ ซึ่งผู้เดินทางมักจะใช้เป็นจุดพักรถม้าระหว่างการเดินทาง

ฉีเหม่ยหลันกระโดดลงจากรถม้าด้วยตนเอง สองขาเรียวยาวก้าวเดินไปหาน้องสาวกับสาวใช้คนสนิท เพื่อชักชวนกันไปล้างหน้าล้างตาที่ลำธารซึ่งมองเห็นอยู่ไม่ไกล

“เฟิ่งเอ๋อร์ไปล้างหน้าและทำความสะอาดฟันกันเถิด จะได้รีบมากินอาหารมื้อเช้ากัน ท่านแม่เตรียมสิ่งใดมาบ้างข้ายังไม่ได้แกะดูเลย”

“พี่ใหญ่เป็นอย่างไรบ้างท่านกับใต้เท้าซ่ง รู้สึกอึดอัดใจที่ต้องอยู่ในรถม้าคันเดียวกันหรือไม่”

“ปกติดี ข้านอนหลับเลยไม่ได้พูดคุยสิ่งใดกับเขาสักเท่าไหร่”

“ถึงว่าเสียงเงียบสนิทเลย”

“แอบฟังหรือเด็กน้อย”

“ข้าแค่เกรงว่าพวกท่านจะทะเลาะกัน จนข้าต้องลำบากแบกท่านกลับมารถม้าคันเล็กต่างหากเล่า”

“สบายใจได้ ข้าโตพอที่จะรู้ผิดชอบชั่วดีมากกว่าเดิมหลายเท่านัก”

มือข้างถนัดเอื้อมไปโยกศีรษะน้องสาวไปมา ใบหน้าสวยแย้มยิ้มจนเห็นฟันเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ

ภาพความสดใสตกอยู่ในสายตาของคนที่แอบชำเลืองมองตั้งแต่แรก ใบหน้าเคร่งขรึมผ่อนคลายลงเล็กน้อย หากไม่สังเกตคงไม่มีใครดูออก

“น่ารักดีนะขอรับ พี่น้องรักใคร่ปรองดองกัน”

ฉินเซียวเดินย่องมาทางด้านหลังผู้เป็นนาย เมื่อเห็นว่าสายตาเรียบเฉยคู่นั้นมองไปที่ใด เขาจึงกล่าวเสริมเพื่อกระตุ้นความรู้สึก

“ใครใช้ให้เจ้าแอบมองสตรี รีบไปล้างหน้าล้างตาแล้วเตรียมสำรับมื้อเช้าได้แล้ว”

“ขอรับ ๆ”

หลังจากชำระล้างทำความสะอาดร่างกายเพื่อต้อนรับเช้าวันใหม่แล้วเสร็จ สตรีทั้งสามจากตระกูลฉีพร้อมด้วยผู้คุ้มกันอีกสี่คน ก็นั่งลงกินอาหารเช้ากันเป็นกลุ่มก้อนตรงโขดหินริมลำธาร

เสียงหัวเราะดังแว่วมาถึงลานจอดรถม้า ซึ่งมีบุรุษใบหน้าถมึงทึงนั่งกินอาหารเช้าร่วมกับเหล่าผู้คุ้มกันฝีมือดี ซึ่งคัดสรรจากจวนเสนาบดีฝ่ายขวา

“แค่กินอาหารเช้า เหตุใดต้องแบ่งแยกจวนด้วย”

“หืม ผู้ใดแบ่งแยกสิ่งใดนะขอรับ”

ผู้คุ้มกันนายหนึ่งเอ่ยถามเจ้านาย เพราะเขานั่งอยู่ใกล้ที่สุดจึงได้ยินคำถามชัดเจนกว่าคนอื่น ๆ

“สมมติว่าสหายของเจ้ามีคนรู้จักที่ผิดใจกัน คนรู้จักของสหายจะยอมร่วมวงกินอาหารกับสหายของเจ้าหรือไม่”

ในเมื่อไม่รู้และไม่ค่อยเข้าใจอารมณ์ของสตรี เขาจึงเอ่ยถามจากคนใต้ปกครอง

“อย่าว่าแต่ร่วมสำรับอาหารเลยขอรับ หน้ายังไม่อยากจะมอง”

ถึงแม้คำถามจะฟังดูงุนงงไปบ้าง แต่ผู้คุ้มกันหนุ่มเข้าใจคำถามดี จึงรีบตอบไปตามที่เขาเข้าใจ

“ขนาดนั้นเลยหรือ”

“ใช่ขอรับ ยิ่งเป็นสตรียิ่งทวีความเกลียดชังกันเข้าไปใหญ่”

“แล้วต้องทำอย่างไร สหาย เอ่อ..คนรู้จักของสหายกับสหายของเจ้าจึงจะยอมกลับมาพูดคุยกันตามปกติ”

“ไม่รู้เลยขอรับ เพราะหากผิดใจนั่นก็ถือว่าเลิกคบไปแล้ว”

ขณะที่เสนาบดีหนุ่มกำลังจะเอ่ยปากซักถามผู้ใต้ปกครองอีกหลายประโยค หูของเขาก็ได้ยินเสียงรถม้าคันอื่นมาจอดอยู่ไม่ไกล จึงวางมือจากสำรับอาหารเช้า แล้วเดินไปตรวจตราความปลอดภัย

“ใต้เท้าซ่ง บังเอิญเจอกันนะขอรับ ข้ากับบุตรสาวออกเดินทางแต่เช้าโชคร้ายที่รถม้าของบุตรสาวล้อพัง แต่นับว่าโชคดีที่พังไม่ไกลจากจุดจอดรถม้า ข้าน้อยกับบ่าวไพร่จึงช่วยกันเข็นเข้ามาจอดได้สำเร็จ”

นายกองซูมู่หรงก้มหัวลงคำนับบุรุษผู้มากด้วยอำนาจ ในใจของเขารู้สึกยินดียิ่งนักที่พบเจอคนผู้นี้ในช่วงเวลาลำบาก

“คารวะใต้เท้าซ่งเจ้าค่ะ”

เสียงอ่อนหวานดังมาจากทิศทางของรถม้าที่เพิ่งเข้ามาจอดตามหลังคันที่ใช้แรงคนเข็นเข้ามา

ช่วงจังหวะนั้นฉีเหม่ยหลันกำลังเดินกลับมาตรงจุดจอดพัก เมื่อเห็นว่ามีสตรีที่ไม่อยากพบหน้ายืนอยู่ด้วย นางจึงหันหลังเดินกลับไปยังรถม้าคันที่น้องสาวนั่งรวมกับสาวใช้

หากจำเป็นนางก็จะนั่งเบียดเสียดกันไปตลอดทางไม่ขอกลับไปรถม้าคันใหญ่ คับกายอยู่ได้แต่คับใจนั้นช่างอยู่ยาก!

ทางด้านชายหญิงที่บังเอิญมาพบเจอกันกลางป่า ยามนี้ต่างแสดงสีหน้าแตกต่างกันออกไป

ฝ่ายชายมีสีหน้าเคร่งขรึมลงกว่าเดิม ส่วนฝ่ายหญิงแย้มยิ้มกว้างเต็มใบหน้า เพราะกำลังคิดแผนการเข้าหาบุรุษในดวงใจอีกครั้ง

“รถม้าคันของข้าคงใช้การไม่ได้แล้ว ข้าขออนุญาตเดินทางไปพร้อมกับขบวนของใต้เท้าได้หรือไม่เจ้าคะ รถม้าอีกคันท่านพ่อจะได้ใช้ขนเสบียงและออกเดินทางพร้อมกัน”

น้ำเสียงออดอ้อนเอ่ยขออนุญาต ไม่ต่างจากวันที่นางร้องขออยากนำของขวัญไปมอบให้เขาที่จวน

“เอ่อ…หากใต้เท้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะขอรับ ข้าน้อยกับบุตรสาวคงอยู่รอที่นี่ให้คนไปหาล้อรถม้ามาเปลี่ยน อีกสักสองวันค่อยออกเดินทางต่อ”

ปากบอกไม่เป็นไรแต่นายกองวัยกลางคนกลับกล่าวถึงจำนวนวัน ที่เขากับบุตรสาวต้องพักแรมตรงจุดนี้ เพื่อรอให้รถม้าสามารถเคลื่อนที่ได้ตามปกติ

“อืม ให้ซูชิงโม่ออกเดินทางไปพร้อมพวกข้า ส่วนนายกองก็รอซ่อมแซมรถม้าให้แล้วเสร็จ”

ในฐานะขุนนางชั้นผู้ใหญ่ของแคว้น เขาจำเป็นต้องให้ความช่วยเหลือสตรีกับขุนนางชั้นผู้น้อย

“เช่นนั้นข้าขอไปล้างหน้าล้างตาสักครู่นะเจ้าคะ จะได้มากินอาหารเช้าพร้อมท่านพ่อ”

ร่างผอมบางเดินตรงไปยังลำธารพร้อมกับสาวใช้ข้างกาย ชิงโม่ไม่รู้ว่ามีสตรีจากตระกูลฉีทั้งสองคน ออกเดินทางมาพร้อมกับบุรุษที่ตนหมายปอง จึงแสดงท่าทีดีใจจนออกนอกหน้า

“เอ๊ะ คุณหนูเจ้าคะ สตรีพวกนั้น…”

สาวใช้ของซูชิงโม่ ชี้ไม้ชี้มือให้ผู้เป็นนายมองไปยังทิศทางที่มีรถม้าอีกคันจอดอยู่ไม่ไกล

“พวกมันคงหาเรื่องออกเดินทางพร้อมใต้เท้าซ่ง แต่ก็ดีข้าจะได้ทำให้นังฉีเหม่ยหลันมันตาสว่างเสียที ว่าคนผู้นั้นเลือกใครกันแน่”

“ใต้เท้าซ่งย่อมเลือกคุณหนูเจ้าค่ะ”