ออกเดินทาง ตอนปลาย

เมื่อทุกคนขึ้นนั่งประจำที่ตามที่ตกลงกันไว้อย่างลงตัว รถม้าทั้งสี่คันจากจวนเสนาบดีฝ่ายขวา พร้อมกับม้าของผู้ติดตามก็ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองถังหัวเมืองทางทิศเหนือ ซึ่งต้องใช้เวลาเดินทางราว ๆ สี่ถึงห้าวัน

บรรยากาศภายในรถม้าคันใหญ่ เต็มไปด้วยความเงียบสงบ ประกอบกับท้องฟ้ายังไม่ค่อยมีแสงสว่าง จึงมองเห็นเพียงดวงตาสองคู่ที่ยามนี้จ้องมองออกไปคนละทิศทาง

ฝ่ายหญิงจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า ซึ่งเปิดแง้มไว้เล็กน้อยเพื่อให้อากาศถ่ายเทได้สะดวก ส่วนฝ่ายชายจ้องมองไปยังทิศทางใดก็ไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัด รู้แค่ว่าในมือของเขาถือจอกน้ำชายกขึ้นจิบอยู่อย่างนั้น

“หากเมื่อยหลังก็เอนกายลงนอนพักได้ ระยะทางยังอีกยาวไกลกว่าจะถึงจุดจอดพักรถม้า”

“เจ้าค่ะ”

สองมือเอื้อมไปแกะห่อผ้าห่มที่ถือติดมือมาด้วยออก เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนเอาหมอนเก็บไว้ในรถม้าขนของ จึงห่มผ้าแล้วเอนหลังพิงกับผนังรถม้า ไม่ได้ล้มตัวลงนอนอย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรก

นางตื่นแต่เช้ากว่าปกติย่อมง่วงนอนเป็นธรรมดา อีกทั้งเมื่อคืนกว่าจะจัดแจงของใช้จำเป็นแล้วเสร็จ ประกอบกับตื่นเต้นที่จะได้เดินทางไกล กว่าจะข่มตานอนหลับได้จึงผ่านพ้นวันใหม่ไปแล้ว

เอนหลังไม่นานลมหายใจของคนที่นั่งกอดผ้าห่มสีม่วงก็เข้าออกอย่างสม่ำเสมอ เข้าทำนองหัวถึงหมอนก็หลับเป็นตาย

“กลางคืนไม่หลับไม่นอนหรืออย่างไร จึงง่วงนอนมากถึงเพียงนี้”

เสียงทุ้มบ่นพึมพำขณะขยับกายเข้าไปใกล้ร่างเล็กจ้อยที่กำลังนั่งพิงผนังรถม้า สองมือเรียวเล็กโอบกอดผ้าห่มสีหวานอย่างหวงแหน

“ติดผ้าห่มเก่าหรือ หึ หึ กอดไม่วางเลย ทำตัวเป็นเด็กน้อยวัยหกหนาวไปได้”

มุมปากหยักอมยิ้มบางเบา เขาจำผ้าห่มสีม่วงอ่อนผืนนี้ได้ เพราะนางหอบติดมือมาด้วยทุกครั้งในวันวาน ยามที่มาออดอ้อนขอนอนค้างที่จวน

อุ้งมือใหญ่ยกศีรษะทุยให้เอนลงหนุนบนตักของตนเอง ร่างเล็กรู้สึกสบายตัวจึงขยับกายยุกยิกไปมา หลังจากนั้นก็นอนตะแคงหันหน้าเข้าหาต้นขาของคนนั่งขัดสมาธิ

“ฟู่!!! นึกว่าตื่น นอนขี้เซาขนาดนี้ ยังหาญกล้าอยากนั่งรถม้าไปกันเอง โจรผู้ร้ายดักปล้นจะรู้ตัวหรือไม่ เด็กแก่แดด”

สองมือยกค้างไว้ด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ เพราะไม่รู้จะวางไว้ตรงจุดไหน

เมื่อคิดไม่ตกจึงกอบกุมลาดไหล่เรียวบางไว้เพียงหลวม ๆ สายตาอ่อนโยนจ้องมองร่างเล็กตรงตักไม่ต่างจากวันวาน

เหตุการณ์ในรถม้าคันใหญ่ผ่านพ้นไปอย่างสงบราบเรียบ คนในรถม้าคันถัดมาได้แต่ถอนหายใจออกด้วยความโล่งอก ที่ไม่มีศึกให้ลงไปห้ามปราม

“ไม่มีเสียงทะเลาะกันเลยเจ้าค่ะคุณหนู”

สาวใช้เพียงคนเดียวที่มารดาคัดเลือกให้มาดูแลบุตรสาวทั้งสองกระซิบบอกกล่าวคุณหนูรอง

นางรับหน้าที่สอดส่องความผิดปกติของรถม้าคันข้างหน้าจากผู้เป็นนาย จึงคอยจับตามองเป็นพิเศษ

“ดีแล้ว คนบ้านใกล้เรือนเคียงปรองดองกันเข้าไว้ย่อมดีกว่าเข้าหน้ากันไม่ติด”

เสนาบดีซ่งไม่ใช่บุรุษใจร้าย เขาแค่ไม่ได้รักพี่สาวเฉกเช่นชายหญิงรักกัน หากจะให้โกรธเคืองจนไม่เผาผีคงไม่ดีเท่าไหร่ เพราะเรื่องอื่น ๆ คนผู้นั้นทำดีกับคนตระกูลฉีมาโดยตลอด

“แต่แปลก ๆ อยู่นะเจ้าคะ”

“แปลกอันใดเสี่ยวหนิง”

กายบางเอนตัวขึ้นจากที่นอน เพื่อรอฟังความเห็นของสาวใช้คนสนิท

“รถม้าคนนี้ใหญ่โตสามารถนั่งได้ถึงสี่คน เหตุใดใต้เท้าซ่งจึงให้คุณหนูใหญ่ไปนั่งด้วยเจ้าคะ”

“ไม่ใช่ว่าข้าไม่คิดเช่นเจ้า แต่ย้อนนึกกลับไปก็ไม่เห็นท่าทีแปลก ๆ อย่างที่เจ้ากล่าวเลยสักครั้ง”

หรือนางไม่ได้สังเกตให้ดีกันแน่ ฉีเฟยเฟิ่งได้แต่หมายมาดในใจว่าต่อจากนี้ต้องจับตาดูเสนาบดีฝ่ายขวาให้ดี

“บ่าวคงคิดมากไปเองเจ้าค่ะ”

เมื่อคิดตามคำกล่าวของคุณหนูรอง เสี่ยวหลิงก็ไม่พบความผิดปกติของบุรุษผู้มากด้วยอำนาจจริง ๆ

“อือ ช่างเถิด พวกเรารอฟังเสียงทะเลาะแล้วเข้าไปห้ามปรามก็พอ”

“เจ้าค่ะ”

ยามนี้รถม้าทั้งสี่คันกำลังเคลื่อนที่เข้าสู่เขตป่า ซึ่งอยู่ระหว่างรอยต่อของเมืองหลวงและเมืองที่อยู่ถัดไป

ภายในรถม้าเริ่มมีแสงแดดส่องเข้ามาให้เห็นรำไร ทว่าคนตัวเล็กยังคงนอนหลับสนิทอีกทั้งยังมีเสียงกรนเบา ๆ เพื่อยืนยันว่านางง่วงมากเลยนอนหลับไม่ได้สติเช่นนี้

ทันใดนั้นล้อรถม้าคันใหญ่ก็ตกหลุมขนาดเล็กหลายหลุม รถม้ากระตุกโยกไปมาคล้ายแล่นอยู่บนลูกระนาด ซึ่งหลุมเหล่านี้เกิดจากรอยเท้าของสัตว์ป่านั่นเอง

“อื้อ”

น้ำเสียงงัวเงียดังขึ้นจากริมฝีปากอวบอิ่ม แต่ดวงตายังคงปิดสนิทดังเดิมไม่แปรเปลี่ยน

เสนาบดีซ่งจือหานเตรียมขยับกายถอยห่าง เพราะคิดว่าคนบนตักกำลังจะตื่นขึ้นมา ทว่าเขาต้องนั่งตัวแข็งทื่ออยู่อย่างนั้น เพราะส่วนหวงแหนถูกอุ้งมือเล็กกอบกุมเข้าเต็ม ๆ

“อื้อ เจ้าหมอนอย่าถอยหนี”

คนพูดคล้ายกำลังละเมออย่างไรอย่างนั้น เพราะดวงตายังคงปิดสนิท อีกทั้งเสียงกรนเบา ๆ ยังคงส่งเสียงออกมาให้ได้ยิน

แต่อุ้งมือกลับซุกซนนางทั้งกอบกุมจนเต็มอุ้งมือ ทั้งลูบไล้หมอนข้างในจินตนาการ!

คนที่ถูกรุกล้ำนั่งตัวแข็งทื่อราวกับรูปสลัก นับว่าเป็นครั้งแรกที่ส่วนสงวนถูกผู้อื่นรุกรานเช่นนี้ สองมือจึงเปิดผ้าห่มสีม่วงอ่อนออก หมายปลุกเรียกสติคนนอนหลับให้ถอยห่างจากสิ่งอันตราย

ทว่าภาพที่พบเห็นตรงหน้า ทำให้หมอนข้างขนาดเท่าแขนเด็กกระตุกโยกไปมาในอุ้งมือเล็กจ้อยนั่น!

กรอด!!!!

เสียงกัดฟันเพื่อกดข่มอารมณ์บางอย่างที่ไม่ควรเกิดขึ้น ให้ระงับดับลงโดยเร็วที่สุด แต่อุ้งมือของคนนอนหลับกลับไม่ปรานีเขาเลยสักนิด

กว่ามือนุ่มนิ่มจะยอมปล่อยให้เขาเป็นอิสระ อาภรณ์ช่วงล่างก็ไม่ได้แห้งดังสนิทดังเดิมอีกต่อไป

“เด็กบ้า!”

สองแขนช่วยยกศีรษะออกห่างจากตัก เพราะเกรงว่านางจะตื่นมารับรู้ความผิดปกติของอาภรณ์สีเข้มของเขา

ทว่าเมื่อเกิดเหตุไม่คาดฝันจนเสร็จสิ้นกระบวนการ กลิ่นกายเฉพาะกิจของบุรุษหนุ่มวัยคึกคะนอง ได้ลอยตลบอบอวลไปทั่วรถม้า

จมูกโด่งรั้นของคนนอนหลับสูดดมกลิ่นแปลกประหลาดเข้าเต็มปอด ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างขึ้นทันที

ฟุตฟิด! ฟุตฟิด!

“กลิ่นอะไร”

เสียงงัวเงียพึมพำคล้ายกำลังถามตนเอง นางเปิดดูผ้าห่มผืนโปรดก็ไม่พบเห็นความผิดปกติใด

ต้นตอของกลิ่นรีบใช้ผ้าเช็ดมือผืนเล็ก เช็ดถูทำความสะอาดรอยด่างดวงให้สะอาด ก่อนที่จะซุกผ้าผืนเล็กไว้ใต้พื้นของรถม้า ซึ่งทำเป็นช่องจัดเก็บอาวุธ