ตอนพิเศษ 2 เรื่องระหว่างสองเทพ

ณ ตำหนักบุปผาบนสรวงสวรรค์ชั้นสูง สายตาเรียบเฉยจ้องมองข้าวของเครื่องใช้ในตำหนัก ซึ่งถูกเก็บเข้าที่ดังเดิมเหมือนเมื่อครั้งก่อนจากไป ภาพของคนผู้นั้นเดินไปเดินมาเฉกเช่นตำหนักของตนเอง ยังคงติดตาไม่ได้เลือนหายไปอย่างที่ควรจะเป็น ทั้ง ๆ ที่ผ่านมานานร่วมปี

ทว่ากลับมาคราวนี้จิตใจซึ่งเคยอ่อนไหวเจ็บปวดรวดร้าว ได้แปรเปลี่ยนเป็นเข้มแข็งขึ้นและไร้ซึ่งการผูกมัดพันธนาการใด ๆ

ช่วงชีวิตก่อนนางทำดีด้วยจิตใจบริสุทธิ์ อีกทั้งยังอุทิศตนเพื่อส่วนรวมจนสิ้นชีพก่อนวัยอันควร ดวงจิตจึงได้ขึ้นมาบนสรรค์เพื่อประทับจิตลงบนกายหยาบซึ่งถูกปลุกพลังแห่งเทพ

ฉีเหม่ยหลันหมั่นฝึกฝนพลัง และบำเพ็ญเพียรด้วยจิตใจแน่วแน่มาโดยตลอด เมื่อถึงกาลเหมาะสมจึงได้เป็นเทพสงครามหญิงดังใจปรารถนา นางมีเทพพี่เลี้ยงใบหน้าหล่อเหลาผู้หนึ่ง คอยดูแลทุกเรื่องไม่ให้ขาดตกบกพร่อง

เมื่อครั้งยังเป็นเพียงเทพฝึกหัด นางเข้าใจว่าเทพทุกตนไร้ซึ่งความรู้สึก รัก โลภ โกรธ หลง ทว่าทุกอย่างกลับตาลปัตรไปทั้งหมด

เทพกับมนุษย์ไม่ต่างกันในแง่ความรู้สึกเลยสักนิด เพียงแค่ต่างในเรื่องการแยกแยะถูกผิดเท่านั้น

หลังออกจากการเข้าตบะบำเพ็ญเพียรนานร่วมปี เทพสงครามหญิงจึงเดินทางกลับตำหนักส่วนตัว ก่อนกลับตำหนักได้แวะดื่มสุราดอกท้อเลิศรสซึ่งหนึ่งร้อยปีจะบ่มได้หนึ่งครั้ง กับเทพสหายเทพชายที่ลานชมจันทร์จนมืดค่ำ

เมื่อเพลิดเพลินดื่มด่ำไปกับความสุขสมใจนึก ร่างอวบอิ่มจึงพุ่งทะยานกลับตำหนักส่วนตัว ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาแห่งเทพสงคราม นางชำเลืองมองตำหนักหลังหนึ่งแค่เพียงหางตา ก่อนจะเร่งทะยานผ่านไปอย่างเด็ดเดี่ยว

บนสวรรค์เทพทุกตนสามารถกินดื่มเฉกเช่นมนุษย์ จึงไม่แปลกที่สองเทพจะนั่งดวลสุราด้วยกันจนมืดค่ำเช่นนี้

ในขณะที่กำลังเดินสำรวจภายในตำหนัก ประกอบกับขบคิดเรื่องราวหนหลังอยู่ในใจ เสียงฝีเท้าแผ่วเบาและกลิ่นหอมสะอาดอันคุ้นเคยก็เคลื่อนที่เข้ามาใกล้

“ท่านเข้ามาในตำหนักของข้าได้อย่างไร”

เสียงห้วนเอ่ยถามบุรุษที่กำลังจะทำพันธะผูกพันกับสตรีอื่น นางแอบได้ยินองค์ประมุขสวรรค์กล่าวกับเขา จึงหนีหายเร้นกายไปบำเพ็ญจิตที่หุบเขาส่วนตัวนานนับปี ไม่นึกเลยว่ากลับตำหนักวันแรกจะมีผู้มาเยือนเช่นนี้

“อยากเข้าก็เข้า ทีกับเทพหน้าขาวผู้นั้นเจ้ายังนั่งดื่มสุราด้วยกันอย่างมีความสุข”

หายหน้าไปเป็นปี อีกทั้งยังกางม่านพลังไม่ให้ผู้ใดติดตามเจอ ครั้นกลับตำหนักแทนที่จะมาเจอหน้ากันเฉกเช่นวันวาน นางกลับไปหาบุรุษอื่นเสียอย่างนั้น ยิ่งคิดคนหน้านิ่งยิ่งรู้สึกน้อยใจ

“ข้าไม่ใช่คนรักของท่าน เหตุใดจึงกล่าววาจาแดกดันกันเช่นนี้”

ความสัมพันธ์ที่ผ่านมาของเทพสงครามชายหญิงเป็นดั่งพี่น้องร่วมรบ มีเพียงแววตาที่เทพตนอื่นมองออกว่ามีใจให้กัน ทว่าบุตรีก่อกำเนิดของเง็กเซียนฮ่องเต้กลับมองไม่ออก

“เหม่ยหลันเหตุใดจึงหนีหายไปนานแรมปี เหตุใดจึงไม่บอกกล่าวข้าบ้างเลย ข้าทำสิ่งใดผิดไปเช่นนั้นหรือ”

เสียงทุ้มกล่าวถามความในใจ ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองเข้าไปในแววตาเฉยชา

หัวใจของเขาเจ็บปวดโดยไม่รู้สาเหตุ หรือเขาทำผิดต่อนางจริง ๆ แล้วสิ่งนั้นคืออะไรกันแน่

“ท่านไม่ได้ทำอันใดผิด ข้าแค่อยากไปสงบจิตใจและเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการสู้รบกับแดนมาร”

บุรุษต้องทำพันธะผูกพันกับสตรีเป็นเรื่องปกติ เพียงแต่สตรีผู้นั้นไม่ใช่นางก็เท่านั้น ให้กล่าวโทษผู้ไม่มีใจว่าทำผิดคงบาปหนักยิ่งนัก

“แต่เจ้าควรติดต่อให้ข้ารู้ที่อยู่บ้าง เหตุใดจึงกางม่านพลังปกปิดตัวตน เจ้าไม่รู้หรืออย่างไรว่าข้าคิดถึงเจ้ามากเพียงไร”

ไม่ใช่แค่มนุษย์ที่ดื่มสุราจนเมามาย เพียงเพราะสตรีปันใจให้บุรุษอื่น แต่เทพสงครามหนุ่มก็ตกอยู่ในสภาพนั้นไม่ต่างกัน

“คิดถึงเพื่อการใดเจ้าคะ เทพรุ่นน้องไปบำเพ็ญเพียรจำเป็นต้องรีบกลับมาพบเทพพี่เลี้ยงด้วยหรือ ท่านพูดจาแปลก ๆ หรือกำลังมึนเมาด้วยรสสุรา”

“ถึงข้าจะดื่มสุรา แต่ข้ารู้สตินึกคิดดีทุกอย่าง เหม่ยหลันข้าคิดถึงเจ้าทุกคืนวัน เหตุใดจึงจากไปไม่ร่ำลา”

เทพสงครามหนุ่มกล่าวเสียงแหบเครือ แตกต่างจากยามปกติโดยสิ้นเชิง ที่เขามักจะนิ่งขรึมพูดน้อยเป็นนิจ

“ท่านเมาก็กลับตำหนักไปเถิด ข้าไม่อยากขึ้นชื่อว่าแอบพบปะกับบุรุษของผู้อื่น”

“ข้าเป็นบุรุษของผู้ใด เหม่ยหลันจงบอกกล่าวให้ข้าเข้าใจ”

น้ำเสียงสั่นไหวจากอารมณ์เสียใจที่ถูกสตรีตรงหน้าเมินเฉยพลันหายไปทันที เมื่อได้ยินบางอย่างซึ่งกระทบต่อจิตใจไม่ต่างกัน

“ท่านทำพันธะกับเทพบุปผาย่อมเป็นบุรุษของเทพบุปผา ข้ากล่าวอันใดผิดอย่างนั้นหรือ พวกท่านเหมาะสมกันทุกประการ ท่านเทพบุปผาทั้งงดงามอ่อนช้อย อีกทั้งยังเป็นบุตรีก่อกำเนิดจากองค์เง็กเซียน”

น้ำเสียงปลดปลงมีสติ เอ่ยอธิบายให้บุรุษตรงหน้าเข้าใจ เขาจะได้กลับไปเสียทีนางไม่อยากถูกสวรรค์ลงทัณฑ์เพราะทำผิดกฎง่าย ๆ เหล่านี้

“ข้าไม่เคยทำพันธะกับเทพตนใดทั้งนั้น หากจะทำข้าจะทำกับเจ้าเพียงผู้เดียว แต่ยามนี้เพิ่งผ่านพ้นช่วงการผ่อนปรนให้เทพทำพันธะผูกพันระหว่างกัน เจ้ารอข้าอีกสักหนึ่งเดือนเถิด จากนั้นพวกเราจะกลายเป็นคู่พันธะอย่างถูกต้องตามกฎของสวรรค์”

“ข้าไม่ทำพันธะใด ๆ กับบุรุษของเทพบุปผาอย่างเด็ดขาด”

น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้นทันทีที่ได้ฟังคำอธิบาย นางเชื่อสิ่งที่เห็นและการได้ยินของตนเอง มากกว่าวาจาเลื่อนลอยของบุรุษ

“ข้าไม่ใช่บุรุษของสตรีอื่น ข้าเป็นบุรุษของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว เหตุใดจึงไม่เชื่อคำกล่าวของข้า เหม่ยหลันเจ้าไปรู้เห็นอันใดมากันแน่!”

“ข้าเป็นเพียงเทพรุ่นน้องของท่าน และท่านหาใช่บุรุษของข้าอย่างที่กล่าว!”

นางตะเบ็งเสียงโต้กลับ เพราะเข้าใจว่าเทพตรงหน้าเมาสุราจนขาดสติ

“พี่น้องไม่จูบกัน วันนั้นข้าจำได้ดีว่าเจ้าแอบจูบข้า ทั้งยังใช้มือลูบหน้าอกข้าอยู่นานสองนาน”

“วะ…วันไหน”

เสียงหวานตะกุกตะกักเพราะเคยทำเช่นนั้นจริง ๆ แต่ไม่คิดว่าเขาจะรู้สึกตัวทั้ง ๆ ที่นางร่ายพลังปิดกั้นไว้แล้ว

“วันงานเลี้ยงเฉลิมฉลองชัยชนะเหนือแดนมาร พลังของเจ้าอาจจะปิดกั้นเทพตนอื่นได้แต่ปิดกั้นข้าไม่ได้ หากอยากกระทำการเท่าเทียมข้าย่อมทำได้โดยไม่ผิด”

“กระทำการเท่าเทียม ท่านหมายความว่าอย่างไร?”

“หมายความแบบนี้อย่างไรเล่า”

ร่างสูงใหญ่เดินเข้าแนบชิดกายหอมกรุ่นแสนคิดถึง พร้อมกับจูบปิดวาจาปฏิเสธซึ่งไม่เข้าหูเอาเสียเลย

“อื้อ!”

ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดพัวพันลิ้นเล็กไม่ยอมให้นางถอยหนี อุ้งมือใหญ่ประคองท้ายทองให้มั่น แล้วออกแรงเล็กน้อยกดให้ใบหน้างามแหงนค้างในระดับพอเหมาะพอดี

ลิ้นร้ายโจนจ้วงล้วงเข้าไปในลำคอและตามไรฟัน ฉีเหม่ยหลันหายใจแทบไม่ออกเมื่อถูกจู่โจมจากผู้ที่ช่ำชองกว่า

“อื้อ อื้อ”

ฝ่ามือเรียวออกแรงทุบแผ่นหลังหนา เพื่อให้เขาถอยห่างนางจะได้มีช่องว่างสูดอากาศหายใจ

“แฮ่ก! แฮ่ก! ซ่งจือหาน ท่านบ้าไปแล้วหรืออย่างไร มาจูบข้าทำไมกัน”

“บ้าเพราะรักเจ้าอย่างไรเล่าฉีเหม่ยหลัน ข้าไม่เคยมีใจให้สตรีอื่น หากบอกกล่าวด้วยวาจาแล้วไม่เข้าใจ ข้าจำเป็นต้องบอกกล่าวด้วยการกระทำ”

กล่าวจบร่างหนาก็เบียดเข้าหากายอวบอิ่มแนบชิด ริมฝีปากแสนหวานถูกเขาครอบครองอีกครั้ง กายบริสุทธิ์สั่นระริกอยู่ใต้อุ้งมือบุรุษผู้ตั้งใจครอบครอง

ซ่งจือหานละเลงจูบอย่างผู้ถือชัยชนะเหนือกว่า เขาโถมเข้าหาด้วยท่าทีดุดันเร่งเร้าให้นางตอบกลับ ลิ้นเล็กจำต้องตอบรับด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ อย่างผู้ด้อยประสบการณ์

ลิ้นร้ายของชายผู้โหยหิวกวาดกลืนน้ำหวานในโพรงปากจนอิ่มหนำ จากนั้นจึงผละออกมาพรมจูบไปทั่วใบหน้างดงามตราตรึงเป็นหนึ่ง ทั้งยังลากเลื้อยริมฝีปากให้สัมผัสเลื่อนลงตามซอกคอหอมกรุ่น

กลิ่นกายของนางทำให้บางอย่างในกายบุรุษตื่นขึ้น ส่วนนั้นไม่ยอมหลับใหลอย่างเด็ดขาดหากไม่ได้รับการปลดปล่อยจนกว่าจะพอใจ

ในใจเขาอยากโจนจ้วงทิ่มแทงเพื่อครอบครองเสียเดี๋ยวนี้ ทว่าต้องยั้งอารมณ์เพื่อให้นางเตรียมความพร้อมเสียก่อน

ทันใดนั้นสายตาคมกริบช่างสำรวจ ก็มองเห็นรอยแยกของอาภรณ์ตรงกลางอก ซึ่งยามนี้กำลังเปิดเผยจุดที่เขาอยากสัมผัสมานานแสนนาน จุดที่พาให้ใจถวิลหาล้ำลึกน่าหลงใหล ยิ่งกว่าความหอมหวานของสุราดอกท้อที่นางเพิ่งดื่มมา

มืออีกข้างซึ่งแต่เดิมพยายามกดให้วางขนานข้างลำตัว ทว่ายามนี้ไม่สามารถอยู่นิ่งอีกต่อไป สัมผัสสากระคายล้วงเข้าไปตรงรอยแยกของอาภรณ์แล้วกอบกุมความอวบใหญ่จนเต็มอุ้งมือ

“อือ จือหานตรงนั้น…”

เต้าข้างซ้ายถูกมือสากกอบกุมทั้งยังออกแรงขยำขยี้จนกลางกายของนางมีน้ำไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

อีกฝ่ายคล้ายมีตาทิพย์อย่างไรอย่างนั้น เขาใช้หัวเข่ากดแยกให้สองขาเรียวแยกออกจากกันแต่โดยดี แล้วเข้าไปยืนแทรกอยู่ตรงกลาง 

ไม่ใช่แค่แทรกกายเพื่อประคองตน แต่เขายังบดเบียดส่วนที่ตื่นขึ้น ให้กระทบกันผ่านอาภรณ์ของชายหญิง ยิ่งได้ลองบดเบียดแนบชิดเขายิ่งอยากกระทำล้ำลึก เมื่อสติขาดความยับยั้งชั่งใจเต็มที่ จึงเดินหน้าโดยไม่ยอมหวนกลับเด็ดขาด 

“วันนั้นเจ้าลูบหน้าอกข้าอยู่นาน วันนี้ข้าเลยต้องการความเท่าเทียมสักหน่อย”

“ข้าแค่ลูบเบา ๆ เท่านั้น แต่ท่านทั้งบีบทั้งขยำ”

นางก้มมองมือของเขาที่หายเข้าไปในอาภรณ์สีหวาน ความอุ่นร้อนของอุ้งมือใหญ่บดเข้าหาปลายถันซึ่งไวต่อสัมผัสเหลือเกิน

แผ่นหลังบอบบางจำต้องแอ่นตัวขึ้น เพื่อรองรับน้ำหนักมือแสนดุดัน เขาบีบคลึงเคล้นจนเนื้อแทบแหลกเหลว ทว่านิสัยเอาแต่ใจเช่นนี้กลับทำให้มุมปากสีหวานกดลึกลง

ช่างร้อนแรงยิ่งนัก!