ถูกตาต้องใจ ตอนปลาย

เวลาบ่ายคล้อยมาเยือน หลังจากสองพี่น้องตระกูลฉีนั่งจิบน้ำชาพลางชื่นชมบรรยากาศกลางเมืองหลวงจนหนำใจ ประจวบกับสาวใช้ที่ออกไปซื้ออาหารแห้งตามมาสมทบที่โรงน้ำชา คนตระกูลฉีทั้งหกจึงชวนกันเดินทางกลับจวน

เมื่อเดินมาถึงบริเวณใกล้กับบันไดทางลงไปชั้นล่าง หางตาของฉีเหม่ยหลันก็มองเห็นเสนาบดีฝ่ายขวาของแคว้น กำลังนั่งจิบน้ำชาตรงจุดที่อยู่ในมุมส่วนตัว คล้ายไม่อยากให้ผู้ใดพบเห็นการมาเยือนของเขา

นางไม่ได้เดินเข้าไปทักทาย เพราะถือว่าวันนี้ทำความเคารพกันไปหนึ่งรอบแล้ว

โฉมสะคราญหันกลับมามองบันไดทางลง แล้วเดินจากไปด้วยฝีเท้าอันคล่องแคล่วว่องไว ผู้ใดจะอยากพบเจอหน้าคนที่ทำให้เสียใจอยู่บ่อยครั้งกันเล่า!

“นางมองไม่เห็นหัวข้าหรือ”

คำถามเลื่อนลอยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ

เมื่อครู่เขาสบตากับนางแล้วด้วยซ้ำ เหตุใดจึงไม่เดินมาทักทายกันอย่างที่ควรจะเป็น

“ผู้ใดมองไม่เห็นหัวใต้เท้าหรือขอรับ!”

ฉินเซียวที่มัวแต่มองผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาบนท้องถนน รีบหันกลับมาซักถามผู้เป็นนายด้วยความงุนงงสงสัย

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโรงน้ำชาแห่งนี้ มีคนตระกูลฉีและบุรุษในราชวงศ์มานั่งดื่มน้ำชายามเที่ยง

“ช่างเถอะ ข้าอยากกลับจวนแล้ว”

“ขอรับ ๆ”

กลายเป็นว่ายามนี้มีรถม้าสองคัน ต่างก็มุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางเดียวกัน

รถม้าสองคันวิ่งตามกันไปติด ๆ จนผู้คนที่สัญจรผ่านทางไปมาคิดว่ามาจากจวนหลังเดียวกันเป็นแน่

ซ่งจือหานนั่งเอนกายอยู่ในรถม้าคันใหญ่เพียงลำพัง ฉินเซียวนั่งอยู่ข้างคนบังคับรถม้า ส่วนผู้คุ้มกันจำนวนหนึ่งขี่ม้าตามมาห่าง ๆ 

รถม้าทั้งสองแล่นผ่านย่านใจกลางเมืองโดยไร้ซึ่งปัญหากวนใจ ทว่าความราบรื่นในการเดินทางไม่ได้เกิดขึ้นตลอดเส้นทาง

เมื่อเข้าสู่ช่วงถนนซึ่งเต็มไปด้วยหินขนาดเล็กโรยไปตามเส้นทางเปลี่ยวร้าง เรื่องไม่คาดคิดบางอย่างก็เกิดขึ้นจนได้

โครม!!!!!!

เสียงดังโครมครามของรถม้าคันข้างหน้า ปลุกให้เสนาบดีหนุ่มที่กำลังพักผ่อนสายตาให้ลืมตาขึ้นมาทันที

“ฉีเหม่ยหลัน!” ซ่งจือหานอุทานออกมาเป็นชื่อแซ่ของคนที่เขากำลังนึกถึง

ร่างสูงใหญ่รีบพุ่งออกจากรถม้าด้วยความรวดเร็ว สองขารีบเดินเข้าไปสอบถามผู้คุ้มกันจวนข้าง ๆ ซึ่งกำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่กับล้อรถม้า

“เกิดอันใดขึ้น”

“จู่ ๆ ล้อรถม้าก็หักขอรับ ข้าผิดเองที่ไม่ตรวจสอบให้ดีก่อนใช้งาน เห็นใต้เท้าผ่านทางมาด้วยเช่นนี้พวกข้าก็เบาใจขอรับ” 

ผู้คุ้มกันผู้ทำหน้าที่บังคับรถม้า รีบบอกกล่าวผู้หลักผู้ใหญ่จวนข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงโล่งใจ

นับว่าโชคดียังมีเหลืออยู่บ้าง เพราะดูจากสภาพล้อของรถม้าคงวิ่งไม่ได้จนกว่าจะเปลี่ยนล้อใหม่ หากปล่อยให้คุณหนูทั้งสองรอคอยจนเปลี่ยนล้อเสร็จคงมืดค่ำพอดี

“ผู้ใดอยู่ในรถม้าบ้าง”

“คุณหนูทั้งสองขอรับ อาฟงกำลังเข้าไปช่วยเหลือพาออกมาจากรถม้า เอ่อ…ข้าน้อยรบกวนให้คุณหนูทั้งสองกลับจวนด้วยได้หรือไม่ขอรับ หากให้รออยู่ที่นี่นอกจากจะล่าช้าอาจจะไม่ปลอดภัยด้วย”

ผู้คุ้มกันจำเป็นต้องร้องขอความช่วยเหลือ ทั้ง ๆ ที่รู้สึกเกรงใจยิ่งนัก

“ให้กลับไปกับข้าไม่ต้องกังวล ส่วนพวกเจ้ารีบไปหาล้อรถม้ามาเปลี่ยน คราวหน้าคราวหลังควรตรวจสอบดูให้ดีก่อนออกเดินทาง” 

หากเขาไม่ตามมาติด ๆ สตรีทั้งสองคนคงต้องยืนรอในสถานที่เปลี่ยวร้างจนกว่าจะเปลี่ยนล้อเสร็จ แค่คิดก็รู้สึกหงุดหงิดในใจพิกล

“ขอบพระคุณใต้เท้าขอรับ”

“รีบไปแจ้งอาฟงกับคุณหนูของเจ้าเถิด ข้าจะกลับไปรอที่รถม้า”

“ขอรับ”

เจ้าของรถม้าคันใหญ่เดินกลับไปยืนรอข้างรถม้าของตนเอง รอคอยไม่นานสองพี่น้องตระกูลฉีก็เดินเข้ามาใกล้ สีหน้าของคนพี่เรียบเฉยส่วนคนน้องเขาไม่ทันได้มอง

ทั้งสองเดินมาหยุดยืนตรงหน้าด้วยท่าทีนอบน้อมถ่อมตนยิ่งกว่าพบเจอบรรพบุรุษเสียอีก

นอกจากจะเรียกขานกันเสียเต็มยศเต็มอย่าง ยังแสดงท่าทีห่างเหินเกินพอดีไปมากโข!

“ขอบคุณใต้เท้า ที่เมตตาช่วยเหลือพวกข้าเจ้าค่ะ”

ฉีเหม่ยหลันเป็นตัวแทนกล่าวขอบคุณแทนน้องสาว ทั้งสองยืนก้มหน้าเล็กน้อยไม่ต่างจากท่าทีเมื่อพบเจอญาติผู้ใหญ่

“อืม กลับกันเถิดเวลาไม่เช้าแล้ว”

“เจ้าค่ะ/เจ้าค่ะ”

เจ้าของรถม้าคันใหญ่กระโดดขึ้นไปก่อนด้วยท่วงท่าสง่างามไร้ที่ติมือข้างขวาข้างถนัดยื่นออกไปรอรับหลานสาวข้างจวนด้วยท่าทีเป็นมิตร

ฉีเหม่ยหลันก้มหัวลงขอบคุณความเมตตาอย่างจริงใจ แต่นางไม่ได้ยื่นมือออกไปให้เขาช่วยเหลือแต่อย่างใด

โฉมงามย่อขาลงเล็กน้อยแล้วกระโดดขึ้นรถม้าด้วยตนเอง จากนั้นจึงยื่นมือมาดึงแขนน้องสาวให้ขึ้นตามไปอย่างปลอดภัย

“…”

คนหน้านิ่งจ้องมองการกระทำของสตรีตัวเล็ก ๆ อย่างไม่เข้าใจ เขาอยากช่วยเหลือในฐานะเจ้าบ้าน ไม่ได้คิดเป็นอื่นเลยสักนิด

“ไม่ขอรบกวนใต้เท้าเจ้าค่ะ แค่ให้ติดรถม้ากลับจวนไปด้วย พวกข้าสองพี่น้องก็เกรงใจมากแล้ว”

ฉีเหม่ยหลันรีบกล่าวแสดงความจริงใจ เมื่อเห็นสายตาคาดคั้นเอาความจ้องมองมา

“เอ่อ…ใช่เจ้าค่ะ พี่ใหญ่เข้าไปข้างในกันเถิดจะได้รีบกลับจวน” 

ฉีเฟยเฟิ่งรีบดึงแขนพี่สาวให้เดินเข้าไปในรถม้า เพราะเห็นประกายฟาดฟันกันด้วยสายตาของคนทั้งคู่

คนตัวสูงเดินตามผู้มาเยือนเข้าไปติด ๆ เขานั่งลงตรงเบาะรองนั่งขนาดใหญ่ประจำกาย สายตาคมจ้องมองสตรีสองคนซึ่งกำลังนั่งเบียดเสียดกันตรงที่นั่งขนาดเล็ก

“เหม่ยหลันมานั่งฝั่งนี้ ตรงนั้นให้เฟยเฟิ่งนั่งเพราะเบาะมันเล็ก พวกเจ้านั่งด้วยกันไม่ได้หรอก”

มุมปากหยักกดลึกเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว เบาะในรถม้าของเขาเตรียมไว้สำหรับนั่งเพียงลำพัง จึงมีเบาะใหญ่รองนั่งเพียงอันเดียวเท่านั้น ส่วนเบาะรองอันเล็กแต่เดิมมีไว้รองแขนรองขา

“เฟิ่งเอ๋อร์เจ้านั่งตรงนี้ข้าจะไปนั่งฝั่งนู้นเอง เบาะมันเล็กข้านั่งด้วยไม่ได้”

“เจ้าค่ะ”

ฉีเหม่ยหลันลุกขึ้นยืนเพื่อขยับเปลี่ยนที่นั่ง จู่ ๆ ขาของนางก็สะดุดเข้ากับบางอย่างที่มองไม่เห็น

“อ๊ะ!”

ร่างอวบอิ่มนั่งลงบนตักแกร่งอย่างพอเหมาะพอดี สองแขนตวัดกอดรัดต้นคอบุรุษด้วยความตกใจ

ฉีเฟยเฟิ่งอ้าปากกว้างอย่างตกตะลึงกับภาพที่พบเห็น ดวงตากลมโตกะพริบปริบ ๆ เมื่อเห็นพี่สาวใกล้ชิดกับคนที่พยายามถอยห่าง

“เดินไม่ระวัง” เสียงทุ้มกระซิบอยู่ข้างใบหู

“ขออภัยเจ้าค่ะ”

ฉีเหม่ยหลันลนลานขยับกายถอยห่างอย่างรวดเร็ว นางขยับไปนั่งลงข้าง ๆ เจ้าของรถม้าด้วยใจที่เต้นรัว ถึงอย่างไรก็คนเคยรักเมื่อได้ใกล้ชิดจึงรู้สึกตกใจมากเป็นธรรมดา