ตอนพิเศษ 3 มีแค่สองเราNC ตอนต้น

“เหม่ยหลันขอจับได้หรือไม่ ข้าอยากทำเช่นนี้มานานแล้ว สองก้อนของเจ้ายั่วเย้าสายตาข้ามานานเหลือเกิน”

“ท่านจับไปแล้วจะขอเพื่อการใดเล่า อ๊ะ! อา”

เสียงหวานร้องครางออกมาทันที เผลอเพียงชั่วครู่ใบหน้าหล่อเหลาก็มุดเข้าหาความนุ่มหยุ่นเสียแล้ว อาภรณ์ช่วงบนของนางถูกดึงลงมากองตรงเอวคอดตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แบบนี้ยังเรียกว่าแค่จับอยู่หรือ!

“ทั้งนุ่มทั้งหวาน เหม่ยหลันให้ข้ามอบความสุขให้เจ้าเถิด ข้าสัญญาว่านอกจากเจ้าข้าจะไม่แตะต้องสตรีใด”

“จือหาน ท่านอือ..”

“ขอจับ ขอดูดให้หนำใจ อยากนวดให้สองก้อนของเจ้ายืดย้วยติดมือติดปากข้าไปเลย”

วาจาดิบเถื่อนเอ่ยออกมาจากปากของบุรุษผู้ขึ้นชื่อเรื่องความสุภาพและเงียบขรึม

ยิ่งสัมผัสนางสติของเขายิ่งเตลิดหายไปไกล เหลือเพียงอาการคลั่งรักของบุรุษที่มีต่อสตรีในดวงใจ

ท่ามกลางแสงจันทร์ยามค่ำคืน กายอวบอัดถูกอุ้มไปนั่งบนโต๊ะไม้ข้างหน้าต่างเรือนนอน ผู้มาเยือนดึงเก้าอี้มานั่งหันหน้าออกนอกหน้าต่างด้วยท่วงท่าสบายใจ ทางด้านเจ้าของตำหนักนั่งหันหลังให้แสงจันทร์

สายตาร้อนแรงจ้องมองยอดถันชูชัน ซึ่งยามนี้ต้องแสงจันทร์มองให้เห็นเป็นเงาวาววับ ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงด้วยความกระหายอยาก ก่อนจะโน้มเข้าหาอย่างตะกละตะกลาม

“อูย ข้ายังไม่เคยเบา ๆ หน่อยเจ้าค่ะ”

“อืม”

เสียงตอบรับดังอู้อี้ชิดเต้าอวบ ทว่าแรงจากโคนลิ้นยังคงลงน้ำหนักไม่ผ่อนปรนลงเลยแม้แต่น้อย

จวบ! จวบ!

เสียงลิ้นกระทบเข้ากับก้อนเนื้อนุ่มหยุ่น ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบในตำหนักบนยอดเขา

คนถูกลิ้มรสจำต้องแหงนเงยใบหน้าเพื่อปลดปล่อยความร้อนระอุในกายสาว บางจังหวะนางต้องดันให้เขาอ้าอมครอบครองให้หนักตามอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้า ทั้งยังนำยอดถันถูไถริมฝีปากเขาเสียเอง

“จือหานหน้าอกข้ายืดย้วยติดปากท่านแล้ว”

นางกล่าวไปตามภาพที่ปรากฏ ก้อนยวงขนาดใหญ่สองข้างถูกสลับดูดดึงเป็นทางยาว ภาพรุนแรงตรงหน้าช่างเร้าอารมณ์ยิ่งนัก กลายเป็นว่านางชอบที่เขาสัมผัสหนักหน่วงเสียอย่างนั้น

“ข้าจะทำให้ยานทั้งสองข้างเลย” หากทำได้ย่อมถือว่าเป็นชัยชนะเล็ก ๆ ของเขา

“ท่านก็รู้ว่าร่างกายข้าไม่มีทางแปรเปลี่ยน ผ่านพ้นคืนนี้ก็กลับมาเต่งตึงไร้ริ้วรอยตามเดิม”

“โดนทุกวันอย่างไรต้องเปลี่ยน”

วาจาแน่วแน่ตั้งใจเอาชนะก้อนงดงาม เขาอยากฝากรอยรักให้ฝังลึกตราตรึง เพื่อให้นางตระหนักรู้ว่ากายและใจของนางมีเพียงเขาที่มีสิทธิ์ครอบครอง

“หรือว่า…”

“ข้าจะเข้ามาดูดทุกวัน ดูดกล่อมให้หลับทุกคืน”

กึก! กึก! กึก!

จังหวะดูดรัดปลายถันจนถึงกลางเต้า ทำเอาแก้มหนุ่มซูบตอบบิดเบี้ยวไม่เป็นทรง สายตาล้ำลึกจ้องมองดวงหน้าหวานอย่างท้าทาย 

เจ้าของกายอวบอิ่มหอบหายใจเป็นจังหวะหนัก ๆ ของรักของหวงถูกบุรุษละเลงจนไม่เหลือผิวเดิม ร่องรอยดูดและขบกัดอีกทั้งยังขบเม้มตามผิวขาวนวล กลายเป็นรอยจ้ำแดง ๆ ให้เห็นอย่างเด่นชัด

“ได้อย่างไรกัน ข้าไม่ได้มีหน้าที่มอบน้ำนมให้ท่านสักหน่อย”

เขาดูดเอาเป็นเอาตาย อย่างกับว่านางมีน้ำนมให้ดื่มกินอย่างไรอย่างนั้น

“เจ้ากล้าแตะตัวข้าก่อนต้องรับผิดชอบเช่นนี้”

“อื้อ ข้าแค่แตะเบา ๆ”

“เจ้าช่างงดงามเหลือเกิน อกใหญ่จนข้ากอบกุมไม่ไหว”

น้ำเสียงคล้ายละเมอหลงใหลเอ่ยขึ้นชื่นชม ไม่คิดไม่ฝันว่าความปรารถนาของเขาจะกลายเป็นจริง

สองมือช้อนก้อนกลมขนาดใหญ่ขึ้นอย่างชอบใจ ใบหน้าคมคายมุดเข้าดอมดมเจ้าก้อนนุ่มนิ่มอย่างรักใคร่ถวิลหา เมื่อหมั่นเขี้ยวหนักเข้าจึงใช้อุ้งมือบีบแล้วดันเข้าโพรงปากให้ลึกเท่าที่จะดันได้

“ท่านเหมือนคนกระหายน้ำ”

“ใช่ข้ากำลังกระหายอย่างหนัก”

“จิบชาก่อนดีหรือไม่ อ๊ะ จือหาน!”

นางทำทีดันศีรษะเขาออกห่าง แต่กลับถูกริมฝีปากรีดเค้นขบเม้มส่วนปลายจนต้องนิ่วหน้าด้วยความซ่านสยิว

“มีสิ่งที่ข้าอยากดื่มมากกว่าน้ำชา”

“สิ่งใดกัน สองเต้าข้าก็ถูกท่านละเลงจนรู้สึกคัดตึงไปหมด หากทำอยู่อย่างนี้ข้าคงไม่ไหว”

เสียงอ่อนหวานเอ่ยถามขณะที่ยอดถันถูกครอบครองไม่ยอมปล่อย นางจำต้องคอยประคองป้อนใส่ปากสลับข้างกัน ด้วยเกรงว่าขนาดของส่วนหวงแหนจะใหญ่ไม่เท่ากัน

“ยกขาขึ้นกางบนโต๊ะ เพราะน้ำที่ข้าอยากดื่มอยู่ลึกสักหน่อย”

เสียงแหบต่ำเอ่ยสั่งการตามอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้าด้วยคำถามพาซื่อ เขารู้ว่านางเข้าใจแต่แกล้งถามเพื่อให้เขาทนไม่ไหว หลังสั่งการบุรุษผู้ตกอยู่ในห้วงสวาทไม่ได้รอให้นางทำตามคำสั่ง

เขาจับสองขาเรียวยาวขึ้นวางตั้งฉากกับโต๊ะไม้ เปิดเปลือยให้เห็นผ้าชิ้นเล็กผืนบาง ซึ่งเปียกชื้นตั้งแต่โถมจูบเล้าโลมกัน

“แฉะขนาดนี้น้ำของเจ้าคงไหลออกมาเยอะทีเดียว”

“หากท่านกล้าดื่มตรงนี้ คงต้องเอาตรงนั้นมากระทุ้งให้หายคัน” 

วาจาเอาแต่ใจสวนกลับ ดวงตากลมโตจ้องมองส่วนนูนเด่นกลางกายบุรุษ ซึ่งดันกางเกงสีขาวของเขาจนขึ้นรูปนูนเด่นชัดเจน

เดิมทีเทพสงครามหญิงหาใช่สตรีช่างเขินอาย กลับกันนางมีนิสัยเถรตรงไม่คดเคี้ยว และกล้ากล่าวในสิ่งที่ตนคิดมากกว่าบุรุษบางคนเสียอีก

“ใจเย็นทูนหัว ข้าเกรงว่าเจ้าจะบาดเจ็บ หากตะบี้ตะบันกระทุ้งของแข็งเข้าไปทั้ง ๆ ที่ยังไม่พร้อม”

“แข็งแค่ไหนกัน”

เสียงเล็ก ๆ บ่นพอให้ตนเองได้ยินทว่าความเงียบทำให้อีกฝ่ายได้ยินเช่นกัน นางเกิดอารมณ์จนรู้สึกหงุดหงิดที่ถูกเล้าโลมนานเกินไป ดวงหน้าหวานหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง เปิดเปลือยทั้งช่วงล่างช่วงบนให้ผู้มาเยือนจ้องมองตามใจชอบ อยากรู้เช่นกันว่าเขาจะทำการใดต่อไป

คนเฝ้ามองเห็นอาการหงุดหงิดของนางในดวงใจถึงกับทำตัวไม่ถูก เพราะด้อยประสบการณ์จึงคิดไปเอง ว่าต้องก้าวต่อในขั้นตอนถัดไปให้เร็วที่สุด

เพียงแค่อึดใจเดียวเท่านั้น อาภรณ์ชิ้นเล็กผืนบางปราการปกปิดความงามเย้ายวนก็ปลิวว่อนลงพื้น พร้อม ๆ กับกางเกงสีขาวของบุรุษ

“เห็นทีว่าข้าคงต้องดื่มน้ำหวานในภายหลัง”

กึก สวบ!!!!

“โอ๊ย! ซ่งจือหาน นะ..นี่ท่านเข้ามาเลยหรือ เอาออกไปก่อนข้าไม่ไหว”

“เหม่ยหลันเจ็บมากหรือไม่”

น้ำเสียงร้อนรนเอ่ยถามทันทีที่ได้ยินเสียงร้องของความเจ็บปวด ทว่าตัวการที่ทำนางเจ็บยังคงกดลึกสอดแทรกเข้าไปจนสุดลำ ไม่ได้ดึงออกตามคำสั่งแต่อย่างใด

“เจ็บมาก แหกหมดแล้วกระมัง ใหญ่ขนาดนั้น!”

“ข้าเห็นเมียน้อยใจเลยอยากเอาใจ ทูนหัวอย่าโกรธเคืองเลย อีกสักพักเจ้าจะชอบมากกว่าเจ็บ”

“ใครเมียท่าน”

ลึก ๆ นางก็ชอบที่เขาเข้ามาทันที เพราะอยากสุขสมกับท่อนยาวใหญ่จะแย่ ทว่ายังคงเสียงแข็งเพื่อปกปิดความชอบส่วนตัว ด้วยเกรงว่าบุรุษจะมองไม่ดีไปมากกว่านี้

“สอดคากันอยู่เช่นนี้ ไม่เรียกเมียจะให้เรียกอื่นใดอีก”

เสียงแหบพร่าตอบคำถามสุดซื่อ พร้อมกับจังหวะกระแทกกระทั้นของใหญ่เข้าหาโพรงอ่อนนุ่มด้วยแรงที่ไม่เบาเลย ยิ่งเห็นมุมปากของอีกฝ่ายแอบอมยิ้มกดลึก เขายิ่งมั่นใจว่าทำถูกใจนางเข้าแล้ว

สะโพกสอบขยับเคลื่อนกายเข้าหาในจังหวะเนิบนาบ สายตาก้มลงมองส่วนประสานซึ่งยามนี้มีเลือดไหลออกมาปนน้ำสีใส แน่ชัดแล้วว่านางเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว

เมื่อถึงช่วงที่สวรรค์เปิดให้ทำพันธะผูกพันระหว่างเทพได้ เขาจะจับจูงมือเมียรักเข้าไปรับคำอวยพรจากองค์เง็กเซียนด้วยตนเอง

“หากวันนี้ไม่ยอมรับข้าเป็นสามี ข้าจะกลับมาทำจนเจ้ายอมรับเข้าสักวัน”

“บุรุษหน้าไม่อาย”

“หากอายคงไม่ได้เข้าไปในกายเจ้า ชอบให้โยกแรงหรือโยกเบา ๆ อ่า เจ้ารัดข้าเสียแน่นคงเบาไม่ได้แล้วกระมัง”

“อูย…ลึกดียิ่งนัก”