โอกาส ตอนปลาย NC

“เจ้านอนละเมอมาลูบคลำจนข้าทนไม่ไหว ปล่อยน้ำรักออกมาเต็มอาภรณ์ไปหมด เจ้าบีบขยำจนข้าใจแตก หลังจากนั้นข้าก็คอยแต่จ้องหน้าอกอวบ ๆ อยู่ทุกวัน”

“ถึงว่ากลิ่นแปลก ๆ แต่เย้ายวนอารมณ์พิลึก หากข้ารู้อาจจะขึ้นขย่มท่านไปนานแล้วก็ได้”

“ซี๊ด! หลันเอ๋อร์ อ่าเด็กดื้อส่วนหัวเบา ๆ หน่อยเดี๋ยวข้าไม่ไหว”

อ้อก! อ้อก!

เสียงดันท่อนเนื้อใหญ่ยาวลงลำคอจนสุดทาง ดวงตากลมโตจ้องมองสีหน้าคนถูกกลืนกินไม่ยอมหลบตา

นางอยากรู้ว่าในช่วงเวลาสุขสมเช่นนี้ บุรุษตรงหน้าจะรูปงามมากเพียงไร และไม่ผิดหวังเลยสักนิดบุรุษของนางนั้น ทั้งรูปงามทั้งมีรูปกายที่ยั่วเย้าอารมณ์สาว เมื่อรู้สึกอดอยากไม่ต่างกัน เจ้าตัวจึงไม่รีรอสิ่งใดอีกต่อไป

อยากก็ต้องลงแรงเอง ผู้ชายไม่ไหวผู้หญิงเลยต้องแข็งแกร่ง!

ทันใดนั้นชายกระโปรงสวมใส่นอนตัวยาว จึงถูกตลบขึ้นไปกองบนเอวคอด จากนั้นเรียวขาก็ก้าวขึ้นคร่อมร่างสูงใหญ่ ไม่ต่างจากครั้งแรกที่หาญกล้ากระทำในถ้ำสายน้ำ

สวบ

“อ๊า/อา”

“แน่นยิ่งนักเจ้าค่ะ วันนี้ไม่เจ็บแล้ว อูย…ข้าชอบแท่งใหญ่ ๆ ของท่านพี่มากเลย”

“เด็กดื้อข้ายังไม่ได้เลียตรงนั้นเลย”

เสียงแหบพร่าทำทีโต้แย้งทั้ง ๆ ที่ชอบใจยิ่งนักที่แท่งร้อนประจำกายถูกเติมเติมเช่นนี้

“ขย่มเสร็จจะอ้าขาให้เลียจนเช้าเลย ว่าแต่ลิ้นท่านเถิดใช้การได้ดีหรือไม่”

“หึ หึ วาจาช่างก๋ากั่นยิ่งนัก แต่ข้าชอบเหลือเกิน เก่งกาจถึงเพียงนี้ช่วยโยกเอวสงเคราะห์คนนอนหลับไปนานด้วยเถิด”

ตับ! ตับ! ตับ!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังเล็ดลอดออกไปข้างนอก เหล่าผู้คุ้มกันต่างอมยิ้มตรงมุมปากอย่างรู้ทัน จากนั้นจึงส่งสัญญาณมือให้ทุกคนขยับกายถอยห่างออกไปอีกสักหน่อย

กว่าจะถึงยามเช้าแข้งขาเรียวก็สั่นเทาอย่างหมดแรง เมื่อหมดแรงนางจำต้องยอมอ้าขารอการกระแทกเพียงฝ่ายเดียว

ฉีเหม่ยหลันสะดุ้งตื่นตอนเช้ามืด เมื่อความรู้สึกเปียกชื้นเล่นงานตรงกลางกายสาว ซึ่งแบะกว้างรับท่อนลำตัวเขื่องมาทั้งคืนแทบไม่ได้พักยก

“อื้อ ท่านพี่เจ้าขา”

“หวานยิ่งนัก อ้าขาไว้กว้าง ๆ ข้าจะลิ้มรสให้สาสมกับที่อยากทำมานาน”

ลิ้นร้ายกวาดเลียไปตามกลีบอวบอูมไร้ขนปกคลุม เขายังจำคำปรามาสที่เอ่ยถามเรื่องศักยภาพของลิ้นได้ดี ยามนี้จึงจ้วงลึกล้วงลับเข้าไปในซอกหลืบอย่างหมั่นเขี้ยว

“ท่านพี่ ลิ้นท่าน อือ…ดียิ่งนัก”

กว่าเสียงแห่งความสุขจะเลือนหายไป พระอาทิตย์ยามเช้าก็ส่องสว่างขึ้นกลางศีรษะพอดี

เหล่าผู้คุ้มกันเดินกลับเข้ามาใกล้กระโจมด้วยท่าทีอ่อนเพลียไปตาม ๆ กัน ท่านเสนาบดีฝ่ายขวายังไม่หลับ พวกเขาก็ไม่ได้หลับได้นอนเช่นเดียวกัน

ยังดีที่ผู้หลักผู้ใหญ่ในจวนถัด ๆ ออกไป ไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น เพราะต่างก็หลับลึกหลับสนิท เหตุจากความเหนื่อยล้าในหน้าที่การงานนั่นเอง

ใช่ว่าชายหญิงทั้งสองจะหยุดหาความสุขแค่เพียงในกระโจมเท่านั้น ในวันรุ่งขึ้นฉีเหม่ยหลันรีบเดินไปที่กระโจมของบิดา ซึ่งน้องสาวก็กำลังนั่งจิบน้ำชาอยู่ในนั้นด้วยเช่นกัน

“ท่านพ่อ สามีข้าตื่นแล้วเจ้าค่ะ”

น้ำเสียงดีใจอย่างปิดไม่มิดบอกกล่าวอย่างตรงไปตรงมา ทั้งสองตกลงกันแล้วว่าจะไม่หลบซ่อนและไม่ปิดบังใครอีก

ซูชิงโม่ถูกจับกุมนำกลับไปคุมขังในคุกหลวงตั้งแต่เดือนก่อน ยามนี้เหลือแค่ความสุขที่ต้องเติมเต็มให้กันและกัน

ไม่มีสิ่งใดต้องรั้งรอหรือกังวลอีกต่อไป ชีวิตที่เหลือในภพชาตินี้ทั้งสองตั้งใจมีความสุขร่วมกัน และช่วยกันปัดเป่าทุกชะตากรรมไม่หนีหายถอยห่าง

“เฟิ่งเอ๋อร์พี่เขยเจ้าฟื้นแล้ว”

“ห๊ะ! สามี”

น้ำชาในปากบิดาแทบพ่นออกมาใส่หน้าบุตรีคนรอง เพราะนั่งหันหน้าเข้าหากัน

“พี่เขย!”

น้ำเสียงตกใจไม่ต่างจากบิดาเอ่ยขึ้น แต่ใบหน้ากลับเปื้อนยิ้มอย่างยินดีและรู้ทันพี่สาวทุกเรื่อง คงจะเป็นสามีภรรยากันตั้งแต่เหตุการณ์ในถ้ำสายน้ำแล้วกระมัง

“ท่านพ่อห้ามพ่นน้ำชาใส่หน้าข้า ค่อย ๆ กลืนลงคอไปเลยเจ้าค่ะ”

เมื่อเห็นท่าทีบิดาคล้ายอยากพ่นน้ำออกจากปาก ฉีเฟยเฟิ่งจึงรีบเอ่ยห้ามปรามทันที ก่อนที่ใบหน้าของนางจะเต็มไปด้วยน้ำชา

“เจ้าค่ะ ท่านพ่อเตรียมหาฤกษ์งามยามดีจัดงานแต่งงานได้เลยนะเจ้าคะ เพราะพวกข้าจะย้ายไปอยู่ด้วยกันทันทีที่กลับเข้าเมืองหลวง”

“อึก! อึก!”

เสียงบิดารีบกลืนน้ำชาลงคออย่างยากลำบาก จู่ ๆ บุตรสาวแสนหวงแหนเดินมาบอกกล่าวว่ามีสามีแล้ว และกำลังจะย้ายไปอยู่ด้วยกัน บิดาเช่นเขาต้องรู้สึกเช่นไรก่อนดี ตกใจ ดีใจ หรือเสียใจกันแน่

“ท่านพ่อใจเย็น ๆ เจ้าค่ะ พี่ใหญ่แค่มีสามี ท่านตกใจเรื่องใดนักหนา อีกไม่นานท่านจะได้เลี้ยงหลานนะเจ้าคะ มีแต่เรื่องดี ๆ ทั้งนั้น”

ฉีเฟยเฟิ่งพอจะระแคะระคายอยู่บ้าง เลยแสร้งแสดงท่าทีตกใจแค่พองาม ทว่าบิดานั้นกลับเล่นใหญ่ไปมากโข หากถึงครารับรู้เรื่องของนางบิดาไม่ตกใจหงายหลังเลยหรือ

เมื่อเห็นความกล้าหาญของพี่สาวคนงาม ดวงตากลมโตไม่ต่างกับพี่สาวจึงจ้องมองเพื่อเลียนแบบความกล้าหาญเหล่านี้

กล้าทำต้องกล้ารับ ค่อยสมกับเป็นบุตรีเสนาบดีกรมคลัง!

“อึก อึก คะ..ใครกัน”

เสียงบิดาจมหายไปในลำคอ เพราะมีบางอย่างติดขัดปิดกั้นเอาไว้ ไม่น่าเชื่อว่าน้ำชาสามารถติดคอคนได้!

เพราะทำงานหนักอยุ่ทุกวันตั้งแต่เช้าจรดค่ำ เลยไม่ทันสังเกตว่าบุตรสาวมีสัมพันธ์กับบุรุษใดบ้าง เห็นแต่คอยดูแลผู้มีพระคุณทั้งวันทั้งคืน หรือว่า….

“เสนาบดีซ่งจือหานคือสามีข้าเจ้าค่ะ”

เพล๊ง!

เสียงจอกน้ำชาในมือบิดาหล่นลงพื้นจนเกิดเสียงดัง เสนาบดีกรมคลังไม่ได้รังเกียจบุตรเขยเลย เขาแค่นึกไม่ถึงว่าศิษย์น้องผู้นั้นจะหลงกลบุตรสาวของเขาเข้าจนได้

หลังจากบอกกล่าวให้คนในครอบครัวรับรู้ ฉีเหม่ยหลันก็ควงแขนบุรุษรูปงามเดินหายเข้าไปในป่าตามเส้นทางเดิมที่คุ้นเคย

เป้าหมายคือถ้ำสายน้ำ นางถือตะเกียงไฟติดมือมาด้วย ฝ่ายบุรุษถือผ้าปูรองนั่งแบบหนาพิเศษกว่าเสื้อคลุม

มองดูอย่างไรก็เหมือนคู่รักคู่หนึ่ง ออกมานั่งชื่นชมธรรมชาติกลางป่าเขาลำเนาไพร

ทั้งสองให้ผู้คุ้มกันจากจวนเสนาบดีฝ่ายขวาติดตามมาด้วยจำนวนหนึ่ง ผู้คุ้มกันคอยดูแลความปลอดภัยอยู่ห่าง ๆ ในระยะพอเหมาะ ระยะที่ไม่ได้ยินเสียงกิจกรรมกระตุ้นความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่นั่นแหละ!