ตอนที่ 9

หลิงหลงมองผึ้งน้อยอย่างอ่อนโยนคราหนึ่ง แล้วจึงหันไปคัดตำราต่อ เมื่อเจ้าผึ้งเห็นว่าหลิงหลงกำลังอ่านตำรามันจึงหยุดบินแล้วเกาะอยู่บนโต๊ะนิ่ง ๆ

แท้จริงแล้วผึ้งตัวนี้นั้น เสี่ยวไป่เป็นเจ้าของ

เสี่ยวไป่มีวิชาลับที่ติดตัวมานั่นคือวิชา ‘ผสานจิตภุมริน’ ที่เขาฝึกมาตั้งแต่เล็ก

วิชานี้สามารถควบคุมและสื่อสารกับผึ้งได้ สามารถเชื่อมจิตแล้วมองผ่านดวงตาของผึ้ง ทำให้เขาสามารถเห็นเหตุการณ์ที่อยู่ไกลออกไปได้

รวมถึงรับรู้เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับหลิงหลง

ร่างจริงของเสี่ยวไป่ยังคงนอนเอนกายอยู่บนตั้ง ดวงตาทั้งสองหลับพริ้มมองดูแล้วคล้ายรูปแกะสลักอันงดงาม

ดวงตาของเขาค่อย ๆ ลืมขึ้น ใบหน้าไม่มีร่องรอยความขี้เล่นเหลืออยู่

สิ่งที่เขาเห็นมันทำให้เขาตกใจยิ่งนัก

สี่หลิงหลงเป็นบุตรีของแพทย์หญิงอันดับหนึ่งของเยว่ฮวา และเป็นถึงว่าที่ผู้นำตระกูลสี่ สืบทอดวิชาแพทย์จากมารดา

แต่นางกลับถูกโบยเพียงเพราะเหยียบย่างเข้ามาในหอหญ้างามของเขา ซ้ำพี่สาวน้องสาวนางก็เป็นฝ่ายที่ล่อลวงนางมา แต่กลับไม่ได้รับโทษอะไรนอกจากคำตำหนิไม่กี่คำ

เขาไม่เข้าใจ เหตุใดนางจึงไม่พูดกล่าวกับแม่ของนางโดยตรง ทำไมถึงยินดีรับโทษทั้งที่ตนไร้ความผิด

หรือการที่นางมารักษาเขาคือความผิด

ใบหน้าเหนื่อยอ่อนของหลิงหลงทำให้เขารู้สึกผิดกับนางเล็กน้อยที่ต้องเจอเรื่องเช่นนี้ ยิ่งเห็นว่านางกำลังพลิกตำราสมุนไพรหาพืชที่มีสรรพคุณด้านการถอนพิษก็ยิ่งรู้สึกเห็นใจ

นางตรวจอาการให้เขาถึงที่ ทั้งที่ถูกหลอกก็ยังจะมา กลับไปถูกตำหนิและถูกโบยจนหลั่งเลือดก็ยังเฟ้นหายาถอนพิษ ขณะถูกลงทัณฑ์ยังมีใจนึกถึงคนไข้ในมือที่ต้องให้นางรักษา

ไม่รู้ควรเรียกอย่างไรดี ระหว่างมโนธรรมของแพทย์ซึมลึกเข้ากระดูกหรือดื้อรั้น

ดวงตาสีทองหรี่ลง เขารู้จักนางเพราะนางเป็นหมอมีชื่อ

โรคปวดหัวเรื้อรังของเขา ใช่ว่าเขาไม่เคยคิดรักษา แต่จะหาหมอสักกี่คนก็ล้วนเปล่าประโยชน์ โรคของเขานั้นไร้ทางรักษา

ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดจะไปขอให้นางรักษา แต่ด้วยด้วยชาติกำเนิดของนาง นางคงไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับหญ้างามอย่างเขาให้ชื่อเสียงของตนต้องมัวหมอง ความคิดนี้จึงถูกล้มเลิกไป

แต่คาดไม่ถึงว่าวันหนึ่ง นางจะมาหาเขาถึงที่

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ มุมปากของเสี่ยวไป่ก็ยกยิ้มเล็กน้อย

ตอนแรกเขานึกว่านางเป็นแขกผู้มาเยือน นางเลือกให้เขาเป็นผู้ปรนนิบัติรับใช้นาง

ยามที่เห็นนางครั้งแรกเขาก็ต้องยอมรับว่านางงดงามสมคำร่ำลือ ในใจรู้สึกเต็มใจและยินดีที่ได้สัมผัสนาง

ยามที่รู้ว่านางมาเพื่อรักษาเขา ในใจบังเกิดความรู้สึกเสียดายขึ้นมาเล็กน้อย

และอาจเป็นเพราะความเสียดายนั้น จึงทำให้เขาอยากรู้ว่าเมื่อนางกลับไปแล้วจะเป็นอย่างไร

เพราะความอยากรู้จึงลองส่งบริวารไป แต่ไม่นึกว่าเรื่องภายในของตระกูลสี่จะเป็นเช่นนี้

เสี่ยวไป่หลับตาลงอีกครั้งเพื่อเชื่อมจิตกับผึ้งน้อย

เมื่อลืมตาขึ้น เขาพบว่าหลิงหลงยังคงคัดตำราเช่นเดิม ตัวเขาจึงบินไปนำน้ำมาแล้วพยายามฝนหมึกให้นางจนตัวดำมะเมี่ยม

หลิงหลงเห็นว่าสหายน้อยพยายามช่วยนางฝนหมึกก็เอ็นดูเจ้าผึ้งมากขึ้น นางนำน้ำและผ้ามาวางไว้ใกล้ ๆ

“ผึ้งน้อย เจ้าล้างตัวตรงนี้เถอะ” นางกล่าว ก่อนจะทำท่าครุ่นคิด “ข้าจะตั้งชื่อให้เจ้า ต่อไปเรียกเจ้าว่า มี่ถัง ดีหรือไม่”

ร่างจริงของเสี่ยวไปถึงกับหลุดหัวเราะออกมา

จะเรียกเขาว่า ‘น้ำผึ้ง’ หรือ…ย่อมได้ เช่นนั้นข้าก็คือมี่ถังของท่าน

เสี่ยวไป่ในร่างผึ้งกระพือปีก หมึกสีดำกระเซ็นเล็กน้อย เขาจึงชะงักแล้วบินไปล้างตัวในถ้วยที่ถูกเตรียมไว้

เมื่อสะอาดเอี่ยมจึงบินไปเกาะบนลายปักรูปดอกบัวบนอกนาง

เสี่ยวไป่ลอบยิ้ม…ข้าน้อยเป็นเพียงผึ้งตัวน้อยของท่าน ชอบพอดอกไม้ปักนี้เท่านั้น หาได้มีเจตนาอื่นไม่

หลิงหลงส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนเก็บพู่กันเข้าที่

“ข้าจะออกตรวจคนไข้ ถ้าจะไปกับข้าก็จงเป็นเด็กดี อย่าก่อกวน”

‘มี่ถัง’ กระพือปีกเล็กน้อย แล้วเกาะบนเสื้อนางนิ่งไม่ขยับอีก

ดวงตาสีน้ำเงินยังคงก้มลงมองเขาด้วยความเอ็นดู ก่อนที่นางจะกลับไปปั้นสีหน้าเย็นชา เรียกหาสาวใช้

“เข่อชิง แจ้งท่านแม่ให้ข้าที ว่าข้าจะไปรักษาคนไข้”

"เจ้าค่ะ" เสียงฝีเท้าเดินจากไป นางจึงลุกขึ้นและพยายามเตรียมตัวเพื่อออกไปด้านนอกอย่างทุลักทุเล

มี่ถังนิ่งคิด ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกันจนถึงตอนนี้ เขาไม่เคยเห็นนางทำสีหน้าแบบอื่นเลยสักครั้งนอกจากเย็นชาและเหนื่อยอ่อน

แต่มี่ถังรับรู้ได้ว่านางอ่อนโยนกับเขา เอ็นดูเขา ราวกับว่าเห็นเขาเป็นสหายน้อยตนหนึ่งของนาง

ไม่รู้ว่า ตัวเขาที่เป็น 'เสี่ยวไป่' จะมีโอกาสได้เห็นสีหน้าของนางบ้างหรือไม่

...จะมีโอกาสได้เป็นสหายของนางเช่นเดียวกับมี่ถังหรือไม่