บทที่ 6 ช่วยเหลือตัวเอง NC

มหาวิทยาลัยเอกชน

วันนี้ฉันขับรถมาเรียนด้วยตัวเองเพราะตกเย็นฉันจะได้ไม่ต้องโฉบไปบ้านของอลินอีก ที่สำคัญวันนี้น้องสาวฉันนั่งรถมาเรียนด้วย รายนี้พักหลังเริ่มทำกิจกรรมหนักขึ้นแต่ก็ยังดีที่มีความตั้งใจทั้งเรื่องเรียนและเรื่องกิจกรรม

"พี่ออร์แกนพักหลังฉันเห็นพี่อลินมากวนใจพี่จังเลย พวกพี่แอบคบกันหรือเปล่า?"

"จะบ้าหรือไงพี่ไม่ได้คบกับอลินสักหน่อย ไปเอามาจากไหนเพื่อนกันทั้งนั้น"

"งั้นก็แล้วไปเพราะฉันได้ข่าวมาว่าตอนนี้พี่อลินกำลังคุยๆ กับพี่รหัสของฉัน ฉันจะได้ไม่เข้ามายุ่งปล่อยให้สองคนนั้นคุยกันไป"

"คบกับพี่รหัสเราเหรอ?"

"เห็นเขาพูดกันแบบนั้นฉันเองก็ไม่มั่นใจ ไว้ฉันจะลองสืบมาให้ก็แล้วกันไปก่อนนะ"

ฉันพยักหน้าให้น้องสาวก่อนจะเตรียมตัวเดินลงจากรถเพียงแค่ฉันเปิดประตูรถของอลินก็ขับเข้ามาจอดเทียบรถฉัน จะมาจอดทำไมตรงนี้ตัวเองเรียนอยู่วิศวะแต่กลับมาจอดรถที่ตึกบริหารเนี่ยนะ

อลินทำท่าจะเดินมาหาฉันแต่พอเห็นรถขององศากับอรัญขับเข้ามาเขาจึงหันหน้าหนีสองขาหยุดเดินมือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาใครบางคน

ตึ๊ง! 

อลิน: ไปรอฉันที่ห้องน้ำหลังตึกบริหาร

เรื่องอะไรฉันจะต้องไปไม่มีทาง! ฉันเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าแล้วเดินลงจากรถเพื่อเดินเข้าตึกคณะแต่ข้อความของอลินก็ยังส่งมาหาฉันไม่หยุด เขาต้องเป็นโรคบ้าเป็นโรคประสาทไปแล้ว

เข้ามาในตึกบริหารฉันก็ต้องวุ่นวายกับเรื่องที่เกิดขึ้นคราวก่อน มีนักศึกษาหลายคนเริ่มพูดคุยถึงเรื่องเหตุการณ์ที่ฉันจูบกับอลินในห้องสมุด บางคนก็บอกว่าอลินคงจะฉวยโอกาสแต่บางคนกับพูดว่าฉันอยากจะอ่อยและเสียตัวให้กับเขา

"แกรู้ข่าวแล้วใช่ไหมฉันเป็นห่วงแกไม่รู้ใครเอาไปพูดถ้าเจอตัวนะฉันจะตีให้ปากแตกเลย!"

"ช่างมันเถอะน้ำผึ้งคนเรามีปากก็พูดไป ฉันไม่ได้ทำอะไรเสียหายสักหน่อย"

"แต่ฉันก็ยังสงสัยอยู่ดีว่าแกกับอลินนี่มันยังไง ทำไมแกถึงดูกลัวๆ อลินนัก"

"แค่รำคาญน่ะ ฉันรู้จักอลินมาตั้งแต่อนุบาลเป็นคนเอาแต่ใจตัวเองชอบบังคับคนอื่น"

"แต่พวกแกก็โตแล้วนะ ฉันไม่เห็นอลินจะไปบังคับอลิซหรืออาโปเลยแต่กลับมาบังคับแต่แก ให้แกทำนั่นทำนี่ไม่ใช่ว่าลึกๆ แกก็รู้สึกดีกับอลินล่ะ"

"มะ ไม่นะ ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้นแกอย่ามาสนใจเรื่องอลินเลยมาอ่านหนังสือกันเถอะ"

อีกสองชั่วโมงฉันถึงจะได้ขึ้นเรียนตอนนี้ฉันกำลังทบทวนอ่านหนังสือเพราะช่วงบ่ายฉันมีสอบ ตอนนี้ไม่อยากโฟกัสอะไรนอกจากอนาคตของตัวเอง

แต่เวลาผ่านไปข้อความในโทรศัพท์ของฉันมันกลับดังไม่หยุดจนฉันต้องหยิบโทรศัพท์มาปิดเสียงท่ามกลางสายตาของนักศึกษาหลายๆ คนที่มองมา

"น้ำผึ้งฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะรู้สึกปวดท้องน่ะ"

"ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหมเดี๋ยวแกมีเรื่องมีราวขึ้นมาอีก"

"ไม่เป็นไรแกรออยู่ที่นี่แหละฝากกระเป๋าด้วย"

ฉันเดินมาเข้าห้องน้ำในตึกแต่วันนี้นักศึกษาหลายคนเข้ามาใช้ห้องน้ำจนต้องต่อคิว ฉันจึงต้องจำใจเดินไปเข้าห้องน้ำด้านหลังตึกบริหาร ห้องน้ำนี้มันเป็นห้องน้ำเก่าไม่ค่อยมีนักศึกษามาใช้สักเท่าไหร่มันมีปัญหาเรื่องน้ำไม่ค่อยไหลนักศึกษาหลายคนจึงไม่ค่อยนิยมนอกจากพวกมานั่งคลอเคลียนัวเนียกัน 

"ฉันรอเธอตั้งนานอีกครึ่งชั่วโมงฉันมีเรียนนะออร์แกน"

"อลินฉันมาเข้าห้องน้ำนายมีอะไรหรือเปล่า"

"เธอเป็นอะไรไม่อยากจะตอบแชต โทรหาก็ไม่รับสายแล้วเรื่องเมื่อวานกลับบ้านไปโดนจับได้หรือเปล่า"

ฉันรีบยกมือขึ้นมาจับคอตัวเองลืมไปสนิทว่าเมื่อวานคอแดงแต่วันนี้ฉันตัดสินใจที่จะปล่อยผมให้มันปกปิดรอยแดงที่คอเอาไว้

"ไม่มีใครรู้เมื่อวานกลับไปฉันก็ขึ้นห้องนอนเลยนายจะถามแค่นี้ใช่ไหม"

"ก็เธอไม่อยากตอบแสดงว่าอยากเจอหน้าฉันน่ะสิใช่ไหมล่ะ"

"นายมันเป็นโรคหลงตัวเองเข้าข้างตัวเองเหลือเกินนะอลิน ใครเขาอยากจะไปเจอหน้านายบ่อยๆ เบื่อขี้หน้าจะตาย"

"หึ! ขนาดเบื่อนะเนี่ยฉันสั่งอะไรเธอก็ยอมทำตามตลอดเลย"

"ทำไมนายไม่คิดว่าฉันจำใจที่จะทำบ้าง"

"ฉันรู้ว่าเธอเต็มใจออร์แกน"

สายตาเจ้าเล่ห์นี่กำลังทำงานอีกแล้วเขาเดินก้าวเข้ามาหาฉันจนนักศึกษารุ่นน้องเดินผ่านไปอลินก็โอบเอวฉันแล้วดึงฉันเข้าไปในห้องน้ำริมสุด 

ฉันพยายามดิ้นและก้าวขาออกมาก็ถูกเขาดึงเข้าไปอีกครั้งก่อนจะปิดประตูล็อกกลอนแล้วจับฉันนั่งลงบนชักโครก

"อลิน!"

"เงียบ! ข้างนอกมีคนอยู่อยากให้คนได้ยินหรือไง"

ฉันรีบเม้มปากตัวเองเพราะกลัวว่าจะมีใครมาได้ยินหรือเห็นว่าฉันอยู่ในห้องน้ำกับเขาทุกคนต้องเข้าใจผิดแน่ๆ ข่าวเสียหายยิ่งเยอะอยู่ด้วย

"อมให้หน่อย"

"อลิน!"

"จุ๊ๆๆ เบาๆ สิ"

ฉันเริ่มหมดความอดทนกับอลินเต็มทีแล้วนะ เขาทำท่าถอดกางเกงฉันจึงนึกแผนดีๆ ออกนั่นก็คือช่วยเหลือเขาให้เต็มที่ ฉันถอดเข็มขัดรูดซิปกางเกงจับเจ้าแท่งร้อนออกมาสูดอากาศหายใจ

ที่สำคัญฉันยังปลดกระดุมเสื้อโชว์เนินอกอวบอึ๋มจนอลินกัดริมฝีปากล่างของตัวเองอีกมือลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู

"ถ้าฉันช่วยสัญญาได้ไหมว่าจะปล่อยฉันไป"

"อืม~"

จ๊วบ~ 

ฉันไม่สนว่าใครจะอยู่ด้านนอก ตอนนี้ฉันอยากจะทรมานเขาบ้างด้วยการใช้ปากช่วยเหลือเขาจนอลินเริ่มขยับเอวใส่ปากฉันช้าๆ และเพิ่มจังหวะขึ้นเรื่อยๆ 

"อืม~"

กลิ่นหอมของคนพึ่งอาบน้ำมันมันดีแบบนี้นี่เองมีกลิ่นสบู่กลิ่นครีมบำรุงผิวหอมเตะจมูกฉันเลย ที่สำคัญฉันกำลังจะมีอารมณ์ร่วมกับเขาแล้วจึงรีบออกแรงดูจนอลินเกร็งไปทั้งตัว  พอเขาเริ่มทำสีหน้าเคลิ้มๆ หลับตาพริ้ม 

ฉันก็เริ่มติดกระดุมเสื้อของตัวเองมองไปที่กลอนประตูจากนั้นก็จับอลินนั่งลงเขาคงคิดว่าฉันมีอารมณ์จนควบคุมตัวเองไม่ได้ รอยยิ้มมุมปากมันเหมือนคนกำลังมีชัยชนะแต่หารู้ไม่ว่าฉันกำลังจะหนีออกจากห้องน้ำต่างหาก

แกร๊ก! 

"เฮ้ย! ออร์แกน!"

"ช่วยตัวเองไปเถอะไอ้บ้า! ไอ้โรคจิต!"

ฉันรีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำโชคดีที่ไม่มีใครเห็นส่วนอลินตะโกนเรียกฉันไม่พอเขายังรีบใส่กางเกงแล้วเดินออกมาแต่พอเจ้าท่อนเอ็นของเขามันยังตื่นตัวอยู่ เขาจึงต้องหันกลับเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเองให้เรียบร้อย

"ออร์แกนยัยตัวแสบ แม่งช่วยตัวเองก็ได้วะกู!"