แชร์

8

ผู้เขียน: พันพราย
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-13 21:47:17

เขาทำได้แค่หันหลังให้เธอซึ่งกำลังโกรธ

น้องวี...

แค่คิด... กายชายแข็งขึงขึ้นผงาดตั้งเต็มที่ มันชุ่มฉ่ำอยู่ก่อนหน้านี้จากศึกสมรภูมิหนักหน่วงตลอดค่ำคืนอันแสนยาวนาน! กรามแกร่งขบกัดกันจนเห็นสันกราม ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักหยิบอาวุธคู่กาย

มีสาวไม่กี่คนได้รับอนุญาตให้นอนหนุนบนไหล่ของภาคิน คบหาใครแล้วเขาก็คบเป็นคนไว้มี SEX มากกว่าจะชักชวนกันไปกินข้าวดูหนัง ครั้นจะให้เขาลุกขึ้นมาบริการงานอื่น ทำกับข้าว ซื้อข้าวของพาช้อปปิ้ง เอาอกเอาใจสาวแล้วยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ เพราะแค่ในเวลางาน บัตเลอร์อย่างเขาแสนเหนื่อยหน่ายสายตัวแทบขาดกับการแบกรับหน้าที่เหล่านั้น

ภากร พี่ชายของเขาเชิดชูอาชีพนี้ ในขณะที่เขาเรียกมันว่างาน ‘สารพัดเบ๊’

“เดียร์... ตื่นหรือยัง... ไปทำงานกี่โมง...?” เขาพูดและเขย่าเธอจนเจ้าตัวลืมตางัวเงีย ส่ายหน้ามองเขาอย่างงง ๆ ใบหน้าเห่อร้อนอีกระลอกเพราะหุ่นเป็นล่ำสัน พ่วงด้วยฟีโรโมนร้อนแรง! ทว่าเธอยังคงเก็บอาการ

“อือ... กี่โมงแล้วอ่ะ?”

“ดูนาฬิกาเอาสิ บนผนังอันเท่าฝาบ้าน อย่าบอกนะว่ามองไม่เห็น”

“ไม่กวนตีนสักวันได้ป่ะ” เธอชักสีหน้าใส่เขา เหลือบมองไปทางผนังห้องสีขาวโล่งสะอาดตามีแค่นาฬิกาอันเบ้อเริ่มค่อยบอก “งั้นเดียร์กลับห้องแล้วนะ...”

“ให้เอาก่อนทีนึงค่อยไป”

“บ้าเหรอ? ตะกละ... อุ้บ!” เสียงหวานขาดช่วงไปเมื่อชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงตะบมกดริมฝีปากนุ่มอย่างบ้าคลั่งหยาบคาย นั่นทำให้เธอต้องรับจูบโดยไม่เต็มใจนัก

และเมื่อปลายลิ้นหนาแทรกเข้าโพรงปากน้อย กระหวัดเกี่ยวพัวพัน ดึงลมหายใจออกมาด้วยความรู้สึกหื่นกระหาย เรือนร่างงามราวกับถูกจุดติดด้วยไฟราคะ

มันเป็นไปตามการบังคับควบคุม ตามแผนการของเขาทุกครั้งไป ด้วยประสบการณ์โชกโชนช่ำชองของชายหนุ่ม ที่คงไม่ได้มีเธอเป็นคนแรก

เธอไม่ได้มีเขาคนแรกด้วยเช่นกัน แต่เธอก็ไม่ได้เป็นงานนักต้องให้คอยบอกสอน

อาจเพราะ ‘นาเดียร์’ ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะมีเพศสัมพันธ์กับใครไปทั่ว หนุ่มน้อยใหญ่มาตามจีบเธอไม่ได้ใจอ่อนง่าย ๆ กระทั่งพบเจอหนุ่มรูปหล่อนักท่องราตรีขาคนหนึ่งอกถูกใจกันผ่านการแนะนำของลูกค้าในร้าน เวลาที่นักร้องลงไปทักทายแขก

แรกพบสบตาถูกชะตาแล้วเลยจบลงบนเตียงร้อนลุก! ทุกท่วงท่าภาคินผู้ไม่ได้ขาดแคลนเรื่องผู้หญิง สำหรับเธอแล้วเขาเรียกได้ว่าเอาอกเอาใจเก่ง สำหรับเขาก็ถูกอกถูกใจเธอเป็นพิเศษอย่างที่ไม่เคยถูกใจใครมาก่อน

ริมฝีปากหนาได้รูปยอมผละออกเมื่อถึงเวลา ปัดป่ายงานมือไปตามเรือนร่างงามสมส่วน เขาเลื่อนใบหน้าลงต่ำเพื่อดื่มด่ำความหวานจากปลายยอดสีชมพูหวาน

----------

“พี่ภาม... อ๊ะ... อือ...”

เสียงสั่นพร่าเปล่งมาจากลำคอแห้งผาก เจ็บร้าวด้วยความที่บางค่ำคืนนักร้องอย่างเธอต้องรับแก้วช็อตจากลูกค้าในคลับคนรวย ร้องเพลงต่อเนื่องไปหลายชั่วโมง กลับบ้านมาอย่างมึนเมาเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

ปลายยอดมนสีชมพูหวานแข็งเป็นไตในโพรงปากตะกละ ยินดีตอบรับทั้งปากและมือที่ทำงานไปพร้อม ๆ กัน เขาดูด เลีย อย่างเท่าเทียม ไม่เลิกรางานดื่มอย่างไม่รู้ว่าไปหิวกระหายมาจากไหน

“อื้อ... พี่ภาม... เบา ๆ นะ... เครื่องจะพังอยู่ละ เอาแม่งทั้งวันทั้งคืนบ้าจริง อ๊ะ…” คำบริภาษผ่านเรียวปากอิ่มงามฟังไม่รื่นหู แต่ภาคินเองก็พอกัน

“พี่ว่าน้องพร้อมอ้าให้เอาอยู่ตลอด พูดมากทำไม... หืม...? น้องเดียร์”

คิ้วเรียวสวยเหนือดวงตากลมโตขมวดติดเข้าหากัน เมื่อชายหนุ่มเริ่มงานซุกซน แยกหว่างขาขาวออกด้วยมือปัด ลากพาสัมผัสร้อนลูบไล้ลงบนเนื้อกายสาว จากหน้าท้องแบนราบมีสะดือสวยติดจิวเงินตามแฟชั่นไปถึงเนินอกนุ่ม บีบเคล้นสลับขบเม้มริมฝีปากนุ่มหอม แลกปลายลิ้นนัวเนียสลับนมปากอยู่อย่างนั้นหลายนานจนแม่เสือสาวทนไม่ไหว

“เร็ว ๆ เงี่ยนค่ะ...” เธอยกมือผลักอกแกร่งด้วยสายตาอ้อนขอปานขาดใจ

ลูกกวางน้อยคงพร้อมให้เสือโหยขย้ำ...

“ครับ... ทูนหัว พี่จัดให้” ชายหนุ่มแสยะยิ้มหยาบคาย สอดท่อนแขนแข็งแรงซ้อนไว้ใต้ข้อพับเพื่อกดปลายหัวแดงก่ำอย่างแม่นยำ โดยที่เขาไม่จำเป็นต้องก้มหน้ามองเพราะทำมาสารพัดท่า

ช่องทางเปียกชุ่มร้อนแน่นรัดจนชายหนุ่มเกิดความรู้สึกอึดอัด ทว่าสีหน้าของเขายังคงราบเรียบไร้อารมณ์ แปรเปลี่ยนเพียงแววตาคู่คมประกายกล้า คราเรียนรู้ทุกส่วนสัดในสรีระงามด้วยความตะกละตะกลามดิบเถื่อน

“อ๊าา! พี่ภาม... ซี้ด... อ๊า... อื้อ...”

เสียงหวานครางกระเส่า เมื่อความเป็นชายแข็งขึงเข้าสมสู่ ผลุบเข้าออกตามแรงขยับของสะโพกสอบ ยิ่งกดแรงกระแทกหนักหน่วงมากเท่าไร นักร้องสาวเสียงหวานยิ่งส่งเสียงดังสนั่นลั่นสะท้อนก้องในห้องสี่เหลี่ยม สองมือเรียวตะปบจิกแผ่นหลังกว้างแกร่ง แอ่นเอวรับตามสัญชาตญาณ

กลางช่องท้องของเธอรับรู้ได้ถึงตัวตนและรูปทรงของอาวุธร้ายอย่างชัดเจนแม้มีอุปกรณ์ป้องกันขวางกั้น ภาคินไม่เคยลืมที่จะสวมรอก่อนหน้าเธอลืมตาตื่น เขาทำแบบนั้นเสมอด้วยความเป็นคนมีมักมากในกามสูงลิบ

น้อยคนที่จะทำให้เธอเป็นสุข หญิงสาวจึงบริการงานบนเตียงให้เขาทั้งปาก มืออยู่เสมอ กระทั่งตอนนี้ที่อ้าขาให้กว้างขึ้นกว่าเดิม ปลายเท้าชี้ตรง ขณะถูกกดขาขึ้นข้างบนด้วยพละกำลังมหาศาลจากท่อนแขนเป็นล่ำสัน

“อย่าเพิ่งรีบไปสวรรค์เสียก่อนนะครับ พี่ยังไม่อิ่ม...” เสียงพร่ากระซิบ พลันส่งแรงกระแทกอีกระลอกใหญ่ ชายหนุ่มดูสนุกสนานเมามันกับการทำให้แม่สาวตัวนุ่มนิ่มดิ้นพล่านเป็นปลาขาดน้ำ ก่อนมอบอิสรภาพให้สองมือเล็กตะเกียกตะกายจิกบิดผ้าปูที่นอนสีขาวยับเยินแทนการกอดรัดเขาด้วยอารมณ์แสนโหยหา

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • บัตเลอร์ที่รัก [3P]   41

    ภากรไม่ว่าอย่างไรก็รัก ต่อให้เธอมีความคิดอยากนอนกับผู้ชายสองคนพร้อมกัน! เธอกอดเขาขอโทษเขาที่มีความคิดแบบนั้น และเธอรักภาคินมากแค่ไหน ก่อนขยับไปกอดแฝดคนน้องด้วยท่าทางเหมือนแมวอ้อน“นี่... น้องวีไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้นะครับ พี่ไม่โกรธอะไรมันแล้ว เรากลับไปนอนห้องเราเถอะนะ”ถ้าเธออยู่ต่อก็คงทนไม่ไหวแน่ ตาคมจรดมองอกอวบอัด ลอบกลืนน้ำลายลงคอแห้งผาก แต่ไม่วายว่าประสาเขาที่เคยเห็นเธอเป็นเด็กสาวตัวน้อย“ใครสั่งชุดนี้มา มันน่าตีนักนะ ไอ้ภีมใช่ไหม?”“วีซื้อมาเอง... อย่าเห็นวีเป็นเด็กเล็ก ๆ สิคะพี่ภาม”วีณาไม่ใช่เด็กอีกต่อไป ภาคินรับรู้ความจริงนั้นเมื่อเธอผละจากอกของเขาเพื่อไปหาอีกคน คืบคลานไปอย่างเสือสาว ส่ายก้นงอนขึ้นสูงแต่ก้มตัวและใบหน้าลง เธอรู้หน้าที่ของตัวเองเมื่อก้มหน้าลงงับอาวุธร้ายผ่านกางเกงนอนลายสก็อตสีน้ำเงินเข้ม ร่างกำยำสะดุ้งเฮือกชนหัวคิ้วเข้าหากัน “น้องวี... อู้ยย อาาาส์... ซนอีกแล้วนะเรา...”โพรงปากนุ่มแทบทำให้ภากรสิ้นสติ ยิ่งเธอไม่ใช่คนชอบรีรออะไรมาก มือล้วงเข้าไปจับตัวการได้ก็เอาออกมาลิ้มเลียจากโคนถึงปลายหัวบานฉ่ำต่อหน้าชายอีกคน ซึ่งคงมองไม่เห็นอะไรนอกจากช่องทางเปียกชุ่

  • บัตเลอร์ที่รัก [3P]   40

    กูรักน้องมากกว่ามึงด้วยซ้ำ!“น้องวี...”เสียงพึมพำเรียกพาพี่ชายมองขวับ ภากรอยากจะคุยกับน้องชายให้รู้เรื่อง! ทันใดนั้นเอง“เฮ้ย!”“ไอ้เชี้ยภามไปไกล ๆ กูเลยนะมึง!”เสียงสบถด่ากร้าวเมื่อมือสัมผัสเย็นวาบสะกิดเข้าต้นขาด้านในผ่านเสื้อกางเกงนอน ต่างคนแยกห่างจากกันคนละมุมเตียง มือยื้อแย่งผ้าห่มผืนโตลายปลานีโม่น่ารักตรงข้ามหน้าตาตื่นตะลึง“อะไรของมึงไอ้ภีม กูนอนของกูดี ๆ”“มึงจับ... ขาอ่อนกูทำไม?”“เปล่า... ไม่ได้จับ”เถียงกันได้ไม่ทันไร เจ้าปลาน้อยก็ปรากฏเป็นคนคุ้ยเคยที่โผล่หัวออกมาจากผ้าห่ม“เฮ้ย! น้องวี!”“เบา ๆ ค่ะ พี่ภีมพี่ภาม...” เธอจุปากปรามสองหนุ่มด้วยท่าทางซุกซน สองหนุ่มมองหน้ากันแล้วเลิกส่งเสียงแต่ตกใจเสียแทนพอผ้าห่มโผล่พ้นแค่ศีรษะน้อย เส้นผมดำขลับส่งกลิ่นหอมของแชมพูหลังอาบน้ำใหม่ ๆ“น้องวีมาทำอะไรครับ คุณอาบอกแล้วว่าอย่ามามุดผ้าห่มพวกพี่รู้มั้ย?” ภาคินบอก เขาเกือบที่จะเอื้อมมือไปเลิกผ้าขึ้นแต่พอสบนัยน์ตาคู่สวยสีน้ำตาลอ่อน เสียงหวานออดอ้อนของคนตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งสอง“ขอน้องวีนอนด้วยคนนะคะ... พี่ภีมขา... พี่ภามขา...”แล้วเธอก็คืบคลานออกมาจากผ้านวมหนาสีส้มแปร๋นเข้าไปใกล้ ๆ พวกเขาท

  • บัตเลอร์ที่รัก [3P]   39

    “วีก็รักพี่ภามค่ะ...”วีณาเป็นผู้เสียสละเสมอในเมื่อเขายืนยันว่าจะไม่ทำ เธอปล่อยให้เขาพักพิงศีรษะ นั่งทำตาปรือเตรียมรับสิ่งที่จะเกิดเมื่อจับมือหนาขึ้นวางบนหน้าขา ให้เขาเลิกกระโปรงบานขึ้นช้า ๆ พ่นลมหายใจร้อนและเสียงพร่าหวาน“ใส่เข้าไปให้วี... หน่อยนะคะ พี่ภามขา...”ไม่ทำให้ก็บ้าเต็มทน! ภาคินยอมที่จะละวางทิฐิอันสูงส่งลงบ้าง จับเจ้าก้อนกลมใส่กางเกงในตัวน้อยลากผ่านกลางกลีบเกสรงามเปียกชุ่มฉ่ำ สอดเข้าไปจนสุดข้อนิ้ว เขาคิดว่ามันไม่ลึกพอและกลัวว่าเธอจะเจ็บมันกลับเข้าไปได้ง่ายเพราะความเปียกแฉะ...เธอเปียกได้ง่ายดายกับแค่การเล่นเกมส์จ้องตา แววตาร้อนแรงถึงเพียงนี้เขาคงไม่ต้องเล้าโลมอะไรเลย แค่กดปุ่ม...“พี่ภาม... อื้ม...!”งานง่าย ๆ ที่ไม่ง่าย เมื่อสาวน้อยพยายามปิดป้องปากตัวเองด้วยมือเล็กของเธอไม่ให้เสียงดังหลุดรอดออกไป ดวงตาคู่คมปลาบประกายฝังตรึงกับภาพแสนรัญจวนยิ่งเสียกว่านอนกับสาวคนไหน ๆ มาทั้งชีวิตน้องสาวเปียกชุ่มเริ่มเปียกปอนมากขึ้นเรื่อย ๆ เหนือหน้าตักของเขาที่เกิดตื่นตูมสำลักน้ำตาม ร่างบางบิดเร่าจนต้องซบหน้าลงบนบ่าของเขาเพราะอารมณ์แสนรัญจวน แรงสั่นจากภายในพาให้ร่างของเธอสั่นสะท้าน เธอตะเกี

  • บัตเลอร์ที่รัก [3P]   38

    แปลกที่วันนี้ยังไม่ถึงวันนั้นของเดือน ภาคินเพิ่งนึกขึ้นได้ด้วยความที่เขาจดจำเรื่องของเธอได้ทุกอย่าง ก็ตอนเหยียบเข้าห้องนอนโทนสีขาวสลับดำราบเรียบ มีกระจกเจ้าหญิงตัวน้อยและมุมของเล่นเล็ก ๆ สมัยเธอยังเป็นเด็กดวงตาคู่คมจรดมองแผ่นหลังบางในเดรสสีขาวสะอาด ปอยผมมัดลวก ๆ วางพาดไว้บนไหล่ขวา“น้องวี... จะแต่งงานเหรอ?” ภาคินถามอย่างไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าพูดอะไรออกไป เธอแค่หันกลับมาถามเขากลับด้วยแววตามาดมั่น“แต่งไหมล่ะ?”“ถามพี่?”“อืม...”“ผู้หญิงหลายใจ”วีณาหัวเราะออกมา เธอแน่ใจว่าเขาคงได้ยินที่เธอคุยกับพ่อว่าจะแต่งงานกับผู้ชายสองคน“สองค่ะ... สองใจ วีไม่ได้มีหลายใจ หนุ่มอื่นวีไม่เอา วีเอาแค่สองคนนี้” ตอบแล้วปลายนิ้วเรียวจิ้มลงบนแผ่งอกกว้าง ก่อนที่เธอจะแผ่ฝ่ามือออกวางด้วยความไว้วางใจ พิงศีรษะลงกับเสื้อเชิ้ตสีครีมอ่อนของเขาอย่างคลั่งไคล้หลงใหล“ทำอะไรครับ?”“วีขอกอดได้ไหมคะ… พี่ภามขา…”พี่ภามขา! พี่ภีมขา! มาเมื่อไร หัวใจชายหนุ่มอ่อนยวบทุกครั้งไปเหมือนกลายเป็นจุดอ่อนของเขาไปเสียแล้ว ภาคินเพิ่งเลิกเป็นไบโพลาร์ไปหลังโดนรุกเร้าอย่างหนัก เขาปิดตาลงพูด“ครับ... ได้ครับ”แล้วปล่อยให้วงแขนเล็กเลื่อนขึ้นลา

  • บัตเลอร์ที่รัก [3P]   37

    “พ่อจะรีบกลับนะ”“ค่ะ”ลูกสาวยิ้มอ่อนมองใบหน้าหล่อเหลา หลังได้ปรับความเข้าใจกัน พ่อกลับมารับประทานอาหารด้วยกันสม่ำเสมอ ยังสังเกตได้ว่าไม่มีสาวมากหน้าหลายตามากวนใจ ภากรก็ไม่ต้องเหนื่อยไปซื้อของสมนาคุณให้หล่อนทั้งหลายเป็นเรื่องดีที่น่าเสียดาย เมื่อลูกน้องฝีมือดีของเธอดันโดนฉกไปคน“ฝากคุณณดาด้วยค่ะ พ่อห้ามหักอกเลขาฯ วีนะคะ ไม่งั้นวีขอเลขาฯ คืน”“เอ้อ... คือมันเป็นอย่างนี้นะ พ่อว่าลูกเข้าใจผิดครับ”“เปล่าเลยค่ะพ่อ เลขาฯ วีนอนอยู่ห้องพ่อนี่คะ นั่นไง”คุณพ่อยิ้มเจื่อนเพราะข่าวมาถึงหูลูกสาวไวเหลือเกิน ประตูเปิดออกอีกรอบหนึ่ง ข้างหลังของคุณพ่อปรากฏเจ้าของร่างบางในเดรสกระโปรงเรียบร้อยงานแบรนด์เนมดูแพงผิดหูผิดตา ถือเอกสารออกมาจากห้องยกมือไหว้เธอก็รับไหว้อย่างไม่ถือสา“ไปเถอะค่ะคุณดา ตามสบายเนอะ”“ค่ะคุณวี... ดาไปก่อนนะคะ ไม่ใช่อย่างที่คิดนะ ไม่ใช่เลยย..”ต่างคนพยายามปฏิเสธไม่ให้เธอเข้าใจผิดแม้ว่าเธอจะแสร้งทำเป็นเข้าใจอย่างคนโลกสวย คิดในแง่ดีว่าเลขาฯ เธอคงช่วยงานคุณพ่ออีกแรง ถึงมองอย่างไรก็แปลกคนเขายังรู้กันทั้งบ้าน!คุณพ่อขอบตาดำเป็นหมีแพนด้าส่วนเลขาฯ คุณลูกเสื้อผ้าไม่เคยเรียบร้อยมืออ่อนขาอ่อน

  • บัตเลอร์ที่รัก [3P]   36

    ภากรไม่มีอะไรจะคุยกับน้องชายจริง ๆ เพราะเขาเป็นฝ่ายโดนโกรธ เนื่องมาจากการผิดคำพูดของเขาเองว่าไม่กล้าแตะต้องน้อง เป็นภาคินที่ไม่เข้าใจกระทั่งหญิงสาวกลับมาหาพวกเขาอีกครั้งด้วยอารมณ์ดั่งพายุร้ายที่สงบลง“พี่ภีมพี่ภาม… ตกลงทะเลาะอะไรกันคะ?”“เปล่า...”สองคนตอบพร้อมกันแม้ไม่มีใครมองหน้ากันเลย พวกเขายังนั่งอยู่ที่เดิมคนละฝั่งตรงข้าม นั่นทำเอาวีณาถึงกับถอนหายใจ“อยากให้วีไม่สบายใจเหรอคะ? พี่ภีม... พี่ภาม... อยากเห็นวีร้องไห้ใช่ไหม?” วีณาไม่ไหวต้องใช้วิธีสุดท้ายคือบีบน้ำตา! ทีแรกเธอคิดอยู่ว่าจะประชดพวกเขาด้วยการไปเที่ยวบาร์โฮสหรือสถานที่อโคจรสักที่ แต่มันคงไม่สามารถแก้ปัญหาตอนนี้“น้องวีจะร้องไห้ทำไมครับ? พวกพี่ไม่ได้ทะเลาะอะไรกันสักหน่อย”คนหนึ่งแววตาเอ่อคลอพอเธอตีหน้าเศร้า ส่วนอีกคน “พี่ขอโทษครับ... อย่าร้องนะน้องวี”ภาคินอาจมีหนทางปรับความเข้าใจกับพี่ชาย ในขณะที่เธอได้แต่หวังว่าเขาจะยอมลดทิฐิตัวเองลงเพื่อเธอ“ก็ได้... งั้น... วันนี้กูขออยู่กับน้องบ้าง... ได้ไหม? พี่ภีม...” พูดอึกอัก ภายใต้แววตาเศร้าหมองบอกว่าเขาเจ็บปวดกับการกระทำของภากรมากแค่ไหน ยังเกิดหวงแหน อยากได้เธอขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status