4. คืนแรกของการเป็นญะญ๋า

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : คืนแรกของการเป็นญะญ๋า

--------------------------------------------------------------------------

โต๊ะทานข้าว...

แสนดีเดินออกมาจากห้องในชุดนอนของญะญ๋า เมื่อเธอตกลงกับตัวเองได้ว่าจะอยู่ที่นี่เพื่อรักษาให้อาการของหมอปืนดีขึ้น เพราะหากว่าเขากินยาได้ครบตามปกติ เธอคงได้กลับมาเป็นแสนดีตัวจริงในไม่ช้านี้...

เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่มันพอดีกับรูปร่างของเธอราวกับเป็นเสื้อผ้าของเธอเอง เพราะแสนดีและญะญ๋านั้นมีส่วนสูงและน้ำหนักที่ใกล้เคียงจึงใส่เสื้อผ้าร่วมกันได้

“อาไปอาบน้ำเถอะค่ะ เดี๋ยวญ๋าจัดการต่อเอง”

“เอางั้นเหรอ”

“ค่ะไปอาบน้ำเถอะ” เธอปั้นหน้ายิ้มหวานเหมือนกับที่ญะญ๋าชอบทำจนเป็นเอกลักษณ์ของเธอ

“งั้นอาขอหอมแก้มหน่อยสิ”

“อย่านะ!” เธอโยกหัวหลบหมอปืนทันทีโดยอัตโนมัติ

“ทำไมล่ะครับ?”

“คือ...กินข้าวเสร็จแล้วญ๋าจะให้หอมค่ะ ต้องกินเยอะๆ ด้วยนะคะ เห็นไหมว่าผอมหมดแล้ว” เธอแกล้งทำหน้าดุแบบทะเล้น ๆ อย่างที่ญะญ๋าทำ เพื่อไม่ให้ผู้ป่วยรู้สึกว่าเธอดุเขาอย่างจริงจัง

“ก็ได้ครับ วันนี้อาจะกินสองจานเลยโอเคไหม”

ว่าแล้วคนไข้ของฉันก็เดินเข้าห้องไปอาบน้ำ ซึ่งตอนที่เขาไม่อยู่ฉันก็โทรไปเคลียร์งานที่โรงพยาบาลว่าคงจะต้องออกมาทำงานนอกสถานที่สักระยะ และหมอปืนก็มีประวัติว่าเป็นคนไข้จิตเวชอยู่แล้วเลยทำเรื่องได้ไม่ยาก

ที่สำคัญช่วงนี้ฉันคงไม่ได้ออกไปเจอสาว ๆ เหมือนเดิม คงต้องห่างกันสักพักนะเด็ก ๆ ...

“พี่จะโทรหาบ่อย ๆ นะคะ” แสนดีพูดหวานกับปลายสายที่เป็นสาวสวยรุ่นน้องคนที่เธอกิ๊กกั๊กอยู่ด้วยเวลานี้ แต่ยังไม่ถึงขั้นคบกันเป็นแฟนแค่เพียงมีสำพันธ์กันบ้างในบางครั้ง

“ไม่ใช่ว่าเจอสาวใหม่ แล้วจะทิ้งข้าวใช่ไหม?”

“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ พี่ต้องออกมารักษาคนไข้นอกพื้นที่แล้วก็คงต้องอยู่ที่นี่สักพักด้วย อาจจะไม่ได้ไปหาข้าวที่คอนโดบ่อย ๆ นะ”

“ก็ได้ค่ะ”

หลังจากล่ำลาสาวเสร็จเธอก็โทรไปล่ำลาที่บ้านต่อ ว่าคงไม่ได้กลับไปสักพักและเล่าให้แสนรักฟังถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเธอในวันนี้

“อดทนหน่อยนะแสนดี หมอปืนไม่ยอมเข้ารับการรักษาเลย แล้วก็ไม่ยอมให้หมอคนไหนเข้าใกล้ด้วย” เสียงของแสนรักปลายสายพูดให้กำลังใจกับน้องสาวของเธอ

“รู้แล้ว แต่พี่แสนรักต้องมาเยี่ยมหนูบ้างนะ หนูไม่อยากอยู่กับหมอปืนสองต่อสอง”

“อือเดี๋ยววันหยุดพี่ไปหานะ ถ้าจะเอาอะไรก็โทรบอกล่ะเดี๋ยวเอาไปให้”

“โอเค ไว้เจอกันนะ” เธอวางสายจากพี่สาวและกลับมาคิดว่าจะเริ่มจัดการกับหมอปืนยังไงต่อดี

“พรุ่งนี้จับตัดขนเลยดีไหม จะได้ดูเป็นคนขึ้นมาหน่อย...”

แสนดีต้องการที่จะกำจัดขนทั้งบนหัวและบนหน้าของเขาออก เพราะยิ่งมองแล้วมันรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังอยู่กับลิงในกรงขังที่สวนสัตว์

“ญ๋าครับ อาอาบน้ำเสร็จแล้ว”

อาบน้ำยังไงให้เหมือนไม่อาบเนี่ยหมอปืน “ค่ะ มากินข้าวกันเถอะ”

แสนดีที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะทานข้าวอยู่ก่อน เรียกหมอปืนที่อยู่ในชุดนอนให้เดินเข้ามานั่งทานข้าวด้วยกัน และเวลานี้เธอก็พร้อมที่จะทำหน้าที่ญะญ๋าให้กับเขาแล้วเพื่อหวังว่าเขาจะดีขึ้นในไม่ช้า

“อาทำของโปรดญ๋าทั้งนั้นเลยเห็นไหม ตีนไก่อันนี้ญ๋าบอกว่าชอบกินเพราะแสนดีชวนกิน”

“ญ๋าบอกแบบนั้นเหรอคะ?” เธอได้ยินสิ่งที่เขาพูดแล้วก็อดคิดถึงอีกคนที่ไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้ไม่ได้

“ใช่ครับ กินข้าวกันเถอะ” หมอปืนเริ่มทานข้าวอย่างตั้งอกตั้งใจ วันนี้เขากินได้เยอะกว่าทุกวันเพราะมีแฟนสาวในจินตนาการของเขามานั่งทานข้าวด้วย ส่วนแสนดีก็หาเรื่องชวนคนไข้ของเธอคุยไปด้วยในตอนที่เขาและเธอทานมื้อเย็นด้วยกัน

“พรุ่งนี้ญ๋าว่าจะพาอาออกไปตัดผมดีไหมคะ?”

“ออกไปตัดผมเหรอ?”

“ค่ะ”

“ญ๋าตัดให้อาได้ไหม อาไม่อยากออกจากบ้าน นะครับ นะ”

มันเป็นเรื่องปกติที่ผู้ป่วยจะชอบอยู่ติดบ้าน เพราะเขาจะหวาดกลัวว่าภายนอกจะไม่ปลอดภัยสำหรับเขา

“ได้ค่ะ เดี๋ยวญ๋าสั่งของให้มาส่งที่บ้านแล้วกัน” เธอตอบรับคนไข้ของเธออย่างไม่ขัดใจ เพื่อให้วันแรกของการเป็นญะญ๋าผ่านไปได้ด้วยดี

ห้องนอนหมอปืน...

เวลานี้แหละที่ทำให้ฉันคิดหนัก คืนนี้จะนอนกันยังไงล่ะเนี่ย...

ปุก! ปุก!

“ขึ้นมานอนสิครับ อาง่วงแล้ว” หมอปืนเรียกหาสาวสวยผมสั้นที่เอาแต่ยืนหน้าเหม่อลอยอยู่ข้างเตียง ไม่ยอมขึ้นมานอน

“ค่ะ”

แสนดีขึ้นเตียงไปอย่างจำใจ และโดนผู้ป่วยดึงลงไปนอนกอดอย่างที่คิดไว้ ซึ่งเธอก็เตรียมใจอยู่ก่อนแล้วว่าอาจจะเจอเหตุการณ์เช่นนี้ เหตุการณ์ที่เธอหลีกเลี่ยงไม่ได้

“นอนกันเถอะครับ” หมอปืนโอบกอดสาวร่างบางไว้แล้วหลับไปอย่างสบายใจ เรียกว่าวันนี้เป็นวันที่เขากินอิ่มนอนหลับได้อย่างที่ควรจะเป็นในรอบสามปี

แต่ในเวลาเดียวกันคุณหมอแสนดีนั้นกลับไม่มีทีท่าว่าจะหลับลง เพราะทั้งแปลกที่และแปลกท่า เธอต้องนอนอยู่ในอ้อมกอดของหมอปืนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้นี้ ความรู้สึกที่เหมือนได้นอนอยู่ในอ้อมกอดครึ่งคนครึ่งลิง

และเมื่อเธอกำลังจะเคลิ้มหลับไปนั้นหมอปืนก็ทำให้เธอต้องสะดุ้งตื่นขึ้นขวัญผวา…

“ญ๋า!”

“...!” แสนดีดันตัวขึ้นและรีบเปิดไฟที่หัวเตียงเพื่อดูว่าอะไรที่ทำให้หมอปืนตะโกนขึ้นอย่างหวาดกลัวหลังจากที่หลับไปแล้ว

“แฮ่ก ๆ ฮึก ญ๋า!” ผู้ป่วยดึงคุณหมอลงไปนอนกอด และร้องเรียกชื่อแฟนสาวของตนอยู่แบบนั้นเพราะฝันร้ายที่ฝันเหมือนเดิมซ้ำ ๆ

“ค่ะอา”

“อาฝันว่าญ๋ากระโดตึกฆ่าตัวตาย อาฝันแบบนั้นอีกแล้วครับ ฮือ” ร่างหนาที่สั่นเพราะความกลัว ทำให้คุณหมอรับรู้ได้ว่าเขายังเจ็บปวดกับภาพนั้นไม่หาย

“ญ๋าอยู่นี่ค่ะอา ไม่ร้องนะคะมันก็แค่ฝัน”

เธอลูบหลังปลอบใจหมอปืนที่กอดรัดเธอไว้แน่นจนอึดอัดแทบหายใจไม่ออก เวลานั้นก็พยายามเช็ดน้ำตาบนแก้มทั้งสองข้างของตัวเองออกเช่นกัน เพราะไม่อยากให้ผู้ป่วยเห็นว่าเธอเองก็กำลังเศร้า เพราะสิ่งที่เขาพูดบอกมันเป็นภาพที่เธอเองก็ไม่เคยลบลืม

“อากลัวครับ ฮือ”

“แค่ฝันค่ะอาไม่ต้องกลัวนะ ญ๋ายังอยู่ตรงนี้ไง”

แสนดีกอดปลอบคนไข้ของเธอกลับ และพยายามเรียกขวัญของเขากลับคืน...

“โอ๋ ไม่เป็นไรนะ”

“ฮึก ๆ ญ๋าอย่าทิ้งอาไปนะ”

“ค่ะอา ญ๋าไม่ทิ้งอาไปไหนหรอก นอนเถอะนะคะ”

ไม่ใช่แค่หมอปืนหรอกที่ยังฝันเห็นภาพเหตุการณ์ในวันนั้น ฉันเองก็เหมือนกัน ภาพที่เห็นร่างของเธอดิ่งลงพื้น...นั่นแหละคือความเจ็บปวดที่สุดที่เราสองคนได้รับจากเหตุการณ์ครั้งนั้น

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~