บทที่ 4

“คิก ๆ ไม่ทะเลาะกันสักวันจะกินข้าวไม่อร่อยเลยเหรอจ๊ะเจ๊” จิ่นไจ๋หัวเราะเบา ๆ พลางเดินไปตักน้ำในกระติกที่อยู่ด้านหลังร้านมาให้เจ๊หงส์

“ขอบใจจ้า เฮ้อ กลับไปจะนอนให้หนำใจเลยเชียว”

“ไจ๋คงต้องนั่งย่อยก่อนจ้ะ ไม่งั้นจะแสบหน้าอกเหมือนจะขย้อนอาหารที่กินเข้าไปออกมา”

“อ้าว ไปหาหมอหรือยัง เจ๊พาไปซื้อยาไหม”

จิ่นไจ๋ส่ายหน้าไปมาก่อนตอบเสียงอ่อน

“หมอบอกว่ากระเพาะอ่อนแอมีกรดย้อนขึ้นมาจ้ะ หลังกินข้าวต้องรอสักครึ่งถึงหนึ่งชั่วโมงจึงจะดี”

“อ๋อ อาการคล้ายเรอเปรี้ยวแบบนั้นเหรอ” หงส์พยักหน้ารับรู้ก่อนจะสบตารุ่นน้องอย่างให้กำลังใจ

ป๊อก ป๊อก

เสียงวางถ้วยกระเบื้องดังเป็นจังหวะเมื่อกระทบกับโต๊ะไม้ ทำให้สองสาวต่างหันไปมองอาหารเช้ากลิ่นหอมฉุยของพวกเธอ

“มาแล้ว ๆ กิงให้อาหร่อยนาอาบุษบา” เจ๊กโง้วยิ้มตาหยีให้อาไจ๋ แต่พอหันไปทางเจ๊หงส์ก็หุบยิ้มพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงยืดยาว “…ลื้อด้วยก็ล่าย อาหงส์” 

“ชิส์ ตีคนแก่จะบาปไหมอาไจ๋” หงส์มองค้อนเจ๊กโง้วอย่างไม่จริงจังนัก

“เอาน่าเจ๊ แปะแกไม่มีลูกหลานทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างกว่าจะนอนก็ดึกดื่น อารมณ์ดีได้ขนาดนี้ก็นับว่าเก่งแล้วล่ะจ้ะ”

“อืม ก็จริงของลื้อ แต่เอาจริง ๆ นา เห็นเค้าว่าแปะแกมีลูกชายแต่ว่าไม่ถูกกันเลยไม่มีใครเคยเห็น” หงส์จับช้อนคนอาหารในชามพลางใช้ปากเป่าไปพลาง หวังว่าจะช่วยคลายความร้อนแล้วกลืนไว ๆ

“อาหงส์ อั๊วได้ยิงลื้อพูดนา!” เสียงอาแป๊ะดังมาจากหน้าร้าน

“โอ๊ยแปะ หูดีจริงเชียว!” หญิงสาวตะโกนตอนกลับ จิ่นไจ๋ได้แต่หัวเราะร่วนก่อนหันมาสนใจอาหารในมือ

“อร่อยจังเลยจ้ะเจ๊” เขาตักไปคำหนึ่งก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มหวานให้คนตรงข้าม ตากลมสวยบัดนี้หยีขึ้นรับกับรอยยิ้มกว้างคนคนงาม จิ่นไจ๋ตักโจ๊กในชามกินอย่างไม่รีบร้อน

…แต่ไม่ทันมองว่ามีใครอีกคนกำลังจ้องใบหน้างามของตนอยู่

“อือ กินเยอะ ๆ ลื้อผอมเกินไปแล้วนาอาไจ๋ ความสวยไม่จำเป็นต้องผอมกะหร่อง มีน้ำมีนวลหน่อยถึงจะดี”

“จ้าเจ๊” อาไจ๋ตักข้าวต้มปลาเก๋าเนื้อนุ่มเด้งหวานฉ่ำเข้าปาก พวงแก้มใสทั้งสองข้างกลมเกลี้ยงน่าเอ็นดู ทำเอาชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่ข้างหลังหงส์ต้องแอบมองลอดแว่นตาดำอยู่หลายครา

“หลีกหน่อย! ถอยไปอย่ามาขวางทาง!” เสียงตะโกนโหวกเหวกจากฝั่งตรงข้าม ทำให้ทุกคนที่นั่งอยู่ในร้านต่างหันไปมองเป็นตาเดียว

ชายชุดดำกลุ่มหนึ่งแบกร่างที่ไม่อาจบอกได้ว่าเป็นชายหรือหญิง ลักษณะรูปร่างผอมเพรียวตัวขาวผ่อง…แต่กลับถูกผ้าสีดำห่อไว้แค่ครึ่งบน ตามขาที่โผล่พ้นออกมามีร่องรอยเลือดเกราะกรังเป็นแถบ ๆ ชวนให้คนมองพะอืดพะอม

“อา...ม่ายไหวเจ๊กโง้ว อั๊วกิงข้าวไม่ลงเลี้ยว คิดเงินเลย” ชายชราพูดภาษาไทยไม่ชัดถ้อยชัดคำเรียกเจ้าของร้าน

“ช่วยไม่ล่าย เหตุสุดวิสัยนี่นา ขอโทษล่วย ๆ” เจ๊กโง้วประสานมือคำนับแขกในร้าน ขณะที่หลายคนต่างก้มหน้ากินต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหตุการณ์สีเทาเหล่านี้พวกเขาเห็นจนชินตากันเสียแล้ว

“เขา…เขาคงไม่ได้ถูกซ้อมใช่ไหมจ๊ะ” อาไจ๋สีหน้าเจื่อนลง ลำคอที่เคยกลื่นอาหารอย่างเอร็ดอร่อยเริ่มรู้สึกถึงความฝืดเคือง

“สภาพร่อแร่แบบนั้น ไม่รู้อีจะตายหรือเปล่า ดูท่าทางคงจะเป็นเหยื่ออีกคนของเฮียตงแน่” เจ๊หงส์เอ่ยเสียงแปร๋น

แม้คราวนี้จะลดเสียงลงแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีใครได้ยิน เธอคันปากอยากจะเล่าจนลืมสังเกตว่าคนที่กำลังพูดถึงนั่งอยู่ไม่ไกล!

“คนแถวนี้เขารู้กันทั้งนั้นว่าเฮียตงคนนี้วิตถารขนาดไหน!”

“หมายถึงอะไรเหรอจ๊ะเจ๊” คำพูดของหงส์ทำให้อาไจ๋หวนนึกถึงคำสีหน้าหนักใจของเจ๊ซิ้มตอนขอให้ไปแสดงในงานวันเกิด

“ก็เขาเป็นพวกคนอึด กินดุน่ะสิ!” หญิงสาวเอามือป้องปาก กิริยาท่าทางซุบซิบอย่างอดไม่ได้

…แต่คนที่กำลังถูกพูดถึงอยู่นั้นถึงกับอ้าปากค้าง

“เห็นว่าสั่งให้ลูกน้องไปตามหาบุปผามาเป็นโขยง แล้วทีนี้อีก็...นั่นแหละ อึ๋ย!” เธอทำท่าขนลุกแล้วลูบแขนไปมา

“ห๊า!” จิ่นไจ๋เริ่มใจคอไม่ดี หัวเล็กพลางคิดไปต่าง ๆ นา ๆ ว่าเหตุใดเฮียตงถึงกระทำการน่ากลัวเช่นนั้น

…หรือว่าเฮียตงคนนี้จะเป็นสุริยา? แล้วถ้าเป็นแบบนั้นจะตามหาบุปผามากมายไปทำไม หรือว่าจะเป็นสุริยาที่ไม่ยอมผูกพันธะแล้วกินมั่วแบบนั้นเหรอ เขาเคยได้ยินมาบ้างเหมือนกันว่ามียาตัวใหม่ที่สามารถระงับการผูกพันธะได้แต่ราคาก็สูงเอาการ อีกทั้งยังมีผลข้างเคียงทางร่างกาย

‘คงไม่แปลกหรอกมั้ง รวยขนาดนั้น’

อาไจ๋ครุ่นคิด เจ้าตัวน้อยคาบช้อนโจ๊กอยู่ในปากพลางพยักหน้าให้พี่สาวทีหนึ่ง

“เขาอาจจะเป็นสุริยาหรือเปล่าจ๊ะ”

“สุริยาก็สุริยาเถอะ ดุขนาดนั้นไม่ใช่คนแล้ว”

ครืดดดดด

เสียงเก้าอี้ลากยาวครืดหนึ่ง เจ้าของร่างสูงโปร่งสวมชุดสีดำทะมึน โครงหน้าหล่อเหลาราวพระเอกหนังฮ่องกง คมคิ้วเข้มกรามชัดสวมแว่นตาทับจนมองไม่ออกว่าเป็นใคร

ทว่าจิ่นไจ๋กลับตัวแข็งทื่อ ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดแล่นขึ้นมาในอกเล็ก ก่อนที่กลิ่นตัวหอมฟุ้งคล้ายดอกโบตั๋นกระจายออกจากกายเล็ก

ร่างเพรียวบางสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับถูกกระตุ้นจากคู่พันธะ!

“ไม่ต้องทอน” ชายหนุ่มยื่นธนบัตรสีฟ้าใส่มือเจ้าของร้าน

“หูย ข้าวต้มสามบาทจ่ายใบละห้าสิบไม่ต้องทอน” หงส์ตาโตหันมาสะกิดจิ่นไจ๋ที่นั่งนิ่งเป็นรูปปั้น ใบหน้าซีดเซียว

“อาไจ๋ ถ้าเป็นบ้านเราคงกินอิ่มทั้งบ้านแล้วว่าไหม”

“จ-จ้ะ!” คนถูกถามสะดุ้งหลังจากหลุดจากภวังค์ ตากลมสวยเบิกโตก่อนพยักหน้ารับช้า ๆ ในหัวเริ่มประมวลผลว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของตนกันแน่

"พวกลื้อสองคนนี่ปากเสียจริง ๆ นั่นน่ะ เฮียตง คนคุมเยาวราชเชียวนา มาพูดซี้ซั้วต่อหน้าอีแบบนี้ได้ยางงาย” เจ๊กโง้วหันมาตำหนิ

หงส์เบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตะลึง ทางด้านจิ่นไจ๋เห็นท่าไม่ดี จึงรีบประคองพี่สาวที่นั่งถอดวิญญาณอยู่ตรงข้ามตนให้ลุกขึ้น ก่อนจะรีบกุลีกุจอจ่ายเงินแล้วชิ่งกลับไปนอน แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเด็กหนุ่มไม่จางหาย