บทที่ 3

จิ่นไจ๋เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยก็ลงมาช่วยบรรดาเจ๊ ๆ เก็บข้าวของปิดร้าน จัดแจงล้างถ้วยชาที่กองพะเนิน กว่าจะแล้วเสร็จก็ตีสามตีสี่ ที่นี่พวกเธออยู่ด้วยกันเสมือนครอบครัว ทุกคนต้องช่วยกันทำมาหากิน ชั้นสองมีห้องพักอยู่จำนวนหนึ่งซึ่งต้องแบ่งสันปันกันนอน

อาไจ๋พักห้องเดียวกับเจ๊หงส์มาตั้งแต่จำความได้ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่เคยปริปากบอกว่าตนไม่ใช่ผู้หญิง เวลาเนิ่นนานเช่นนี้คิดว่าเพื่อนร่วมห้องเองก็คงสงสัย ทว่าพี่สาวคนดีกลับไม่เคยไถ่ถามเลยสักครั้ง

“ยังไม่นอนอีกเหรออาไจ๋” หงส์เดินเข้ามาในห้อง ใบหน้าขาวผ่องจากการพอกดินสอพอง นั่งลงบนเตียงของเธอที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

“จ้ะ ไจ๋ว่าจะออกไปหาอะไรกินตอนเช้า เจ๊ไปด้วยกันไหมจ๊ะ”

“ดีเหมือนกันนา ไม่ได้เดินตลาดตอนเช้ามานานแล้ว แต่เจ๊ต้องนอนก่อนสักพัก ไม่อย่างงั้นจะไปไม่ไหวเอา”

“ได้จ้ะ...ไจ๋ก็จะหลับสักงีบเหมือนกัน”

จิ่นไจ๋เอนกายนอนลงบนฟูกอันนุ่มนิ่มที่วางอยู่บนแคร่ไม้อีกที ยามขยับตัวได้ยินเสียงเอี๊ยดอ๊าดตลอดทั้งคืน แต่ด้วยชีวิตที่ต้องอดนอนทำงานกลางคืน เพียงแค่ทิ้งหัวลงหมอนก็หลับทันที

“ลื้อไม่ชอบอาคุณฮั่นอีจริง ๆ เหรออาไจ๋”

หงส์เอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ เธอเห็นลูกชายนักการเมืองดังมาตามเทียวไล้เทียวขื่อจิ่นไจ๋มาเป็นเวลานานแล้ว แต่เด็กน้อยของพวกเธอก็ไม่มีท่าทีจะตอบรับความเสน่หานั้นเลย

คนเด็กกว่าได้ยินดังนั้นก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยเสียงแผ่วเบาอย่างเจียมตัว

“คนอย่างไจ๋มันปลอมเปลือก ถ้าวันหนึ่งมีความรักขึ้นมาจริง ๆ ก็รังแต่จะทำร้ายตัวเองจ้ะ…”

“เด็กบ้า! อย่ามาพูดพล่อย ๆ นาอาไจ๋!” เจ๊หงส์ขึ้นเสียง เธอยกขาข้างหนึ่งขึ้น เท้าแขนบนเตียงพร้อมกับตบหน้าแข้งฉาดหนึ่งด้วยความโมโห

“เจ๊มาอยู่ที่นี่ทีหลังลื้อก็จริง แต่เจ๊ก็เห็นลื้อเป็นลูกหลาน เป็นคนในครอบครัว ลื้อมีอะไรในใจไม่เคยพูดก็ไม่ใช่ว่าเจ๊ไม่รู้ แต่ที่ไม่พูดก็เพราะรักเข้าใจไหม!”

“จ้ะเจ๊” จิ่นไจ๋ยิ้มรับ ก่อนพลิกตัวหันหลังให้เจ๊หงส์พลางซบหน้าลงบนหมอนใบใหญ่

…บางครั้งเขาก็รู้สึกว่าตัวเองโดดเดี่ยวเพราะอยู่ตัวคนเดียวมาตั้งแต่อายุสิบขวบ จิ่นไจ๋ในวัยเด็กมักเผลอคิดถึงคนในครอบครัวอยู่บ่อย ๆ แต่ครอบครัวที่มีตอนนี้ก็อบอุ่นเหลือเกิน ความรักที่ได้รับจากพวกพี่สาวทั้งหลายทำให้ใจดวงน้อยนี้ไม่ว่างเปล่าจนเกินไป

ทั้งสองคนผล็อยหลับไปด้วยความเพลีย แต่เพียงไม่นานเสียงไก่ขันก็ดังแว่วแผ่วมาตามลม ตามด้วยเสียงไม้กวาดดังแฉก ๆ จากเจ้าหน้าที่กวาดถนนยามเช้า กิจวัตรของผู้คนในเยาวราชนั้นดำเนินต่อเนื่องไม่มีหยุดทำให้ไม่เหมาะกับการนอนเท่าที่ควร

ดังนั้นพวกเธอจึงตัดสินใจตื่นออกมาหาอะไรทำก่อนกลับไปนอนเอาแรงต่อ

“เจ๊...ตื่นไหวไหมจ๊ะ” จิ่นไจ๋ลุกขึ้นเดินไปเตียงของเจ๊หงส์ที่นอนพอกหน้าขาวจนคราบแห้งเกรอะกรังติดเต็มหมอน มือเรียวสวยแตะไหล่เบา ๆ พลางสังเกตปฏิกิริยาของคนสั่งให้ปลุก

“ไหว...หิวข้าว…” หงส์ตอบเสียงยืด ก่อนลุกขึ้นท่าทางงัวเงียอย่างคนนอนหลับไม่เต็มตื่น แต่กลิ่นอาหารจากข้างบ้านทำหญิงสาวน้ำลายสอพลางเอามือลูบท้องสองสามที

“เจ๊ไปล้างหน้าสักประเดี๋ยว”

พวกเธอเดินลัดเลาะไปตามตรอกต่าง ๆ ผ่านย่านค้าขายของส่งจากเมืองจีนแผ่นดินใหญ่ ทะลุออกไปจนถึงถนนหลักเยาวราช บริเวณนี้เต็มไปด้วยร้านค้า ธนาคาร และร้านทองใหญ่ ๆ ที่เปิดแข่งขันกันหัวทุกมุมถนน แต่ถ้าหากว่ากันตามตรงแล้ว ร้านที่โดดเด่นที่สุดนั้นคงหนีไม่พ้น…

‘ห้างทองสกุลตัน’

ร้านทองของเฮียตง เจ้าของตึกแถวให้เช่าหลายร้อยคูหาในตรอกที่จิ่นไจ๋อาศัยอยู่

“เขาว่ากันว่าแขกขายผ้าย่านสำเพ็งย้ายไปขายที่พาหุรัดกันหมดแล้ว เฮียตงเคี่ยวเหลือเกิน คิดค่าเช่าไม่เป็นธรรม พวกแขกเลยไม่ยอม” เจ๊หงส์ทำท่ากระซิบกระซาบทั้งที่เสียงแหลม ๆ ของเธอไม่ได้ลดเสียงลงเลย

“ฝั่งสำเพ็งเป็นร้านค้าคนจีนไม่ใช่เหรอจ๊ะ มีแขกด้วยเหรอ?”

“ก็มีบ้างนา ย่านค้าขายเงินสะพัดแบบนี้ ใครจะไม่อยากกอบโกยล่ะ”

จิ่นไจ๋พยักหน้าเห็นด้วย ที่นี่เต็มไปด้วยผู้คนหลากหลายเชื้อชาติแข่งกันกินแข่งกันใช้ ตามที่อากงอาม่าชอบพูดว่าเงินทองกองอยู่ในอากาศ ใครอยากได้ก็คว้าเอา

“กินอะไรกันดีล่ะเรา” เจ๊หงส์เท้าสะเอวมองของกินรอบตัวที่ละลานตาเสียจนเลือกไม่ถูก

“คงไม่พ้นร้านเจ๊กโง้วอีกละมั้งจ๊ะ” เจ้าของร่างเพรียวบางชี้ไปทางร้านข้าวต้มเจ้าประจำ

แสงแดดยามเช้าเริ่มแยงตาคนอดนอนอย่างพวกเธอ ดวงตาเริ่มมีอาการแสบจึงเร่งฝีเท้าเข้าไปร้านประจำ เจ๊กโง้วขายข้าวต้มทรงเครื่องหลายอย่าง

“อั๊ยย่ะ สองสาววันนี้กิงอาราย” ชายชราหลังค่อมกำลังหันซ้ายทีขวาที เงยหน้าจากเตาเห็นแขกประจำก็ร้องทักด้วยภาษาไทยสำเนียงแปร่ง ๆ

“อาแปะ เอาเหมือนเดิมค่ะ” จิ่นไจ๋ตอบชายชราเสียงหวาน

ยามปกติเขาไม่ค่อยพูดค่ะกับคนในร้านเพราะนึกกระดากปากและมักจะพูดจ้ะเสียมากกว่า แต่พอออกมาใช้ชีวิตข้างนอกจริตจะก้านก็แสดงออกให้คล้ายคลึงกับหญิงสาวทั่วไป ช่วงแรกในวัยเด็กนั้นมีปัญหาอยู่บ้าง แต่เมื่อทำเป็นเวลานานแล้วทุกอย่างก็ออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

“อั๊วก็เอาเหมือนเดิมนาอาแปะ” เจ๊หงส์ตอบพลางดันหลังอาไจ๋เข้าไปในร้าน

“หวา! นังหนูนี่ใครกับทำไมอั๊วจำม่ายล่ายเลย” เจ๊กโง้วหัวเราะร่า ล้อเลียนหงส์

ทุกเช้ายามพวกเธอออกมาหาของกินมักจะมาด้วยหน้าสดเกลี้ยงเกลาไร้เครื่องประทินโฉมใด ๆ ด้วยคิดว่าเดี๋ยวเดียวก็กลับไปนอนต่อ แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นการเปิดโอกาสให้ชายชราเอ่ยปากแซวทุกครั้งที่พบกัน

“ชิส์ ลูกค้าประจำไงแปะ จะเอาไหมเงินน่ะ คิก” เจ๊หงส์แกล้งขึ้นเสียงใส่แต่ใบหน้ากลับยิ้มแย้ม หัวเราะร่า

เธอชินชาเสียจนคิดว่าเป็นเรื่องตลกไปแล้วเพราะดวงตาที่เรียวเล็กจนแทบปิด ทำให้หลายคนที่เคยเห็นบนเวทีจดจำใบหน้าตอนไร้เครื่องสำอางแต่งแต้มแทบไม่ได้

“โถ่...เอาซี ๆ โจ๊กฉ่ายตั้ว[1]หนึ่งกับข้าวต้มแห้งของอาบุษซาบานะ จ๋อ ๆ หาที่นั่งเลยตามซาบาย”

[1] โจ๊กฉ่ายตั้ว หรือที่เรียกกันว่า โจ๊กหมูสับ เป็นอาหารจีนชนิดหนึ่ง ที่มีลักษณะเป็นข้าวต้มที่ต้มจนเละและข้น นิยมใส่หมูสับปรุงรส และอาจมีเครื่องเคียงอื่นๆ เช่น ไข่เยี่ยวม้าหรือผัก คำว่า "โจ๊ก" ในภาษาไทยมาจากภาษาจีนกวางตุ้งว่า "จ๊ก"