๕ โลกแตกสลายลงตรงหน้า (๓)

“พี่ไปทำงานก่อนนะ ถ้าอัญเลิกงานแล้วขึ้นไปหาพี่บนห้องได้เลย” มาส่งเธอถึงด้านหลังห้องจัดเลี้ยงเพื่อที่หล่อนจะได้แต่งตัวพร้อมสำหรับการแสดง

            อยากลูบศีรษะมนหรือดึงเธอเข้ามากอดแต่ก็ไม่กล้า เลือกจะมองใบหน้าหวานแล้วโบกมือลา วันนี้งานค่อนข้างเยอะคงไม่ได้ลงมาดูหล่อนร่ายรำจึงนึกเสียดาย แต่เย็นนี้ก็ต้องกลับบ้านพร้อมกันเหมือนเดิมจึงยังคงยิ้มกว้างมีความสุข

            “ค่ะ” เธอโบกมือลาเขาเช่นเดียวกัน มองแผ่นหลังกว้างที่ค่อยเลือนลับไป แววตาเปล่งประกายเต็มไปด้วยความสุข ค่อยเดินเข้าไปเตรียมตัวสำหรับการแสดงที่เธอรักหนักหนา

            ไม่นานนักทุกอย่างก็จบลง เปลี่ยนเสื้อผ้ากลับมาสวมชุดไปรเวทเหมือนเดิมแล้วโบกมือลากับเพื่อนร่วมงาน ไม่มีใครเข้ามาถามเรื่องของธนนท์ปภพทำให้เธอนึกสงสัยเหมือนกัน เตรียมคำตอบเอาไว้แล้วว่าจะให้เขาเป็นพี่น้องเพราะยังไม่ได้ระบุสถานะ แม้ใจจริงจะอยากเป็นมากกว่านั้นแต่ทุกอย่างยังไม่ลงตัว ก็คงต้องเป็นแค่พี่น้องไปก่อน    

            หล่อนเชื่อว่าในสักวันเรื่องของเราต้องพัฒนาอย่างแน่นอน

            กำลังจะเดินไปกดลิฟต์เพื่อขึ้นไปหาเขาที่ห้องทำงาน กลับถูกเรียกเอาไว้จึงได้หันไปมอง ก่อนนัยตาสีอ่อนจะเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่ทำให้ตนต้องออกจากบ้าน เผลอแสดงสีหน้าบึ้งตึงออกไปไม่พร้อมจะต้อนรับคนเป็นน้อง ต่างจากอรสินีที่มีสีหน้าสำนึกผิดอย่างเห็นได้ชัด ขยับเข้ามาใกล้พี่สาวพร้อมกับดวงตาที่เริ่มแดง

            “พี่อัญ” เรียกคนอายุมากกว่าด้วยเสียงสั่นเครือ

            “อร...มาทำไม” ความโกรธคลายลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าน้องสาวมาหาตนถึงที่นี่ ปกติจะไม่เห็นอรสินีเข้าหาก่อนเท่าไหร่ ถึงจะเป็นฝ่ายผิดก็มักจะทำให้ตัวเองถูกเสมอ ครั้งนี้จึงเป็นครั้งแรกที่น้องเป็นคนเข้าหาหล่อนก่อน

            “อรมาขอโทษ พี่อัญอย่าโกรธอรเลยนะคะ อรผิดเองที่ปากไม่ดีพูดไปแบบนั้น อรสำนึกผิดแล้ว...” พูดจบน้ำตาเม็ดใหญ่ก็ไหลลงจากดวงตาทำให้คนที่มองถึงกับนิ่งค้าง ไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพนี้ถึงขั้นทำตัวไม่ถูก ค่อยก้าวเข้ามาตบบ่าน้องพร้อมเอ่ยประโยคที่เรียกรอยยิ้มให้คนตรงหน้าได้

            “อือ ไม่โกรธหรอก” ถึงจะมีความโกรธหลงเหลืออยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นว่าอรสินีสำนึกผิดแล้วยังมาขอโทษเองถึงที่ก็ไม่มีอะไรให้ต้องโกรธเคืองสักนิด ตัดสินใจปล่อยวางแล้วบอกกับอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกัน

            ถึงไม่ได้เป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกัน แต่ก็เติบโตมาด้วยกัน จึงไม่คิดจะตัดขาดเพียงเพราะเรื่องผู้ชาย

            “จริงนะ” เช็ดน้ำตาลวกๆ แล้วถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

            “จริง” พยักหน้าเพื่อเป็นการย้ำอีกครั้ง คราวนี้น้องสาวแทบจะกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ เข้ามากอดแขนพี่สาวพร้อมกับชวนไปรับประทานอาหารด้วยความสนิทสนม

            “เย้! งั้นเราไปกินข้าวกันนะคะ” ความโกรธหายไปทำให้มองอรสินีได้เต็มตาอีกครั้ง แต่เมื่อถูกชวนไปกินข้าวกลับต้องชะงัก เมื่อหล่อนมีนัดกับธนนท์ปภพจึงอยากจะขึ้นไปหาเขาก่อน

            “แต่พี่...”

            “ไปเถอะนะ เดี๋ยวอรเลี้ยงเอง” โน้มน้าวพลางกระพริบตาปริบกลายเป็นน้องน้อยของพี่ ไม่เคยทำกริยาเช่นนี้มาก่อนจนหล่อนไม่อยากเชื่อว่าการโมโหครั้งนั้นจะนำมาซึ่งน้องสาวผู้แสนน่ารัก แล้วอย่างนี้ตนจะปฏิเสธได้อย่างไร

            เพราะอยากได้รับความรักจากคนในครอบครัวมาโดยตลอด...

            เลือกไปรับประทานอาหารที่ร้านใกล้โรงแรมเพราะราคาที่ค่อนข้างถูก ระหว่างกินก็คุยกันไปพลางโดยที่น้องสาวพยายามหาเรื่องชวนคุยตลอด ทุกอย่างเต็มไปด้วยความสุขโดยที่เธอไม่คาดคิดเลยว่าต่อจากนี้จะเจอเรื่องเลวร้ายมากเพียงใดเกิดขึ้นกับตัวเอง

            “เฮ้อ อิ่มจังเลย” หล่อนเป็นคนจ่ายค่าอาหารเพราะน้องสาวยังไม่ได้มีเงินมากมายนัก อีกทั้งช่วงนี้ทางบ้านก็เจอเรื่องหนักจึงไม่อยากรบกวนเงินในกระเป๋าของคนอายุน้อยกว่า เธอจัดการทั้งหมดด้วยตัวเองแล้วเดินตามมาสมทบกับอรสินี รับน้ำส้มจากอีกฝ่ายมาดื่มจนหมดขวดแล้วนำไปทิ้ง

            “พี่กลับบ้านเลยไหม” น้องสาวขับรถมอเตอร์ไซค์มาที่โรงแรมจึงคิดจะกลับด้วยกัน รถสาธารณะรอนานและไม่ได้ผ่านบ้านหล่อนโดยตรง ส่วนใหญ่จึงใช้มอเตอร์ไซค์มากกว่า ส่วนรถยนต์หล่อนขับได้แต่ยังไม่เก่งอีกทั้งมีแค่คันเดียวส่วนใหญ่บิดาก็ใช้

            “เดี๋ยวพี่ต้องไปบอกพี่หนึ่งก่อน รบกวนเขาไว้...” คิดจะกลับไปหาคนที่คอยให้ความช่วยเหลือกันมาตลอด อรสินีได้ยินอย่างนั้นก็เหมือนเพิ่งึกบางอย่างออก

            “อ่ะ จริงด้วย...อรเปิดห้องไว้กะจะมานอนที่โรงแรมเพราะรอง้อพี่อัญ ยังไม่ได้เก็บเสื้อผ้าเลยพี่อัญไปเก็บเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหม” ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะมุ่งมั่นขนาดนี้ ถึงขั้นมาเปิดห้องในโรงแรมหรูเพื่อง้อเธอโดยเฉพาะ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากนอกจากพยักหน้าตอบรับ

            “ได้”

            “ขอบคุณค่ะ!” ทั้งสองจึงได้ขึ้นไปยังห้องพักของโรงแรมเพื่อเก็บเสื้อผ้าของอรสินี

            “พี่อัญนั่งรอก่อนนะ เก็บของไม่นาน”

            เข้ามาในห้องก็นึกสงสัยเพราะทุกอย่างเหมือนไม่เคยถูกใช้งานมาก่อน หล่อนไม่ได้ถามออกไปเลือกจะนั่งลงที่โซฟาตามคำแนะนำของน้อง มองอีกฝ่ายเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าแล้วตาก็เริ่มปรือ รู้สึกง่วงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ อาจเพราะกินอิ่มเกินไปหรือเปล่า แต่สุดท้ายเธอก็ค่อยปิดเปลือกตาลงพร้อมตอบรับคำพูดของอีกฝ่าย

            “โอเค” เอนศีรษะพิงพนักโซฟาแล้วเข้าสู่ห้วงนิทรา ไม่รับรู้สิ่งรอบข้างว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองบ้าง

            เสียงที่ดังรบกวนการนอนของหล่อนจนต้องเปิดเปลือกตาอย่างเชื่องช้า มองเพดานที่ต่างจากทุกวันก็ขมวดคิ้วสงสัย อยากลุกนั่งแต่รู้สึกมึนหัวจนต้องหลับตาลงอีกครั้ง ก่อนสัมผัสได้ถึงผ้าห่มที่คลุมกายโดยไม่มีอาภรณ์ใดปิดกั้นไว้ หลงเหลือเพียงแค่ชุดชั้นในด้านบนและด้านล่างเท่านั้นจนเธอถึงกับต้องเปิดผ้าห่มดูว่ายังใส่เสื้อผ้าครบหรือเปล่า

            “นี่มันอะไร...” ลอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคออย่างยากลำบาก

            ผุดลุกนั่งบนเตียงอย่างรวดเร็วแล้วหยิบชุดมาสวม ก่อนหันไปมองตามเสียงเปิดประตูห้องน้ำก็พบผู้ชายที่ไม่คุ้นหน้าเดินออกมา กลิ่นแอลกอฮอล์หึ่งจนต้องรีบยกมือปิดจมูก เธอก้าวถอยหลังก่อนเท้าจะเหยียบถุงยางอนามัยใช้แล้วที่หล่นอยู่บนพื้น ค่อยหันไปมองเตียงแล้วเจอหยดเลือดสีแดงเด่นชัดท่ามกลางผ้าสีขาว

            หล่อนแทบทรุดลงบนพื้นแต่ยังเลือกจะหยัดยืนไว้ ไม่เชื่อว่ามันคือความจริงอาจเป็นแค่ภาพลวงตาก็ได้ แต่ทุกอย่างก็ชี้ชัดไปในทางเดียวจนเธอน้ำตาคลอเบ้า นึกเกลียดร่างกายตัวเองขึ้นมาก่อนตะโกนถามฝ่ายนั้นเสียงดัง

            “นาย นายเป็นใคร!” ชี้หน้าชายแปลกหน้า แต่เจ้าตัวกลับไม่สะท้าน เดินเข้ามาหมายจะกอดเธอแต่ร่างบางก็รีบวิ่งหนีแล้วคว้าโคมไฟเป็นอาวุธ เพื่อเป็นการบอกว่าหากเขายังก้าวเข้ามาใกล้อีกหล่อนจะเอามันฟาดหัวเขาอย่างแน่นอน

            “ตื่นแล้วเหรอเมียจ๋า” เขาจึงไม่เดินเข้ามาใกล้แต่เลือกนั่งลงบนโซฟา สวมเพียงชุดคลุมของโรงแรมเพียงอย่างเดียว นึกมึนหัวเหมือนกันเพราะดื่มแอลกอฮอล์ไปเยอะพอสมควร เพิ่งตื่นก่อนหล่อนไม่นานนี่เอง

            “หมายความว่ายังไง” ถามเสียงสั่น หัวใจหล่นไปกองอยู่ที่พื้นพร้อมกับมือเท้าที่เย็นเฉียบ

            “ก็ตอนที่รักหลับ ผมได้ทำการลักหลับที่รักแล้วไงครับ” พูดเหมือนเป็นเรื่องปกติทั้งที่สำหรับเธอมันคือเรื่องใหญ่ อัญชิสาถึงกับก้าวถอยหลังแล้วส่ายหน้าไม่อยากเชื่อกับคำพูดนั้น เธอกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่จึงปล่อยมันไหลลงมา

            “ไม่ ไม่จริง” พึมพำตอบกลับเหมือนคนสติแตก

            “เอาคลิปไปดูไหมล่ะ หรือจะเป็นรูปของเราดีนะ...ครั้งแรกเหรอ มีเลือดเปื้อนที่นอนด้วยอ่ะ” ชะโงกไปดูเตียงนอนแล้วถาม แต่เธอไม่คิดจะตอบนอกจากยืนร้องไห้ด้วยความเจ็บแค้นและอดสูในชะตากรรมของตัวเอง ส่ายหน้าไปมาไม่อยากเชื่อว่ามันคือความจริง แต่หลักฐานทุกอย่างก็ชี้ชัดแล้วจนเธอไม่อาจปฏิเสธได้

            ว่าเสียตัวให้คนแปลกหน้า...

            “ฮึก” ร้องไห้สะอื้นตัวโยน พยายามก้าวหลบคนตรงหน้าก่อนเช็ดน้ำตาของตัวเองออก ไม่รู้ว่าเขาเป็นใครแล้วเข้ามาในห้องนี้ได้อย่างไร แต่หล่อนเชื่อว่าทุกอย่างไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ก่อนจะหลับจำได้ว่าอยู่กับน้องสาว