๕ โลกแตกสลายลงตรงหน้า (๒)

“บอกแล้วไงว่าพี่หนึ่งเป็นของอร” พูดเสียงเข้มแล้วส่งสายตาโกรธเคืองให้คนอายุมากกว่า โดยที่เธอไม่คิดจะอ่อนข้ออีกต่อไป เลือกตอบกลับแล้วสบตากับคนอายุน้อยกว่า เพราะเธอเป็นคนที่ถูกเขาบอกรักไม่ใช่น้องสาว

            หล่อนเริ่มมั่นใจในตัวเองและอยากเอาคืนบ้าง หลังจากที่ยอมมาตลอด...

            “พี่หนึ่งไม่ใช่ของใครทั้งนั้น”

            “ของอร!” ตะโกนกลับเสียงดัง คว้าช่อดอกไม้ของหล่อนไปแต่อัญชิสาก็ไม่ยอมทำให้ต้องยื้อแย่งกันอยู่แบบนั้น ก่อนที่ดอกไม้ช่อสวยจะหล่นลงบนพื้น แล้วอรสินีก็ใช้เท้าเหยียบขยี้อย่างแรงจนดอกทิวลิปหลงเหลือเพียงแค่กลีบที่ช้ำจากการถูกเหยียบ

            เหมือนหัวใจของหล่อนที่แหลกสลายไปด้วย ค่อยเงยหน้ามามองน้องสาวแล้วความอัดอั้นในใจก็ระเบิดออก

            “เขาไม่ได้รักเธอ! ตื่นจากความฝันบ้างเถอะอร พี่หนึ่งรักพี่ไม่ใช่เธอ หยุดเอาแต่ใจตัวเองได้แล้ว” จับไหล่ทั้งสองข้างของน้องแล้วเขย่าเพื่อเรียกสติ ก่อนผลักอีกฝ่ายอย่างแรงจนอรสินีเซไปชนกับผนังห้อง แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมพี่สาวสักนิด

            “พี่อัญว่าอรเหรอ!” ตรงเข้ามาผลักอัญชิสาทันที แต่คราวนี้คนที่โดนกระทำมาตลอดไม่คิดจะยอมแพ้ จ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่องพร้อมตะโกนเสียงดังด้วยความโกรธแค้น ถ้าทำได้ก็อยากตบหน้าเพื่อเรียกสติน้องสาวเหมือนกัน

            “ใช่! ว่าเธอนั่นแหละ ตื่นจากฝันสักที!” ตรงเข้ามาผลักอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วแล้วเดินออกจากบ้าน ได้ยินเสียงกรีดร้องของอรสินีที่ดังออกมาข้างอนก หล่อนไม่คิดจะหันกลับไปมองแล้วเลือกเดินให้เร็วที่สุดเพราะกลัวน้ำตาจะไหลออกมาประจานความอ่อนแอของตัวเอง

            “กรี๊ดดดด!”

            “จะไปไหนกลับมานี่เลยนะ กลับมา!” น้องสาวตะโกนไล่หลังซึ่งเธอก็รีบยกมือปาดน้ำตา เดินออกจากบ้านลัดเลาะตามซอยจนมายืนอยู่หน้าหมู่บ้านโดยในหัวว่างเปล่า ไม่รู้ว่าตัวเองจะไปที่ไหน เพื่อนสนิทก็คงไม่ว่างแล้วตนก็ไม่ได้มีเพื่อนเยอะ

            คนเดียวที่คิดถึงในตอนนี้ก็คือเขา...ธนนท์ปภพนั่นเอง

            “พี่หนึ่งอยู่ไหนคะ อัญขอไปหาได้ไหม” พวกเขาแลกเบอร์กันหลายวันแล้วแต่หล่อนไม่เคยโทรไปรบกวนสักที นี่จึงเป็นครั้งแรกที่หญิงสาวเป็นฝ่ายติดต่อเขา รอไม่นานปลายสายก็รับจึงรีบถามโดยไม่เอ่ยทักทายเพราะร้อนใจเกินกว่าจะแนะนำตัว อีกอย่างเขาก็น่าจะรู้ว่าเป็นหล่อน

            “เดี๋ยวพี่ออกไปหาเอง อัญอยู่ไหน” ไม่มีการถามว่าเกิดอะไรขึ้นแค่ฟังเสียงก็น่าจะรู้แล้วว่าเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นแน่นอน

            เธอบอกจุดที่ตนอยู่ในตอนนี้แล้วรอเขาอยู่หน้าป้อมยาม ใช้เวลาเพียงไม่นานรถยนต์ที่คุ้นตาก็มาจอดอยู่ตรงหน้า ร่างหนาลงจากฝั่งคนขับก่อนเดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าตระหนก จดจ้องใบหน้าสวยพร้อมกับเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

            “เกิดอะไรขึ้น” แค่เห็นเขาก็ทำให้หัวใจของเธออบอุ่นขึ้นทันที ขยับเข้าไปใกล้ร่างสูง อยากโผกอดเขาก็ห้ามตัวเองเอาไว้สุดความสามารถ เงยหน้าเพื่อจะได้สบตากับคนตัวสูง แล้วตอบตามความจริงแต่ไม่ได้อธิบายทั้งหมด

            “แค่ทะเลาะกับที่บ้านนิดหน่อยค่ะ ตอนนี้ไม่มีที่ไปเลยอยากขออยู่กับพี่ได้ไหม” ไม่สนใจเรื่องความเหมาะสม สิ่งเดียวที่คิดออกตอนนี้คือหนีให้ไกลจากบ้านที่สร้างรอยแผลใหญ่ไว้ให้ตัวเอง โดยที่เธอมีเขาเป็นที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียว

            และดูเหมือนชายหนุ่มจะต้อนรับเธอเต็มที่ เข้ามาโอบกอดคนที่กำลังอ่อนแอเอาไว้ ส่วนเธอก็ยืนนิ่งให้เขากอดพร้อมปล่อยน้ำตาให้รินไหล

            “ได้ ไปพักที่บ้านพี่ก่อนก็ได้...แต่พ่อกับแม่ไปต่างจังหวัดนะ” ไม่รู้ว่าจะพูดทำไมแต่เขาก็พูดออกไปแล้ว เพื่อให้หล่อนตัดสินใจว่าจะไปหรือเปล่า ถึงบ้านของตนจะมีแม่บ้านและคนสวนคนรถอยู่อีกเกือบยี่สิบคน แต่ว่าบนเรือนใหญ่ก็ไม่อนุญาตให้เข้าออกยามค่ำคืน ทำให้บ้านทั้งหลังจะมีพวกเราเพียงแค่สองคนเท่านั้น

            เขาจึงถามความสมัครใจของเธอ แล้วอัญชิสาก็ตอบไปตามตรง ไม่อาจอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป

            “ค่ะ” พยักหน้ารวดเร็ว เขาจึงได้พาเธอมานั่งบนรถตรงเบาะข้างคนขับ

            มีไม่บ่อยที่ตนจะทำหน้าที่สารถี แต่ทุกครั้งยามหล่อนขึ้นบนรถก็ต้องทำหน้าที่นั้นตลอดเพราะอยากขับรถให้เธอนั่งคนเดียว

            อัญชิสาอยู่ในอาการเศร้าจึงไม่ได้มองบรรยากาศรอบข้าง รู้ตัวอีกทีรถก็จอดลงหน้าบ้านหลังใหญ่ที่บ่งบอกถึงฐานะเจ้าของบ้านได้เป็นอย่างดี ตระหนักรู้ในวินาทีนั้นเองว่าตัวเองต่างกับเขามากเพียงใด ใบหน้ายิ่งเศร้าหมองมากกว่าเดิม

            ถูกเชิญเข้ามาในบ้านพร้อมกับพาขึ้นไปชั้นสองแล้วเลือกห้องรับแขกที่ไม่มีคนเข้ามาพักมานานให้แก่หล่อน กว้างขวางหรูหรากว่าห้องนอนที่บ้านของเธออีก ชุดนอนก็เป็นเสื้อยืดกับกางเกงของเขาที่ยังไม่ได้ใส่ ชายหนุ่มนำอาหารมาเสิร์ฟให้หล่อนถึงบนห้อง ก่อนปล่อยหญิงสาวอยู่คนเดียว ถึงจะอยากถามเรื่องทั้งหมดก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายยังไม่พร้อมจะบอก

            “นมอุ่นครับ” ถึงเวลาเข้านอนก็มาเคาะประตูห้องพร้อมกับนำนมอุ่นมาเสิร์ฟถึงที่

            “ขอบคุณนะคะ” รับนมมาดื่มจนหมดแก้วแล้วคืนให้แก่เขา สบดวงตาคมแล้วก็ยิ้มจนตาปิดให้อีกฝ่ายด้วยความซาบซึ้ง

            “ให้พี่อยู่เป็นเพื่อนไหม” นึกเป็นห่วงจึงได้ถามขึ้นแต่ถูกเธอปฏิเสธ

            “ไม่เป็นไรค่ะ” ส่ายหน้าเชื่องช้า แค่มานอนที่นี่ก็รบกวนอีกฝ่ายมากพอแล้ว

            “ฝันดีนะอัญ” คิดจะเดินกลับห้องในตอนแรกแต่ก็ไม่ลืมที่จะหันมาบอกหญิงสาว พร้อมยกมือลูบศีรษะมนด้วยความเอ็นดู ทั้งสองสบตากันนิ่งก่อนเขาจะยอมปล่อยเธอให้เข้าห้อง ถึงจะเสียดายเพราะอยากมองใบหน้าสวยให้นานกว่านี้แต่ก็รู้ดีว่าหล่อนต้องการเวลา

            จึงไม่อยากเร่งรัด เพราะเชื่อว่าสุดท้ายแล้วตนจะเป็นฝ่ายถูกเลือกแน่นอน...

           

            การที่หล่อนไปนอนบ้านเขาทำให้สามารถไปส่งหญิงสาวถึงสถานศึกษาได้โดยไม่ลืมแวะไปส่งเธอหน้าบ้านเพื่อเก็บข้าวของตอนคนในครอบครัวไม่อยู่ อัญชิสาบอกว่าขออาศัยบ้านเขาหนึ่งสัปดาห์เพื่อใช้เวลาในการตั้งหลัก แล้วจะกลับไปเผชิญกับความจริง

            ซึ่งตนก็ไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น...

            แต่คิดว่าคงจะหนักสำหรับหล่อนพอสมควร ไม่อย่างนั้นคนที่แข็งแกร่งคงไม่ร้องไห้ให้กันเห็นหรอก คิดแล้วก็ได้แต่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

            “ดีจังเลยได้มาทำงานพร้อมกัน” ยิ้มมีความสุขหลังจากไปรับเธอมาที่โรงแรมเพราะหญิงสาวไม่มีรถมอเตอร์ไซค์และเพื่อนที่มักจะมาด้วยกันก็ไม่ว่าง หน้าที่สารถีจึงตกเป็นของธนนท์ปภพไปโดยปริยาย แล้วเขาก็มีความสุขเป็นอย่างมาก

            เธอเดินเข้ามาในโรงแรมกับผู้บริหารระดับสูง พนักงานหลายคนหันมามองอย่างสนใจ จนหล่อนนึกกังวลจึงได้ถาม กลัวว่าบุพการีของเขาจะทราบว่ามายุ่งกับผู้หญิงอย่างหล่อน นอกจากไม่มีประโยชน์ใดให้ชายหนุ่มแล้วยังจ้องจะเกาะเป็นปลิงอีกต่างหาก

            คิดแล้วก็ได้แต่นึกสมเพชตัวเอง...

            “อัญไปรบกวนแบบนี้พ่อกับแม่พี่ไม่ว่าเหรอคะ”

            “ไม่หรอก ท่านไปต่างประเทศอีกสัปดาห์กว่าจะกลับ อีกอย่างพี่ก็บอกพวกท่านแล้ว แม่ยังบอกเลยว่าอยากรีบกลับมาเจออัญ” เพิ่งทราบว่าพวกท่านออกนอกประเทศเมื่อช่วงเช้านี้เอง นึกว่าไปเยี่ยมเพื่อนที่ต่างจังหวัดแล้วจะกลับวันนี้

            แต่เหมือนบิดาจะพาภรรยาสุดที่รักไปท่องเที่ยวเพราะฝากงานทุกอย่างไว้กับเขาหมดแล้ว ชายหนุ่มยินดีเป็นอย่างมากที่จะทำงานแล้วให้พวกท่านได้พักผ่อนเที่ยวอย่างมีความสุข อีกทั้งเขายังอยากใช้เวลากับอัญชิสาตามลำพังในบ้านของเรา

            คล้ายคู่รักข้าวใหม่ปลามันเลย...ตอนนี้ก็รอเพียงแค่ให้หล่อนตอบรับการขยับสถานะของเราเท่านั้น