๔ เต็มที่กับรัก (๓)

“ดอกไม้ครับ” ทราบดีว่าเป็นดอกไม้ แต่เธอไม่เข้าใจว่าเขาจะมอบให้ทำไม

            ช่อดอกทิวลิปสีชมพู...ราคาคงไม่ใช่น้อย

            หล่อนซาบซึ้งเป็นอย่างมากแล้วก็เขินอายในเวลาเดียวกัน ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะมอบดอกไม้แก่ตน ไม่เคยมีใครทำแบบนี้ให้เลยจนร้อนผ่าวที่ดวงตาต้องอดกลั้นเอาไว้ไม่ให้น้ำตาร่วงหล่นจากเบ้า จ้องใบหน้าคมสายตาเต็มไปด้วยคำขอบคุณ

            รับรู้ถึงความรักที่อีกฝ่ายมีให้กัน แต่เป็นเธอเองที่ไม่เหมาะสมกับเขา

            “ให้ทำไมคะ” ทั้งที่รู้แต่ก็ยังถาม เขาเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เลือกจะไม่เอ่ยออกมา คิดว่าพูดตรงนี้น่าจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่

            “พี่อยากให้...พี่คิดว่ามันเหมาะกับอัญ” เขาพูดขนาดนี้เธอก็จำต้องเอื้อมมือไปรับแล้วโอบกอดช่อดอกไม้ไว้ด้วยความทะนุถนอม สายตาอ่อนโยนของหล่อนยามมองดอกไม้ทำให้ร่างหนาเริ่มมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง

            “ขอบคุณค่ะ” ก้มลงดมกลิ่นหอมหวานของดอกไม้ ก่อนยิ้มกว้างจนคนมองยิ้มตามทันที เขาไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ ขยับเข้ามาใกล้เธอมากกว่าเดิม พร้อมเอ่ยชวนด้วยหัวใจที่เต้นรัว เริ่มกลัวว่าคนตรงหน้าจะไม่ตอบรับ

            “ไปกินข้าวกับพี่ได้ไหม” ไม่เคยต้องตื่นเต้นขนาดนี้มาก่อน รอคำตอบจากเธอด้วยสายตาแห่งความหวัง

            “ค่ะ”

            ยิ้มกว้างเป็นครั้งแรกทำให้เธอเผลอมองตาค้างเหมือนว่าพบความสว่างบนโลกใบนี้ ไม่เคยเห็นเขาฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันสวยเรียงตัวกันมาก่อน เธอเองก็ทำตัวไม่ถูกเช่นเดียวกัน ก่อนเดินตามร่างหนาไปยังรถยนต์คันหรู โดยที่ในมือก็ถือช่อดอกไม้เอาไว้

            ความสุขอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่เธอเหมาะสมจะได้รับมันแล้วหรือ...

            เขาพาเธอมารับประทานอาหารบนดาดฟ้าของโรงแรมในยามเย็นที่ลมพัดเย็นสบาย ไม่มีแดดร้อนจนผิวไหม้ ไม่เคยขึ้นมาบนนี้เลยสักครั้งทราบเพียงแต่ว่าที่นี่ค่อนข้างโด่งดังแล้วมีคนจองเข้ามาดินเนอร์จนเต็มแทบทุกวัน ทว่าตอนนี้ไม่มีคนจับจองโต๊ะนอกจากพวกเขาเพียงคู่เดียว

            เหมือนว่าชายหนุ่มเหมาทั้งชั้นเพื่อเราสองคน...ยิ่งคิดก็ทำให้แก้มนวลแดงปลั่งด้วยความเขินอาย ไม่คิดว่าเขาจะทำเช่นนี้เพื่อตัวเอง ก้มมองช่อดอกไม้ในมือก็ยิ่งยิ้มกว้างกว่าเดิม

            อาหารทยอยมาเสิร์ฟทั้งที่ยังไม่ได้สั่งด้วยซ้ำ เธอจำต้องวางช่อดอกไม้ไว้บนเบาะข้างตน แล้วเริ่มลงมือรับประทานอาหารด้วยอารมณ์สุนทรี ยังมีการบรรเลงเพลงด้วยเครื่องดนตรีสากลทำให้บรรยากาศยิ่งโรแมนติกมากกว่าเดิม

            เธอมองไปยังดวงตะวันที่สามารถมองได้ด้วยตาเปล่า ดวงกลมโตสวมงามค่อยเลื่อนลอยไปไกลเร้นกายในหมู่บ้านเรือนจนอดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาบันทึกภาพสวยงามเอาไว้ ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้รับความรักที่ดีขนาดนี้

            “ชอบไหมครับ” ถามเสียงทุ้มยามเห็นหล่อนแย้มยิ้มมีความสุข แค่นี้ก็ทำให้คนที่ตั้งใจทำทุกอย่างเพื่อหล่อนชื่นใจแล้ว

            เหมือนว่าเราสองคนจะรู้สึกเหมือนกัน...เธอเองก็คงรักเขาเหมือนกัน

            แต่ถ้าคำพูดนั้นยังไม่ออกมาจากปากอัญชิสา เขาก็ไม่กล้าฟันธงกลัวว่าตัวเองอาจมองพลาดไป

            “ชอบค่ะ ขอบคุณนะคะที่พาอัญมาที่นี่” ทุกอย่างกลายเป็นความทรงจำที่เธอจะไม่มีวันลืมเป็นอันขาด หญิงสาวมองไปรอบร้านที่ร้างผู้คนแล้วกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง พร้อมกับคำถามจากชายหนุ่มที่ทำให้เธอถึงกับไปไม่เป็น

            “ชอบอาหารหรือชอบพี่” คนพูดก็ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะเป็นเอามากขนาดนี้ เขาส่งสายตาให้หล่อนพลางยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นเธออยู่ในอาการอึ้ง ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะตรงไปตรงมาขนาดนี้ แล้วก็เฝ้ารอคำตอบจากหล่อนอย่างใจจดจ่อพอสมควร

            “พี่หนึ่ง...” ครางเสียงแผ่วเรียกชื่อเขา ปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร

            สถานการณ์ทางบ้านของเธอไม่ปกติเหมือนคนอื่น อยากเล่าทุกอย่างให้ฟังแต่ก็ไม่ต้องการเอาความลับของคนที่บ้านไปเปิดเผย กลายเป็นว่าเหมือนคนน้ำท่วมปากจะพูดอะไรมากก็ไม่ได้ ทำแค่จ้องมองเขาด้วยความเสียดาย

            ความแตกต่างของเรามันกว้างเหลือเกิน...

            “ทำไมล่ะ พี่ถามไม่ได้เหรอ”

            “ไม่คิดว่าจะถามน่ะค่ะ” ตอบไปตามความจริงแล้วเขาก็พยักหน้าเข้าใจ คิดว่าตัวเองอาจเร่งรัดหล่อนมากเกินไป แต่สำหรับเขาก็ต้องการความชัดเจนเหมือนกัน จึงเลือกจะถามหล่อนอีกครั้งให้รู้ดำรู้แดงไปเลยดีกว่า

            จะได้ตัดสินใจถูกว่าควรเดินหน้าต่อหรือเปล่า...

            “ถ้าอย่างนั้นพี่ถามอัญได้ไหมว่าความรู้สึกของอัญที่มีให้พี่ยังเป็นแค่พี่ชายหรือว่ามากกว่านั้น เราสองคนพอจะพัฒนาได้หรือเปล่า” อาหารตรงหน้าไม่ได้รับความสนใจอีกต่อไปเมื่อคนทั้งสองต่างจ้องตากันนิ่งเพื่อหยั่งเชิงความรู้สึก แล้วดูเหมือนจะเป็นหล่อนที่ไม่อาจสบดวงตาคมที่ทอประกายความรักเปี่ยมล้นจนหัวใจหล่อนเต้นไม่เป็นจังหวะ

            แพ้เขาหมดทุกทาง...แพ้ชายหนุ่มราบคาบ

            ตนรู้ดีว่าคิดกับอีกฝ่ายเช่นไรเพียงแต่ไม่กล้าที่จะเดินหน้าต่อ ทราบดีว่าการคบกันของเราคงเต็มไปด้วยผลประโยชน์ ซึ่งแน่นอนว่าเธอคงเป็นปลิงที่สูบเลือดเขาเพราะครอบครัวที่มีปัญหาให้ตามแก้ไม่เว้นวัน

            แล้วตนก็ไม่อาจทิ้งผู้มีพระคุณเพื่อจะมีความสุขกับเขาเพียงลำพังได้...

            “พี่ไม่คิดว่ามันเร็วไปเหรอคะ”

            “ไม่รู้สิ ถ้านับจากเวลาก็คงเร็วแต่ถ้าถามความรู้สึกพี่ว่าไม่นะ...พี่ชอบอัญ” บอกอย่างตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม เขารู้สึกเช่นนั้นก็ไม่อยากเก็บเอาไว้อีก ยังคงมองดวงหน้าหวานที่ตกตะลึงจนพูดไม่ออก ลำคอแห้งผากชั่วขณะจึงหยิบแก้วน้ำมาดื่มอึกใหญ่

            ใบหน้าร้อนผ่าวจากสิ่งที่ได้ยินเพราะไม่มีใครมาบอกชอบนานแล้ว ส่วนมากก็แค่พาเธอไปรับประทานอาหารแล้วนั่งมองหน้า หรือไม่ก็เสนอการรวยทางลัดที่หล่อนไม่ต้องการเลยสักนิด เขาจึงเป็นคนแรกที่บอกความรู้สึก ซึ่งทำให้เธอหวั่นไหวเพราะในใจตนก็คิดเช่นเดียวกัน

            เรื่องของเรามันควรจบลงที่การคบหา เพียงแต่ผิดที่หล่อนไม่อาจทำเช่นนั้นได้ บิดาไหว้วานเรื่องสำคัญให้พูดกับอีกฝ่ายก็ยังไม่กล้าเอ่ยด้วยซ้ำ พรูลมหายใจเสียงหนักแล้วกำมือแน่นไม่รู้ว่าควรจัดการกับสถานการณ์เช่นไร

            “ขอเวลาอัญหน่อยนะคะ...” เธอเลือกจะประวิงเวลาเอาไว้

            ถ้าอยากคบกับเขาก็ต้องพูดคุยเรื่องทุกอย่างกับชายหนุ่ม ขอให้อีกฝ่ายช่วยเท่าที่ทำได้ ไม่รู้ว่ามันจะเกินกว่ากำลังของเขาหรือเปล่า แต่คิดว่าบิดาคงไม่ปล่อยให้คบกันโดยที่ไม่ได้สิ่งใดตอบแทนกลับคืนมาแน่ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวมากกว่าเดิม ใบหน้าฉายชัดถึงความสับสนจนความมั่นใจของธนนท์ปภพเริ่มลดน้อยลง

            “ได้ พร้อมเมื่อไหร่บอกพี่นะ”

            “ค่ะ”

            เขาเลือกจะให้เวลาเธอได้ทบทวนความรู้สึก โดยที่ไม่มั่นใจว่าหญิงสาวจะตอบตกลงหรือเปล่า แววตาของหล่อนเต็มไปด้วยความสับสนแต่ตนทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านั้น รับประทานอาหารเรียบร้อยก็ไปส่งหล่อนถึงหน้าบ้าน บอกลากันบนรถโดยที่เธอกอดช่อดอกไม้เอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

            มองตามรถยนต์คันหรูแล่นลับไปไกลสุดสายตา พร้อมความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอกซึ่งไม่อาจปลดปล่อยมันออกมาได้

            สูดลมหายใจเข้าปอดลึกเรียกกำลังใจให้ตัวเองแล้วค่อยเดินเข้าไปในบ้าน คนแรกที่ออกมาต้อนรับก็คือน้องสาว พูดให้ถูกคือออกมาจับผิดหล่อนมากกว่า

            “พี่อัญกลับมาแล้ว” บอกเสียงดังแล้ววิ่งเข้าไปหาบุพการีที่กำลังนั่งคอยเธอ

            บ้านมีเพียงความเงียบที่น่าอึดอัด คิดจะเลี่ยงขึ้นบันไดแต่กลับถูกอรสินีเดินเข้ามาดักทางไว้ก่อน เธอมองคนอายุน้อยกว่าอย่างไม่ชอบใจ กอดช่อดอกไม้ของตัวเองเอาไว้แน่น กลัวอีกฝ่ายจะแย่งไปจากมือ เพราะน้องสาวมักทำอะไรตามใจตัวเองเสมอ

            “ดอกไม้ของใครอ่ะ ใครให้พี่อัญมาเหรอ”

            “พี่หนึ่งให้มา” บอกเสียงดังฟังชัด ทำเอาสาวน้อยรีบวิ่งเข้าไปนั่งข้างมารดาแล้วกอดแขนท่าน พร้อมเอ่ยเรียกเสียงดังเหมือนต้องการให้พูดบางอย่าง

            “พ่อแม่!” คู่สามีภรรยาหันมามองหน้ากัน ก่อนคุณภัตติมาจะเป็นคนตัดสินใจเอ่ยเรื่องที่ปรึกษากันเรียบร้อยแล้ว