๔ เต็มที่กับรัก (๒)

“ครับ”

            รับประทานอาหารจนอิ่มก็เลือกไปส่งเธอถึงบ้านโดยที่หญิงสาวก็ร่ำลากับเขาพักใหญ่ โชคดีที่ได้รับโทรศัพท์จากคนสนิทจึงได้ใช้เป็นข้ออ้างรีบขับออกมา แล้วตรงกลับบ้านหลังใหญ่อย่างรวดเร็ว สีหน้าแสดงออกชัดเจนว่าเหนื่อยแค่ไหน

            กำลังจะขึ้นบนบ้านกลับต้องชะงักเมื่อพบบุพการีนั่งเล่นอยู่ห้องรับแขกด้านหน้า ท่านยังคุยกันหวานแหววเหมือนเพิ่งเริ่มปลูกต้นรัก จนคนที่คิดไม่ตกเรื่องความรักถึงกับต้องถอนหายใจ ก้าวเข้ามานั่งลงข้างมารดาแล้วเอนกายพิงพนัก อาการบ่งบอกว่าเหนื่อยล้ามากแค่ไหน

            “ไงหนึ่ง กลับบ้านมาทำไมหน้าตาเศร้าสร้อยขนาดนั้นล่ะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า” คุณอวัชเห็นท่าทีของลูกชายก็ถามด้วยความเป็นห่วง ไม่รู้ว่าเครียดเรื่องงานหรือเรื่องอื่นกันแน่ ปกติไม่เคยเห็นบุตรชายหมดสภาพขนาดนี้มาก่อน

            มือหนายกขึ้นนวดขมับไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไรกับชีวิตรักที่ยังไม่เริ่มก็ส่อแววจะล่มเสียแล้ว ฝ่ายหญิงไม่ได้คิดอะไรกับเขาเหมือนมีเพียงตนที่คิดไปไกลฝ่ายเดียว

            เธอมีคนอื่นขณะที่เขามองแค่อัญชิสา...

            “เปล่าครับ ผมแค่ไม่รู้จะจัดการความคิดของตัวเองยังไงดี” ไม่ได้ตอบตามตรงแต่เหมือนคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนจะทราบดี

คุณมาลาตียกมือขึ้นลูบบ่าแกร่งด้วยความเป็นห่วง พอจะคาดเดาเรื่องที่เกิดขึ้นได้บ้างต่างจากสามีที่ไม่รู้เรื่องราวกับเขาบ้างเลย

            “มีเรื่องอะไรหนักใจเหรอ...งานหรือเปล่า”

            “ไม่ครับ” ปฏิเสธตามความจริงเพราะตอนนี้เขาถึงทางตันเกินกว่าจะคิดวิเคราะห์ทุกอย่างเองได้

            พ่อกับแม่หันมองหน้ากันทันที คุณมาลาตียกยิ้มพึงพอใจที่ตอนนี้ลูกชายผู้เย็นชามีความรักกับเขาบ้างแล้ว น้องชายทั้งสองมีแฟนแล้วเลิกไปหลายคนแต่พี่ชายยังไม่มีเลยสักคน พอมีคนแรกก็เจอเรื่องหนักอกจนต้องยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ

            ดูจากสีหน้าท่าจะหนักจริง คนอาบน้ำร้อนมาก่อนจึงไม่อาจปล่อยให้ธนนท์ปภพนั่งเครียดได้ อย่างน้อยก็ช่วยพูดคุยเพื่อหาทางออกให้ลูก เพราะดูเหมือนคนที่แข็งแกร่งมาตลอดจะอ่อนไหวกับเรื่องนี้เหลือเกิน

            “ความรักสินะ” มารดาเอ่ยเพียงแค่นั้นเขาก็หัวเราะในลำคอที่ถูกท่านมองออกอย่างง่ายดาย คงปิดไม่มิดเพราะตนรู้สึกมากมายเหลือเกิน

            เพิ่งรู้ว่าการรักใครสักคนมันยากขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาหรือเธอกันแน่ที่ทำให้เรื่องราวมันไม่เป็นอย่างที่ควรจะเป็น เขามั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง แต่ไม่มั่นใจในตัวหล่อน จากที่ผ่านมาเหมือนว่าจะมีชายมากหน้าหลายตาเข้าหาอัญชิสา แล้วเธอก็ปฏิบัติกับทุกคนเหมือนกันหมด

            ไม่เว้นแม้แต่เขา...ก็ได้รับการปฏิบัติเหมือนพี่ชาย

            ไม่ได้แตกต่างจากคนอื่นเลย

            จึงไม่มีสิ่งใดทำให้มั่นใจว่าสุดท้ายแล้วตนจะได้เลื่อนสถานะหรือเปล่า ต้องทุ่มสุดตัวแค่ไหนถึงจะได้รับความรัก เหมือนว่าวิ่งเข้าไปใกล้เท่าไหร่อยากคว้าไว้แค่ไหนก็เหมือนห่างไกลกว่าเดิมทุกที จนเขาหมดแรงหมดพลังจะคาดหวัง

            “ผมไม่รู้ว่าควรไปต่อหรือพอแค่นี้ บางทีก็เหมือนอยู่ใกล้แต่บางครั้งก็คล้ายกับถูกผลักให้ห่างมากกว่าเดิม มันทำให้ผมไม่เป็นตัวเองเลยครับ ผมเกลียดความรู้สึกแบบนี้” เหนื่อยจนเผยด้านอ่อนแอให้พวกท่านเห็น หนทางรักถึงทางตันทั้งที่ยังไม่ทันได้เริ่ม ความรู้สึกเขาก็ตีกันระหว่างพอแค่นี้หรือไปให้สุด

            แต่ในใจก็ไม่อยากพบความเจ็บปวด จึงคิดจะหยุดความสัมพันธ์ของเราเอาไว้เพียงแค่นี้...

            “ลองทำตามหัวใจตัวเองก่อนสิ ไม่ต้องไปกังวลเรื่องอื่น พยายามดูสักครั้งสุดความสามารถ ถ้ามันจะเจ็บก็เจ็บให้สุด ดีกว่าเราไม่ได้ลองแล้วมาเสียดายทีหลัง”

            ทว่าคำพูดของมารดากลับทำให้เขาหวนกลับมาคิดได้อีกครั้ง...

            ใช่ว่าจะมีความรู้สึกแบบนี้เข้ามาบ่อยเสียเมื่อไหร่ เป็นครั้งแรกที่ตกหลุมรักใครจริงจังด้วยซ้ำ จึงคิดหลายรอบว่าควรทำอย่างไรเพราะดูเหมือนเธอจะไม่ได้คิดเช่นเดียวกัน ชายหนุ่มหลับตาลงเมื่อในหัววุ่นวายเกินกว่าจะคิดสิ่งใดออก ก่อนที่ใบหน้าของหล่อนยามแย้มยิ้มจะเด่นชัดขึ้นในหัว ทำให้รู้ว่าตัวเองคงไม่อาจสลัดความรักที่มีต่อหล่อนได้

            หรือเขาจะลองทำตามความรู้สึกของตัวเอง ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรก็คงต้องยอมรับให้ได้ เพราะเป็นทางที่ตนเลือกเอง

            “ครับแม่” ลืมตาขึ้นแล้วตอบรับคำของมารดา

            ตัดสินใจได้ในทันทีว่าจะทำเช่นไรต่อจากนี้ เมื่อหัวใจบอกว่ารักก็ต้องลุยให้สุดกำลัง ถ้าจะอกหักก็ถือเป็นบทเรียนให้ตัวเอง

            “ว่าแต่ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครเหรอ” คราวนี้พ่อแม่ต่างมองลูกเป็นตาเดียว เหมือนคุณมาลาตีจะทราบว่าหญิงผู้นั้นเป็นใครเพราะเคยเห็นตาเป็นประกายของบุตรชายยามมองหล่อนร่ายรำ แต่ท่านเลือกจะให้ธนนท์ปภพเป็นคนพูดเอง ไม่ยอมเฉลยให้สามีทราบ

            “เอาไว้ผมมั่นใจแล้วจะพามาให้รู้จักนะครับ” เลือกจะหลบสายตาแล้วเลี่ยงการเอ่ยถึงอัญชิสา แม้ว่าใบหูจะเริ่มแดงก่ำด้วยความเขินเพราะไม่เคยพูดเรื่องความรักของตัวเองกับพ่อแม่เลยสักครั้ง คราวนี้กลับต้องเอ่ยถึงจึงทำตัวไม่ถูก

            “สองจะกลับเมื่อไหร่ น้องได้บอกลูกหรือเปล่า” ถามถึงติณณภพที่ไม่กลับไทยมานานแล้วเนื่องจากติดเรียน ส่วนใหญ่ถ้าท่านทนคิดถึงไม่ไหวก็บินไปหา ต่อด้วยเที่ยวกับสามีเหมือนคู่รักทั่วไปที่ยังหมั่นเติมความหวานให้แก่กัน

            เขาจึงอยากมีความรักแบบพวกท่านบ้าง...

            “เห็นบอกว่าปีนี้ไม่กลับไทยครับ ยุ่งกับเรื่องเรียนขี้เกียจบินไปกลับ” คำตอบไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ จึงถามถึงลูกชายอีกคน

            “สามล่ะ” แค่ได้ยินชื่อก็ถึงกับต้องส่ายหน้าทันที

            “รายนั้นเน้นเล่นไม่ค่อยเรียนยังดีที่ไม่ติดเอฟ” ทุกวันนี้แค่เรียนรอดมาได้ก็ถือว่าบุญแค่ไหนแล้ว โทรไปหาทีไรไม่อยู่ร้านเหล้าก็ชวนเพื่อนมาเล่นเกมที่บ้านตลอด จนคร้านจะพูดด้วยจึงแทบไม่โทรคุยกับมนัสกรให้อารมณ์เสีย

            “โทรคุยกับน้องอยู่ใช่ไหม”

            “โทรคุยตลอดแหละครับถ้าว่าง แต่พวกนั้นไม่ค่อยจะรับสายผมเท่าไหร่” เป็นพี่ชายคนโตที่พยายามสอดส่องให้นอกอยู่ในร่องในรอย ซึ่งบางครั้งก็ถูกตัดสายแล้วส่งข้อความมาบอกว่ากำลังยุ่งแทน เขาจึงไม่ค่อยได้ติดต่อน้องสองคนในช่วงหลัง

            “ก็เราทำตัวโหดขนาดนี้ เคร่งยิ่งกว่าพ่ออีก ผ่อนคลายบ้างก็ได้นะคนโตของแม่” ลูบศีรษะมนมองเขาเหมือนยังเป็นเด็ก จนชายหนุ่มหลุดยิ้มขำแล้วยอมทำตัวอ่อนกว่าวัยเพื่ออ้อนมารดาที่ยังมองเขาด้วยแววตารักใคร่

            “ครับ”

            เขาเองก็รักและเคารพท่านมากเหมือนกัน อยากให้ครอบครัวอยู่พร้อมหน้ากันรอเวลาเพียงน้องเรียนจบ จะได้กลับมาอยู่ด้วยกันสักที...

           

            ตัดสินใจจะเดินหน้าเพื่อจีบหล่อนก็เริ่มขั้นตอนแรกด้วยการซื้อช่อดอกไม้ไปให้หญิงสาว ไม่รู้ว่าเธอชอบดอกอะไรเขาจึงเลือกดอกทิวลิปสีชมพูเพราะดูเข้ากับหล่อน ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะชอบหรือเปล่าแต่ตนก็ถือมันมายืนรออยู่ด้านหลังห้องจัดเลี้ยง หวังว่าการแสดงจบลงหล่อนจะเดินออกมาแล้วพบกับเขาเป็นคนแรกพร้อมรอยยิ้มกว้าง

            นึกเขินอายอยู่เหมือนกันกับการกระทำของตัวเอง ไม่เคยทำเช่นนี้ให้ใครมาก่อน แต่มาถึงตอนนี้เขาก็ต้องสู้ไปให้สุดเช่นเดียวกัน ข้อมูลของเธอที่ให้เจตน์ไปหายังคงวางไว้ในลิ้นชักไม่ถูกเปิดอ่าน เขาสั่งด้วยอารมณ์ชั่ววูบแต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าอยากจีบด้วยตัวเองก็ต้องเรียนรู้ความเป็นอัญชิสาผ่านทางสายตาของตน

            ไม่ใช่ข้อมูลที่ถูกป้อน...

            ไม่คาดคิดมาก่อนว่าตนจะเป็นเพียงตัวเลือก เพราะส่วนใหญ่มักจะเป็นฝ่ายได้เลือกเสียมากกว่า แต่ชายหนุ่มก็เลือกจะลองดูสักตั้ง ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มาก่อนจึงอยากทุ่มให้สุดตัวดูสักครั้ง

            “พี่หนึ่ง...อะไรคะเนี่ย” เธอเดินออกมาด้วยชุดไปรเวทที่แสนธรรมดาแต่กลับดูน่ารักในสายตาคนมอง เขายิ้มตามก่อนจะเดินเข้าไปหาอัญชิสาแล้วยื่นดอกไม้ให้เธอ ไม่สนใจว่ามีสายตากี่คู่กำลังมองมา เพียงแค่อยากแสดงความรู้สึกของตัวเองให้หล่อนรู้เท่านั้น