๗ ฟองสบู่ในอากาศ (๒)

“มันเรื่องของเธอ อยากให้ลบคลิปก็ต้องไปหามาให้ได้” เธอไม่รู้ว่าตัวเองเดินออกมาจากห้องนั้นได้อย่างไร ความคิดวนเวียนในหัวไม่หยุดว่าจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นที่ไหน ก่อนใบหน้าคมจะโผล่เข้ามาในหัวก่อนรีบสะบัดทิ้งด้วยความเกรงใจ แค่เขาให้มาห้าแสนกับเครื่องเพชรหนึ่งชุดก็ทำให้หล่อนเกรงใจจนไม่กล้าสู้หน้าแล้ว

            แต่สุดท้ายเธอก็เลือกจะมาหาเขาถึงห้องทำงานอีกครั้ง เพราะไม่เจอใครที่ช่วยตัวเองให้รอดพ้นจากสถานการณ์เลวร้ายได้ นอกจากธนนท์ปภพที่เป็นเหมือนทางออกเดียวของตัวเองในเวลานี้ แค่พบหน้าเขาก็เรียกรอยยิ้มจากหล่อนได้แล้ว

            “พี่หนึ่งคะ” ทราบว่าใครมาหาก็อนุญาตให้เข้ามาในห้องทันที เอนกายพิงเก้าอี้แล้วยิ้มให้เธอแต่ไม่ใช่รอยยิ้มแสนหวานแบบทุกครั้ง เป็นเค้นยิ้มสมเพชเสียมากกว่าซึ่งดูเหมือนหล่อนจะดูไม่ออก ยังคงคิดว่าเขายิ้มให้กันด้วยความรักเหมือนเดิม

            “มาหาพี่เหรอ” ถามทั้งที่ทราบเป็นอย่างดี เขาไม่ได้ลุกมาหาเธอเหมือนทุกครั้ง กลับนั่งเฉยแล้วทำแค่มองดวงหน้าหวานแววตาเรียบเฉยติดเย็นชา ก่อนรีบประดิษฐ์สีหน้าให้กลับมาแย้มยิ้มดังเดิม ผายมือเพื่อให้เธอนั่งลงฝั่งตรงข้าม

            “ค่ะ อัญอยากเจอพี่หนึ่ง”

            “หือ เจอพี่...มีอะไรหรือเปล่า” ถามราวกับไม่รู้ว่าหล่อนต้องการอะไร ทั้งที่ตอนนี้เขาตาสว่างไม่ได้มืดบอดเหมือนคราวก่อนอีกต่อไป

            “อัญ...อยาก อยากจะสมัครงานน่ะค่ะ เดือนหน้าก็จะจบแล้วไม่ทราบว่าพี่หนึ่งพอจะมีงานให้อัญทำไหมคะ” คิดสักพักแล้วเลือกจะเอ่ยถึงเรื่องงาน เรียนจบได้รับวุฒิการศึกษาเป็นที่เรียบร้อย อยากทำงานหาเงินแล้วเขาก็น่าจะช่วยตนได้

            “อยากทำงานเหรอ” เลิกคิ้วถามแล้วหยิบปากกาขึ้นมาควงราวไม่สนใจคำพูดของหล่อน ทั้งที่เมื่อก่อนเขาไม่เคยเป็นแบบนี้สักครั้ง มักให้ความสำคัญกับเธอเสมอจนหญิงสาวสัมผัสได้แต่รีบปัดความคิดไร้สาระออก

            “ค่ะ”

            “มีสิครับ เดี๋ยวพี่หางานให้นะ” พยักหน้าก่อนยิ้มให้เธอ เป็นการฝืนที่แนบเนียนเหลือเกิน เพราะหล่อนแทบไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขาโกรธแค้นตนมากเพียงใด

            “ขอบคุณค่ะ...เอ่อ แล้ว แล้วพี่หนึ่งพอจะมีเงินให้...อัญยืมไหมคะ” เรื่องงานผ่านไปแล้ว เธอเลือกจะถามเรื่องเงินอีกครั้งทำให้เขาเกือบหลุดหัวเราะเพราะรู้ทัน แต่ยั้งตัวเองเอาไว่ได้อยากทราบเหมือนกันว่าเธอต้องการเงินจำนวนเท่าไหร่

            ห้าแสนบาทกับเครื่องเพชรหนึ่งชุดมันไม่พอใช่ไหม...

            “เงินเหรอครับ”

            “ค่ะ”

            “เท่าไหร่ล่ะ น้องอัญของพี่อยากได้เท่าไหร่เหรอ” หยิบเช็คขึ้นมาเตรียมจะเขียนจำนวนเงินลงไป เธอเห็นอย่างนั้นหัวใจก็เต้นรัวเพราะรู้สึกว่าโซ่ที่มัดรั้งตนไว้กับวินธากำลังจะขาดออก

            หล่อนกำลังจะเป็นอิสระจากคลิปวิดีโอนั้นแล้ว...

            “หนึ่งล้านค่ะ” ถือปากกาค้างแล้วเงยหน้ามองหล่อน เกือบหลุดหัวเราะราวได้ยินเรื่องขำ เงินจำนวนมากขนาดนั้นถึงเขาจะหลงเธอหัวปักหัวปำขนาดไหนก็คงต้องคิดอีกทีว่าควรให้ดีหรือเปล่า นับประสาอะไรกับตอนนี้ที่ความรักแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียด

            “มันเยอะไปนะ อัญจะเอาไปทำอะไรเหรอ” ไม่แปลกใจที่เขาถาม เธอเตรียมคำตอบไว้เรียบร้อยแล้ว จึงพูดได้รวดเร็วโดยคิดว่าคงไม่มีพิรุธให้เขาจับได้

            ถึงไม่อยากทำแบบนี้แต่ตนก็ต้องการหลุดพ้นจากพันธการน่าอับอายที่วินธาใช้เป็นเครื่องมือบังคับตน หวังว่าหนึ่งล้านคราวนี้จะช่วยให้เธอรอดพ้นได้

            “พอดีว่าบ้านมีปัญหา...เลยอยากเอาไปช่วยน่ะค่ะ” เขาเกือบหลุดหัวเราะแต่ยั้งตัวเองเอาไว้ทัน กลับมาแย้มยิ้มเหมือนเดิม

            “ได้สิครับ เดี๋ยวพี่เซ็นเช็คให้นะ” เพียงแค่ประโยคเดียวของร่างสูงทำให้เธอถึงกับอึ้ง ไม่คิดว่ามันจะง่ายดายขนาดนี้จนแทบอยากเข้าไปก้มกราบเขาที่ให้ความช่วยเหลือตน น้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้งแต่เขากลับมองว่ามันเป็นเพียงการเข้าบทบาทละครที่หล่อนสร้างขึ้นมา

            “ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมากจริงๆ” ไม่รู้ว่าจะเอ่ยคำใดกับความใจดีของเขา

            ต่อจากนี้เธอจะทำทุกอย่างเพื่อเป็นการตอบแทน ไม่ว่าธนนท์ปภพจะขออะไรก็ตาม แม้แต่ร่างกายหล่อนก็สามารถมอบให้เขาได้ แววตาที่มองเขาจึงซาบซึ้งและรักสุดหัวใจ แต่ชายหนุ่มกลับไม่สามารถรับรู้ถึงมันได้ เขาทำเพียงยกยิ้มมุมปากแล้วพยักหน้าแบบขอไปที ค่อยเปลี่ยนทีท่ากลับมายิ้มหวานให้เธอ

            “วันนี้ไปดินเนอร์กับพี่ได้ไหม พี่จองร้านไว้แล้วล่ะกะจะไปชวนพอดีเลย หรืออัญติดธุระที่อื่นต้องไปไหนกับใครหรือเปล่า” คำขอของเขาไม่ได้ยากเลยสักนิด เธอผงกศีรษะขึ้นลงราวตุ๊กตาสปริงแล้วตอบเสียงฉะฉานใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มหวานที่เขาเคยนึกชอบ

            แต่ตอนนี้กลับมีเพียงความเกลียดให้อีกฝ่าย...

            “ไม่ค่ะ อัญอยากไปกับพี่หนึ่ง”

            “งั้นไปกันเลยนะครับ” เธอเก็บเช็คเข้ากระเป๋าแล้วเดินเคียงข้างเขาเพื่อไปรับประทานอาหารร่วมกัน

            “ค่ะ”

            เป็นมื้อธรรมดาที่แสนพิเศษสำหรับหล่อน จนหญิงสาวรู้สึกอยากหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้

            ขอให้มีเพียงแค่เราสองคนได้หรือเปล่า...

            ความสุขล้นออกจากอกแสดงทางสีหน้าจนการรับประทานอาหารมื้อนั้นเป็นความสุขของหล่อน ดาดฟ้าที่เขาเคยพามาดินเนอร์ยังคงบรรยากาศดีเหมือนเดิม เธอนั่งมองทิวทัศน์รอบข้างอยู่อย่างนั้นระหว่างรออาหารมาเสิร์ฟ

            ซึมซับความสุขตรงหน้าแล้วผินกลับมามองร่างสูงที่นั่งนิ่งไม่พูดอะไร ใบหน้าเรียบเฉยติดเย็นชาก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างเมื่อได้สบตาหล่อน เขานั่งเท้าคางก่อนมองเธอไม่วางตาเล่นเอาดวงแก้มนวลเปลี่ยนสีเป็นแดงก่ำ หลบสายตาไม่กล้าสบเขินอายเป็นอย่างยิ่ง ไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะรู้สึกลึกซึ้งกับหล่อนมากขนาดนี้

            ความแสนดีของเขาทำให้เธอนึกขอบคุณอยู่ทุกช่วงเวลา ไม่ว่าอีกฝ่ายจะขออะไรตนก็ยินยอมทำให้หมดทุกอย่าง

            “อัญชอบบรรยากาศไหม” อาหารทยอยมาเสิร์ฟก่อนที่พวกเขาจะดื่มด่ำกับรสชาติแห่งความอร่อย ส่วนใหญ่จะเป็นอัญชิสามากกว่าที่กินอย่างเอร็ดอร่อย แววตาเป็นประกายมีความสุขจนคนมองนึกสมเพช เงินหนึ่งล้านที่เขาให้ไปคงทำให้เธอสุขสมมากเลยสินะ

            แค่คิดก็กินอะไรไม่ลงจึงวางส้อมลงพร้อมนั่งเท้าคางมองหล่อน ถามด้วยแววตาเรียบเฉยแต่มุมปากยกยิ้มตลอดเวลาคล้ายกำลังเย้ยหยัน เธอไม่ได้สังเกตจึงไม่รู้ว่าความรู้สึกของธนนท์ปภพที่มีต่อหล่อนได้เปลี่ยนไปแล้ว

            “ชอบค่ะ ชอบมากเลย” พยักหน้าตอบรับ

            “พี่ก็ชอบครับ...ชอบคนตรงหน้าด้วย” เขาเอียงคอเล็กน้อยแล้วตอบเธอ คนฟังเขินม้วนจนไม่สามารถเอ่ยคำใดออกไปได้ นอกจากนั่งรับประทานอาหารจนหมดแล้วพากันเดินลงมาข้างล่าง โดยเธอยังไม่ยอมบอกความรู้สึกของตนแก่เขา

            แม้ว่าจะรักชายหนุ่มมากเพียงใดก็ตาม...

            ระหว่างอยู่ในกล่องโดยสารที่ไม่มีใครอยู่ในนั้นแต่หล่อนก็เลือกจะยืนชิดเขา เม้มปากสีระเรื่อเหมือนกำลังชั่งใจบางอย่าง ขยับเข้าไปหาเขาจนแขนของเราชนกัน ใบหน้าคมหันมามองพลางเลิกคิ้วด้วยความสงสัย ปกติหล่อนจะไม่เข้ามาใกล้ขนาดนี้

            “พี่หนึ่งอยากได้อะไรจากอัญหรือเปล่าคะ” ไม่ได้มองชายหนุ่มแต่เลือกก้มหน้ามองพื้น เหมือนตัดสินใจที่จะทำบางอย่างลงไปเพื่อแลกกับเงินจำนวนมหาศาลที่เขามอบให้แก่เธอ โดยไม่ถามอะไรสักคำด้วยซ้ำ

            ไม่รู้ว่าจะใช้หนี้หมดเมื่อไหร่ สิ่งเดียวที่พอจะให้เขาได้คือร่างกายของตัวเอง...