تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 4 เข้ากันได้ดี (1)
تاريخ النشر:
2026-10-26 17:11:48ตลอดมื้อเย็น เค้กแทบไม่อยากสบตานิคกี้
ไม่ใช่เพราะเขาทำอะไรแปลกๆ แต่เป็นเพราะตั้งแต่กลับถึงบ้านจนกระทั่งทุกคนมานั่งรวมวงที่โต๊ะอาหารเย็น เขาก็กลับไปสวมหน้ากาก ‘พี่ชายที่แสนดี’ เอาแต่ยิ้มให้เธออยู่ตลอดเวลา
ยิ่งเขาทำตัวดี เธอก็ยิ่งรู้สึกไม่ไว้ใจ!
“วันนี้ที่มหาวิทยาลัยเป็นยังไงบ้างจ๊ะเค้ก?” ธิดาถามลูกสาวพลางตักกับข้าวใส่จานให้
เค้กชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบ “ก็ดีค่ะ เพื่อนๆ นิสัยดีมาก”
เธอยอมโกหก ดีกว่าทำให้แม่ที่กำลังตั้งท้องไม่สบายใจ
“แล้วพวกอาจารย์เป็นยังไงบ้าง?” อารัญถามขึ้นบ้างด้วยน้ำเสียงเอ็นดู
“อาจารย์ก็นิสัยดีกันทุกคนเลยค่ะ”
“อืม...คงเพราะหนูเค้กเป็นเด็กดี” อารัญหรี่ตามองไปทางนิคกี้ พลางพูดเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย “ไม่เหมือนบางคน ชอบหาเรื่องให้พ่อปวดหัวอยู่บ่อยๆ”
“ตอนนี้ผมทำตัวดีแล้วครับ” นิคกี้ส่งรอยยิ้มการค้าให้พ่อตัวเอง
“ให้มันจริง” อารัญอดแขวะลูกชายตัวดีไม่ได้ แต่พอหันกลับไปหาเค้ก น้ำเสียงคนเป็นพ่อเลี้ยงก็นุ่มนวลใจดีขึ้นทันที “ถ้าลูกมีอะไรไม่เข้าใจ ก็ถามพี่เขาได้นะ ถึงนิคกี้จะชอบทำตัวมีปัญหา แต่เรื่องเรียนกับกีฬา เขาเก่งมาก นิคกี้น่าจะช่วยหนูเค้กเรื่องเรียนกับเรื่องที่มหาวิทยาลัยได้หลายเรื่อง หนูเค้กต้องลงวิชาพละศึกษาอะไรทำนองนั้นด้วยใช่ไหมล่ะ”
“ใช่ค่ะ คุณพ่อ” ถึงจะยังไม่ค่อยชิน แต่เค้กก็พยายามปรับคำเรียกเอาใจผู้ใหญ่
“แม่ฝากดูแลน้องด้วยนะคะ” ธิดาบอกเสียงนุ่ม
“ครับ คุณแม่” นิคกี้รับคำ ก่อนจะหันมายิ้มให้เค้กที่นั่งอยู่ข้างๆ “มีอะไรถามพี่ได้ตลอดเลยนะครับน้องเค้ก ไม่ว่าจะเรื่องเรียนหรือเรื่องอะไร...พี่เต็มใจช่วยทุกเรื่องครับ”
เค้กเกือบสำลักน้ำส้ม
คำว่า ‘ช่วยทุกเรื่อง’ ของเขานี่ หมายถึงเรื่องอะไรกันแน่!
จู่ๆ ภาพตอนที่เขากอดจูบเธอในรถก็ลอยขึ้นมาในหัว
เค้กกัดริมฝีปากด้านในสะกดอารมณ์ ก่อนตอบด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณค่ะ แต่เค้กถามเพื่อนได้ค่ะ เพื่อนเค้กก็เรียนเก่งนะคะ สิตาที่มางานแต่งงานของคุณพ่อกับคุณแม่ไงคะ”
ธิดารู้สึกแย่ขึ้นมาทันที “เค้กมีอะไรไม่ชอบใจหรือเปล่า หนูอึดอัดที่แม่มีครอบครัวใหม่ใช่ไหม”
เค้กเหวอไปทันที
ก็พอจะรู้มาบ้างว่าคนท้องร้องไห้ง่าย อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ อยู่ตลอดเวลา แต่พอเจอเข้ากับตัว เธอก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน
“ไม่ใช่นะคะ” เค้กรีบปฏิเสธ “เค้กกับพี่นิคกี้...เข้ากันได้ดีมากๆ ค่ะ คุณพ่อก็ดูแลหนูดีมากๆ”
“หนูไม่มีความสุขรึเปล่า...” ธิดาเริ่มน้ำตาคลอ
“มีความสุขค่ะ” เค้กปั้นหน้ายิ้มตอบ “พี่นิคกี้กับคุณพ่อ ดีกับเค้กมากๆ ค่ะ”
นิคกี้ตักอาหารให้เค้กอย่างสนิทสนม ช่วยยืนยันสิ่งที่เธอเพิ่งจะพูดออกมา
“จริงๆ นะครับ คุณแม่ สบายใจได้เลยครับ พวกเราพี่น้องเข้ากันได้ดีมากๆ”
เข้ากันได้ดีบ้าอะไร!
เค้กอดโวยวายในใจไม่ได้
นายคิดจะสอดอะไรที่ไม่เหมาะไม่ควรเข้าตัวฉันมากกว่า!
ไอโรคจิต!
“เค้กแค่เกรงใจน่ะค่ะ” เค้กปั้นหน้ายิ้มกลบเกลื่อน ถ้าเธอพูดความจริงกลางโต๊ะอาหารตอนนี้ ครอบครัวใหม่ของแม่จะพังไหมอะ?
“กับพี่ชายตัวเองจะต้องเกรงใจทำไม?” นิคกี้แย้งพลางแกะกุ้งใส่จานให้เธอ
“ก็...”
“จริงด้วยจ้ะ” ธิดาพยักหน้าเห็นด้วย “ต่อไปมีอะไรก็ปรึกษาพี่เขานะลูก”
“ค่ะ...คุณแม่...” เค้กตอบรับอย่างจำยอม เธอเหลือบมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้วก็พบว่าเขากำลังยิ้มกว้างจนน่าโมโห
นิคกี้ก้มหน้าลงตักอาหารเข้าปากอย่างอารมณ์ดี เหมือนไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังทำให้เธอปวดหัวมากแค่ไหน หรือไม่ก็รู้ดีทุกอย่าง แต่เขาจงใจแกล้งเธอ!
เขาทำเรื่องแบบนั้นกับเธอลับหลังทุกคน แล้วยังจะมาแกล้งทำตัวเป็นพี่ชายที่แสนดีบ้าๆ อะไรนี่อีก
โรคจิต!
คนแบบนี้ ถ้าไม่เรียกว่าโรคจิต เธอก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดีแล้ว!
หลังจบมื้ออาหาร เค้กตั้งใจจะรีบกลับห้อง แต่คนที่นั่งอยู่ข้างกันกลับฉวยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจดึงมือเธอไว้
เค้กพยายามจะแกะมือเขาออก แต่มือของเขาจับแน่นมาก
“ปล่อยฉัน!” เธอข่มขู่เบาๆ เหมือนลูกแมว ในตอนที่คนอื่นๆ คล้อยหลังแล้ว
“ไม่ปล่อย”
“นี่!”
“ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”
เค้กกลอกตาขึ้นมองเพดาน
แหม...พอทุกคนไม่อยู่ ก็ถอดหน้ากากพี่ชายแสนดีออกทันทีเลยนะยะ
“เรื่องอะไร?”
“เรื่องที่มหาวิทยาลัย”
หัวใจเค้กหลุ่นวูบ “นายจะทำบ้าอะไรให้ฉันโดนแกล้งอีก?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายังคงเดิม แต่แววตากลับดูจริงจังกว่าเมื่อครู่ “ตรงกันข้ามเลย ไปคุยกันหน่อยสิ”
เค้กชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบห้วนสั้น “คุยที่นี่แหละ ตรงนี้ก็ไม่มีคนอื่นเหมือนกัน”
“ไม่ไปห้องฉันจริงๆ เหรอ”
เค้กตอบกลับทันที “ไม่ไป!”
นิคกี้หัวเราะแบบที่ต่างออกไปจากตอนอยู่ต่อหน้าทุกคน
มันเป็นเสียงหัวเราะทุ้มนุ่มลึกที่ทรงเสน่ห์...ทรงเสน่ห์แต่ก็ฟังดูชั่วร้าย...
เธอคิดว่าเขาคงอยากพูดเรื่องที่คุยกันระหว่างทางกลับบ้าน
ก็ดี...อย่างน้อยถ้าได้ตกลงกันให้ชัดเจนว่าเขาจะไปส่งเธอแค่ที่สถานีรถไฟฟ้า ไม่พยายามโพสต์อะไรบ้าๆ แค่เพราะอยากตามติดเธอไปทุกที่ แล้วก็เล่นบทพี่ชายที่แสนดีของเขาให้ดี ปัญหาที่มหาวิทยาลัยก็น่าจะลดลงได้มาก...
แต่เค้กคิดผิดถนัด
เพราะนิคกี้ไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่จะยอมทำตามสิ่งที่คนอื่นต้องการง่ายๆ โดยเฉพาะเมื่อคนคนนั้น เป็น ‘เป้าหมาย’ อย่างเธอ
أحدث فصل
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 6 อย่าถอดนะ (จบ)
“เป็นคู่ที่น่ารักมากจนน่าอิจฉาเลยค่ะ” พนักงานสาวที่ดูแลทั้งคู่อดพูดไม่ได้“ไม่ใช่คู่รักค่ะ!” เค้กรีบแก้คำพูดอีกฝ่ายใหม่ครั้ง “พวกเราเป็นพี่น้องกันค่ะ!”พนักงานสาวยิ้มค้างไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ อย่างเกรงใจ “ค่ะๆ พี่น้องกันค่ะ” ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่แววตาของอีกฝ่ายกลับดูไม่ได้เชื่ออย่างที่พูดเลยสักนิดนิคกี้ก้มลงมองคนข้างตัว ก่อนจะหันไปพูดกับพนักงานเสียงนุ่ม “น้องเขาขี้อายมากน่ะครับ”เค้กแทบจะหันไปกัดแขนเขาจริงๆ แล้วขี้อายอีกแล้ว!คนบ้านี่จะพูดให้คนอื่นเขาเข้าใจผิดไปถึงไหนกัน!เธอหันไปถลึงตาใส่เขา แต่นิคกี้กลับทำเพียงยิ้มตอบอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวเหอะ! หน้าหนาหน้าทน!คนอะไรไม่รู้จักอายบ้างเลย!เผลอแป๊บเดียวนิคกี้ก็ชำระเงินเสร็จเรียบร้อยพนักงานคนเดิมจัดของแถมและกล่องเปล่าของสร้อยคอใส่ถุงชอปปิ้ง แล้วส่งให้นิคกี้ด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณที่มาใช้บริการนะคะ ขอให้คุณลูกค้าทั้งสองคนมีความสุขมากๆ นะคะ”มีความสุข? เค้กฟังแล้วอดตะขิดตะขวงใจไม่ได้แต่นิคกี้กลับยิ้มรับอย่างพอใจ “ขอบคุณครับ” เขารับถุงทั้งหมดมาถือ ก่อนจะยื่นมืออีกข้างที่ว่างอยู่มาหาเธอ “ไปกันครับ น้องเค้ก”เค้กมองมือเขาแล้วส่ายหน้า
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 6 อย่าถอดนะ (2)
“ร้านนี้มันแพงนะคะ แค่เสื้อยืดธรรมดาๆ ก็ตัวละหลายหมื่นแล้ว” เค้กเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นป้ายชื่อแบรนด์หรูตรงหน้าร้าน ก่อนจะหันไปมองคนที่ยังจับมือเธอไม่ยอมปล่อย“แล้วไงครับ”“ก็...เสื้อผ้าร้านนี้มันแพงไงคะ”“รู้ครับ”รู้แต่ยังจะจูงมือเธอเดินเข้าหาเนี่ยนะ!อิตาบ้านี่!“เราไปร้านอื่นกันดีไหมคะ”“ไม่ดีครับ”“ทำไมคะ”“เพราะพี่อยากซื้อร้านนี้” นิคกี้ตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะดึงเธอเข้าไปในร้าน เหมือนไม่ได้ยินเสียงทักท้วงเมื่อครู่ภายในร้านตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา เสื้อผ้าแต่ละชุดถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบทันทีที่เห็นเขาจูงเธอเดินเข้ามา พนักงานสาวในชุดยูนิฟอร์มก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที “สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสนใจสินค้าประเภทไหนเป็นพิเศษคะ”“คาร์ดิแกน หรือไม่ก็เสื้อแจ็กเก็ตครับ” นิคกี้ตอบพลางกวาดตามองไปรอบร้าน ก่อนจะหยุดสายตาลงตรงชุดที่จัดแสดงอยู่บนหุ่นผู้ชายและผู้หญิง ที่หุ้นผู้ชายโอบเอวหุ่นผู้หญิงเหมือนคู่รักเสื้อแจ๊กเก็ตเนื้อยีนส์สีขาวพิมพ์ลายแบรนด์ที่อยู่บนตัวหุ่นทั้งสองตัว ดูก็รู้ว่าเป็นเสื้อแจ็กเก็ตคอลเลกชันเดียวกัน ดีไซน์ของพวกมันก็เหมือนร้านนี้...เรียบหรูแต่ดูโดดเด่
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 6 อย่าถอดนะ (1)
เค้กเดินตามนิคกี้ไปอย่างเสียไม่ได้ มือของเธอยังคงถูกเขากุมเอาไว้หลวมๆ แม้จะพยายามดึงออกอยู่หลายครั้ง แต่เจ้าตัวกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้“พี่นิคกี้จะพาเค้กไปไหนคะ”“ซื้อเสื้อผ้าไงครับ”“เค้กเดินเองได้ค่ะ ไม่ต้องจับมือก็ได้”“กลัวหลงเหรอครับ”“คะ? ต้องถามว่าไม่กลัวหลงทางเหรอรึเปล่าคะ?”“พี่หมายถึงหลงพี่” นิคกี้ยิ้มใสใส ทำเอาเค้กด่าไม่ลง“…ไม่กลัวหลงหรอกค่ะ”“หลงทาง?”“หลงพี่นิคกี้ค่ะ”นิคกี้ยิ้มกรุ้มกริ่มเมื่อได้ยิน ทำเอาเค้กเริ่มจะได้สติ“ฉันหมายถึง ฉันไม่หลงทาง แล้วก็ไม่กลัวหลงทาง แล้วก็ไม่ได้กลัวจะหลงนายด้วย!” พูดจบเค้กก็พยายามดึงมือออกอีกรอบ“อย่าดื้อ” เขาดุทั้งที่ใบหน้ายังคงอาบไปด้วยรอยยิ้ม “เดินดีๆ สิครับ เดี๋ยวพี่พาไปเอง จะได้ไม่เสียเวลา”“พี่นิคกี้รู้จักร้านขายเสื้อผ้าผู้หญิงเหรอคะ” เธอประชด“พี่รู้จักร้านขายชุดนักศึกษาครับ” เขายังคงยิ้มเหมือนเดิม ทำเอาเค้กเริ่มจะหัวเสียขึ้นมาอีกหนเธอเม้มปากเข้าหากัน ถึงจะหงุดหงิด แต่ก็ไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขาอีกท่ามกลางความเงียบงันระหว่างทาง เค้กเหลือบมองมือที่ประสานกันอยู่แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเมื่อไหร่หมอนี่จะเลิกพยายามเล่นเป็นพี่ชายที่แสนดีสัก
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 5 พี่น้องทั่วไป (จบ)
นิคกี้ก้มลงมองเศษแก้วและไก่ทอดบนพื้น ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังคราบอาหารบนเสื้อผ้าของเค้ก สุดท้ายดวงตาคมกริบก็ย้ายไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากสั่นๆ และดวงตาแดงก่ำ บนใบหน้าซีดเผือดของเธอ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความขบขันอยู่เลยแม้แต่น้อย“ใครเป็นคนทำ?”ไม่มีใครตอบ นิคกี้จึงหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเค้ก “ฉันถามว่าใครเป็นคนทำ?”“ร...รุ่นพี่คะ คือว่า...”“ฉันไม่ได้ถามว่าเธอมีอะไรจะอธิบาย” เขาตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันถามว่าใครเป็นคนทำ”รุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นหน้าซีดลงทันที ส่วนเค้กกลับรีบก้าวเข้าไปหาเขา แล้วจับแขนไว้ “พี่นิคกี้...พอเถอะค่ะ”นิคกี้หันกลับมามองเธอตาดุ “เธออยากให้ปล่อยเรื่องนี้ไป?”เค้กเม้มริมฝีปาก ก่อนจะพยักหน้าอย่างลังเลถึงจะรู้สึกไม่ดี ถึงจะไม่ชอบใจแค่ไหน เธอก็ไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้แล้วนิคกี้ยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบาๆ “ได้ครับ”เขาตอบอย่างง่ายดายจนเค้กแปลกใจ ทว่าในวินาทีต่อมา นิคกี้ก็ถอดเสื้อช็อปของตัวเองออกมาคลุมไหล่ให้เธอ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหู “แต่พี่ขอพูดอะไรสักอย่างได้ไหม?”เค้กเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจนิคกี้หันกลับไป
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 5 พี่น้องทั่วไป (2)
เช้าวันใหม่นี้ เค้กพบว่าชีวิตในมหาวิทยาลัยไม่ได้สงบลงอย่างที่หวังไว้เลยตรงกันข้าม ข่าวลือเกี่ยวกับเธอกับนิคกี้กลับแพร่กระจายรวดเร็วกว่าที่คิดรูปที่นิคกี้มารับมาส่งเธอเมื่อวานถูกส่งต่อไปยังกลุ่มนักศึกษาหลายกลุ่ม บางคนบอกว่าเธอโชคดีที่มีพี่ชายบุญธรรมเป็นรุ่นพี่สุดหล่อ บางคนก็พูดในทำนองว่าเธอคงใช้ประโยชน์จากความเป็นครอบครัวเดียวกันเพื่อเข้าใกล้เขา และดูเหมือนว่าจะมีคนเชื่อเรื่องหลังมากขึ้นเรื่อยๆ“เค้ก แกไม่ต้องสนใจนะ” สิตาพูดพลางเลื่อนคอมเมนต์ในโทรศัพท์ดูอย่างหัวเสีย “คนพวกนี้ว่างกันมากหรือไง ถึงเอาแต่พูดเรื่องคนอื่นอยู่ได้!”เค้กก้มมองข้อความบนหน้าจอ ก่อนจะถอนหายใจยาว “ฉันไม่ได้สนใจหรอก”“จริงเหรอ?”“อื้ม” เค้กพยายามยิ้มให้เพื่อน แต่สิตามองออกว่ารอยยิ้มนั้นดูฝืนแค่ไหน“ถ้าไม่ไหวก็บอกฉันนะ ฉันไม่ปล่อยให้ใครมาแกล้งแกง่ายๆ หรอก”เค้กรู้สึกซาบซึ้งจนยิ้มได้จากใจจริง “ขอบใจนะสิตา”“ไม่ต้องขอบใจหรอก เพื่อนกันนี่นา”“แล้วก็ยังมีพวกฉันด้วย” จุ๊บจิ๊บกับโบว์ลิ่งที่เดินมาจากข้างหลัง พูดขึ้นพร้อมเพรียงกันเพราะไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบเมื่อวาน ทั้งสี่คนจึงเดินไปหามื้อกลางวันกินกันที่ห้างสรรพสินค้าใ
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 5 พี่น้องทั่วไป (1)
เช้าวันใหม่ นิคกี้ก็ยังคงถือวิสาสะพาเธอไปส่งที่มหาวิทยาลัยด้วยตัวเองเหมือนเมื่อวานแต่วันนี้ จู่ๆ เขาก็ถามเรื่องที่แปลกมากๆ“เมื่อวานเธอพูดเรื่องให้แสดงเป็นพี่น้องต่อหน้าคนอื่น”“ใช่”“แล้วพี่น้องทั่วไปเขาเป็นกันยังไง ต้องสนิทกันถึงขั้นไหน?”เค้กขมวดคิ้วทำไมเขาถึงชอบทำให้เรื่องง่ายๆ กลายเป็นเรื่องยากอยู่เรื่อยเลยนะ! ใช้จิตใต้สำนึกคิดเอาเองไม่ได้เลยรึไง!“คุณก็รู้อยู่แล้วนี่คะว่าฉันหมายถึงอะไร”“ฉันไม่รู้จริงๆ ฉันไม่เคยมีพี่น้อง”“อ๋อ...” จู่ๆ เค้กก็นึกได้ว่านิคกี้เป็นลูกคนเดียวมาตลอด จนกระทั่งแม่ของเธอแต่งงานกับพ่อของเขาเพราะแบบนี้เขาก็เลยไม่เข้าใจขอบเขตของคำว่าพี่น้องอะไรประมาณนี้ใช่ไหม?ไม่สิ แต่พี่น้องปกติๆ ธรรมดาเขาไม่บังคับจับจูบกันแบบนั้นนี่!จู่ๆ เค้กก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมานี่เธอต้องช่วยสอนคนไร้สามัญสำนึกนี่ถึงขั้นไหน?“เธอช่วยอธิบายหน่อยสิ” นิคกี้พูดขณะขับรถอย่างไม่เร่งรีบ“นิคกี้...”“ฉันฟังอยู่”เค้กเม้มริมฝีปาก ก่อนจะรวบรวมความกล้า แล้วพูดออกไปในที่สุด“แค่ไม่ทำแบบที่ทำก็พอ!”“ขยายความหน่อย”นี่เธอต้องพูดจริงๆ เหรอ...เค้กเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนตัดสินใจพูดตรงๆ “พี่น้องเขาไม่กอ
قد تعجبك أيضًا
(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก135.3K وجهات النظرเคียงตะวัน
ไออุ่นในฤดูหนาว84.7K وجهات النظرขย้ำรักเลขา
C571.4K وجهات النظرนางบำเรอ BAD GUY
ลำเจียก70.0K وجهات النظرIdolize you รักครั้งนี้ต้องดีกว่าเดิม!
SUNISAYOK168 وجهات النظرขอรักสาวบ้านไร่
เย้ายวน71 وجهات النظرCAIRO 001 - รักนี้ไม่มีในระบบ
ศรีอักษรรินทร์222 وجهات النظرลูกสาวเพื่อน
Sadistic_X146 وجهات النظر
