บทที่ 3.3

คนมาใหม่กวาดตามองรอบโต๊ะเร็ว ๆ ขณะเดินมา ก่อนจะเห็นเก้าอี้ว่างเพียงตัวเดียว เขาเดินไปนั่งโดยไม่ลังเล และไม่ได้มองด้วยซ้ำว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย

จินดาที่เห็นอย่างนั้นก็ยกยิ้มมุมปาก และตั้งตารอชมเรื่องสนุกหลังจากนี้ เธอเริ่มแนะนำหัวหน้าทีมคนใหม่ให้นักข่าวทั้งสองได้รู้จักทันที

“จัน แอน นี่หัวหน้าทีมคนใหม่ของออบส์… กันต์ นี่จันอับกับแอนนี่ นักข่าวสายอาชญากรรม ต่อไปพวกแกจะได้ทำงานร่วมกันบ่อย ๆ”

เมื่อได้ยินจินดาแนะนำ จันอับที่กำลังคุยเล่นและหัวเราะกับเพื่อนสาวทั้งสองเพลิน ๆ จึงเอี้ยวตัวกลับมาเพื่อจะกล่าวคำทักทายกับคนมาใหม่ แต่ทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับคนข้างตัว เขาและกันต์ธีร์ต่างเบิกตากว้าง ความตกใจแล่นวูบเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว มือของทั้งสองยกขึ้นชี้หน้าอีกฝ่ายแทบจะในจังหวะเดียว

“นี่นาย/นี่คุณ!!”

แอนนี่ได้แต่กุมขมับที่ปวดตุบ ๆ กับเหตุการณ์ตรงหน้า ส่วนคนอื่น ๆ มองกันไปมาอย่างงง ๆ โรสเขยิบตัวเข้ามาใกล้ กระซิบถามเสียงเบา “นี่พวกมึง…เคยเจอกันมาก่อนเหรอ? ทำไมบรรยากาศดูตึง ๆ แปลก ๆ วะ”

หญิงสาวถอนหายใจน้อย ๆ กระซิบเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างจันอับกับกันต์ธีร์ ให้คนที่อยู่ใกล้ระยะได้ยินฟัง และเมื่อเล่าจบ โรสกับจินไตยถึงกับหลุดหัวเราะออกมา เช่นเดียวกับจินดาที่รู้อยู่แล้วก็แอบหัวเราะคิกคัก ดูท่าเธอจะเพลิดเพลินกับปฏิกิริยาของทั้งสองไม่น้อย

เสียง “ชิ” หลุดจากริมฝีปากบาง ก่อนที่จันอับจะสะบัดหน้าไปอีกทาง แต่ไม่ถึงอึดใจ หางตาก็เผลอเหลือบกลับมามองคนข้างตัวอย่างลืมตัว

กันต์ธีร์สังเกตเห็นปฏิกิริยานั้น เขายกแก้วน้ำขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน มุมปากยกยิ้มน้อย ๆ เจือความกวนราวกับตั้งใจยั่วโมโห นั่นทำเอาจันอับยิ่งหงุดหงิดจนแทบจะอยากสะบัดหน้าแรงกว่าเดิม

สถานการณ์รอบโต๊ะเหมือนจะกลับมาเป็นปกติ ยกเว้นพื้นที่เล็กๆ ระหว่างคนสองคนที่ราวกับมีประกายไฟวิ่งชนกันไปมาอยู่ตลอดเวลา

จินดาที่เฝ้ามองกันต์ธีร์กับจันอับอยู่ก็นึกถึงเรื่องแถลงข่าวเช้านี้ จึงถามขึ้นว่า “จริงสิไอ้จัน เมื่อเช้ารองผู้กำกับฯคนใหม่แถลงเป็นอย่างไรบ้าง?”

จันอับหันกลับมา แต่เมื่อเห็นหน้าอีกคนก็ส่งเสียง จิ๊ ก่อนเบนสายตาไปที่จินดาแล้วตอบว่า “ผมคิดว่าท่านรองฯ คนใหม่ถูกลูบคมแล้วล่ะพี่”

ทั้งโต๊ะต่างตั้งใจฟังประเด็นที่จันอับเปิด

จินดาเลิกคิ้ว “คงเป็นหัวหน้าทีมหนึ่งล่ะสินะ มันทำอะไรอีกล่ะ?”

จันอับพยักหน้า “คิดว่าเขาน่าจะได้ข้อมูลไม่ครบ คงไม่ได้รายงานของทีมพิสูจน์หลักฐานนั่นแหละครับ พวกนั้นต้องตั้งใจจะให้ท่านรองฯ เสียหน้าในการแถลงครั้งแรกแน่ ๆ”

แอนนี่แทรกขึ้น “คนที่ทำให้เขาเสียหน้าก็มึงนั่นแหละค่ะ ถามแต่ละอย่าง…”

จันอับมองค้อน “แต่ก็เพราะงั้นแหละ เขาถึงรู้ตัวว่ากำลังถูกหมายหัวอยู่ไง”

จินดาหัวเราะ ก่อนถามต่อ “แล้วท่านรองฯ เขาว่าไงต่อ”

“เขาแมนดีนะพี่ รับตรง ๆ ว่าไม่ได้ตรวจสอบให้ละเอียดก่อน แล้วก็บอกว่าจะขอความร่วมมือกับทางทีมพิสูจน์หลักฐานเพิ่มเติมโดยตรง ผมว่าท่านรองฯ ตั้งใจจะตรวจสอบใหม่ทั้งหมดเลยล่ะครับ” จันอับตอบ

จินดายิ้มบาง ๆ เมื่อได้ยิน “ถ้าเป็นอย่างที่แกว่าได้จริงก็ดี ฆาตกรจะได้ถูกจับสักที” เธอหันไปหากันต์ธีร์ “นี่ แกไปพบท่านรองฯ หน่อยนะ ถือเป็นการรายงานตัว และจะได้ดูลาดเลาเรื่องนี้ด้วย”

“ได้ครับ” กันต์ธีร์ตอบสั้นๆ

ในที่สุดอาหารมื้อนี้ก็จบลง แอนนี่ลูบท้องที่เริ่มตึง พร้อมกล่าวขอบคุณเสียงใส

“โอ๊ย อิ่มจังเลย ขอบคุณนะคะพี่จิน”

จันอับยิ้มแป้น พูดเสริมทัพ “วันหลังพวกเรามาให้พี่จินเป็นเจ้ามืออีกนะครับ”

จินดายิ้มกว้าง พยักหน้าตอบรับเต็มเสียง “ได้เลย”

“งั้นพวกเราต้องขอตัวก่อนนะคะพี่จิน ไปก่อนนะพวกแก”แอนนี่บอกลาทุกคน ก่อนที่เธอจะรวบรวมความกล้า เอ่ยกับกันต์ธีร์ด้วยท่าทีเกร็งเล็กน้อย “เอ่อ...ไปก่อนนะคะ คุณกันต์ธีร์”

กันต์ธีร์ยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร เอ่ยด้วยเสียงนุ่ม “เรียกผมว่าพี่ก็ได้ แล้วเจอกันครับ”

จันอับแค่นเสียงเบา ๆ “จิ๊! อย่าได้เจอกันอีกดีกว่า” คำพูดเหมือนบ่นลอย ๆ แต่จงใจเอ่ยให้เจ้าตัวได้ยินเต็มสองหู จากนั่นก็สะบัดหน้า เดินออกไปอย่างไม่ไยดี

จินดาหัวเราะขำ “ฉันว่านะ จันมันต้องไม่ชอบแกเอามาก ๆ เลยว่ามั้ย?”

โรสพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่เลยค่ะพี่จิน หนูว่าเฮียต้องไปทำอะไรให้เพื่อนหนูไม่ชอบเอามาก ๆ เลยล่ะ ไอ้จันไม่ค่อยเป็นแบบนี้กับใครง่าย ๆ นะ”

ทั้งกลุ่มหันมามองกันต์ธีร์เป็นตาเดียว ชายหนุ่มยักไหล่เล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเยาะ ๆ

“แล้วไง ฉันก็ไม่ได้ชอบเจ้าเด็กนั้นสักหน่อย คนอะไรประชดประชันก็เก่ง ปากก็เสีย เหอะ!”

“ฮัดชิ่ว! ฮัดชิ่ว!”

จันอับจามติดต่อกัน จนทำให้แอนนี่หันมองด้วยความเป็นห่วง

“มึงเป็นหวัดหรือเปล่าเนี่ย จามหลายรอบแล้วนะหลังออกจากร้าน”

จันอับส่ายหน้า “เปล่า แค่คันจมูกเฉย ๆ”

แอนนี่หัวเราะเบา ๆ พลางแซว “หรือไม่ก็มีคนกำลังนินทาแกอยู่แน่ ๆ”

จันอับหัวเราะหึ “ถ้ามีคนจะนินทากู คงไม่พ้นนายขันทีนั่นชัวร์”

“พี่เขาชื่อกันต์ธีร์ มึงก็ไปเรียกเขาขันที ถ้าเขาได้ยินเข้าล่ะก็”

“ได้ยินก็ดี ฮึ!”

แอนนี่ขมวดคิ้วมองเพื่อนด้วยความสงสัย “ถามจริงเหอะไอ้จัน ทำไมดูมึงไม่ชอบพี่กันต์เอามาก ๆ เลยวะ?”

จันอับนิ่งคิด “ก็คงเพราะเรื่องเมื่อเช้ามั้ง เลยรู้สึกไม่ถูกชะตา”

แอนนี่ส่ายหัวอย่างปลง ๆ “แกนี่ก็จริง ๆ เลย”

จันอับรีบสะบัดมือ “ไป ๆ อย่าพูดมาก ร้อนอีกแล้วเนี่ย รีบเดิน ๆ จะได้รีบกลับไปส่งข่าวด้วย”

“จ้า จ้า จ้า” แอนนี่รับคำ ส่ายหน้าอย่างระอา

แต่ใครจะรู้ว่าในหัวของจันอับ ยังวนเวียนอยู่กับรอยยิ้มกวน ๆ ของคนที่ตนเพิ่งบอกไปว่า “ไม่ถูกชะตา”

ในขณะเดียวกัน กันต์ธีร์ที่ยังนั่งอยู่ในร้าน ก็กำลังนึกถึงแววตาดื้อรั้นของเด็กเมื่อครู่ มุมปากเขาเผลอยกยิ้มบาง ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ “คนอะไรไม่รู้เหมือนแมวจริง ๆ ขู่เก่ง”

“บ่นอะไรของแก” จินดาที่เห็นกันต์ธีร์นั่งทำปากขมุบขมิบก็อดสงสัยไม่ได้

“เปล่าครับ แค่นึกถึงแมว…”