ปักษา(ภาคชั่วช้า)

กรี๊ดดดดดดดดเสียงกรีดร้องแห่งความเจ็บปวดดังขึ้นเมื่อร่างกายถูกรุกเร้าอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว เท้าเล็กทั้งสองเตะถีบไปมาในอากาศเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดกลางร่างสาว แต่ยิ่งดิ้นรนยิ่งเจ็บปวดทรมาน สองมือเล็กทุบตีสิ่งที่บุกรุกเหนือร่างพร้อมพยายามดันเขาออกห่าง“ชูว์...อย่าดิ้นทูนหัว ยิ่งดิ้นยิ่งเจ็บ อ่า...แน่นเป็นบ้า อูว์...”เสียงเข้มสั่งอย่างหงุดหงิดเมื่อหญิงสาวดิ้นรนไม่ยอมอ่อนคล้อยไปตามความปรารถนาของตัวเอง ปักษา บุญป้อมการ หรือปัก วัย 38 ปีเจ้าของเหมืองแร่ขุนด่านที่ร่ำรวยที่สุดในจังหวัดกาญจนบุรี และทรงอิทธิพลที่สุดในขณะนี้ และตอนนี้เขาก็ต้องการจินตนา อุ่นใจ หรือจิน วัย 25 ปี หล่อนเป็นพี่เลี้ยงของหลานสาววัย 7 ขวบของเขา ที่เขาเฝ้ามองเฝ้าปรารถนามาตลอดหลายเดือนที่หล่อนมาอยู่ที่นี่ เธอเป็นทั้งพี่เลี้ยงและคุณครูสอนหนังสือให้หลานตัวน้อยของเขา“อือ...ปะ...ปล่อยจินไปเถอะคุณปัก อือ...เจ็บ!” หล่อนจำเสียงขุ่นเข้มได้ดี เพราะตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาเธอต้องพยายามดิ้นรนเอาตัวรอดจากเจ้านายหื่นกามตลอดเวลา แต่ทว่าวันนี้ หล่อนต้องเจ็บเจียนตายเมื่อเขาบุกเข้ามาปลุกปล้ำเธอในห้องพักส่วนตัวยามดึกคืนนี้“อ่า...ฝันไปหรือ

เฮ้อ! จินตนาถอนหายใจออกมาทันทีเมื่อลุงกับหลานออกไปจากห้องพักส่วนตัวของตัวเองแล้ว หล่อนค่อยๆ ขยับกายจะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว แต่ก็ต้องบิดหน้าไปมาด้วยความเจ็บปวดกลางร่างสาวของตัวเอง จนต้องนั่งหย่อนเท้าที่ขอบเตียงแล้วมองไปยังประตูห้องน้ำที่เปิดกว้างก่อนจะถอนหายใจอีกครั้งแล้วกัดฟันฝืนความเจ็บปวดกลางร่างลุกขึ้นก้าวเดินไปห้องน้ำช้าๆ กว่าจะพาร่างเปราะบางร้าวระบมของตัวเองมาห้องน้ำได้ก็เล่นเอาน้ำตาเล็ด เมื่อเข้ามาในห้องน้ำก็ปิดประตูทรุดนั่งกับพื้นแล้วปล่อยเสียงสะอื้นออกมาเพื่อปลอบโยนตัวเองกับเรื่องที่เกิดขึ้น หล่อนเกลียดเขาแม้ว่าจะมีใจหวั่นไหวไปกับเขาไปมากแล้วก็ตาม แต่เมื่อเขาหักหาญน้ำใจเธอแบบนี้เธอจะไม่อยู่ไม่ทน สิ่งที่เสียไปแล้วก็ให้มันเสียไป เมื่อคิดได้ดั้งนั้นก็รีบปาดเช็ดน้ำตาที่เปื้อนสองแก้มออกแล้วหยุดร้องไห้ หล่อนเข้มแข็งมากพอ พ่อกับแม่ของเธอก็มี บ้านของเธอก็มีแล้วทำไมต้องมาทนอยู่กับเจ้านายหื่นที่บุกปล้ำลูกน้องแบบนี้ด้วย อยากจะแจ้งความแต่ก็อาย เพราะคนที่เสียหายคือตัวหล่อนเอง กลับอุตรดิตถ์บ้านเกิดตัวเองดีที่สุด ที่ต้อนรับเสมอคือบ้านของเธอ ที่นั่นมีพ่อมีแม่ค

        จินตนาถึงกับสะอึกกับคำพูดของคนโฉดเหนือร่าง มือเล็กที่พยายามดันผลักร่างใหญ่ออกห่างก็เปลี่ยนเป็นทุบตีเขาสุดแรงเกิดด้วยความเจ็บแค้น เท้าทั้งสองถีบเตะไปมากับอากาศเพื่อให้เขาออกไปให้พ้นตัวเอง แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเปิดทางให้ปักษาครอบครองเธอได้ง่ายขึ้นโดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัว        มือใหญ่รวบสองมือเล็กทุบตีตัวเองรวบตรึงไว้เหนือศีรษะทุยเล็ก ขาใหญ่ทั้งสองกดทับเรียวขาเล็กของจินตนาที่ถีบเตะไปมาให้อยู่นิ่งใต้ร่างของตัวเอง มืออีกข้างที่ว่างก็เคลื่อนมาบีบคางเล็กเชิดขึ้นหาตัวเองก่อนจะบดริมฝีปากหนาลงไปหาอย่างรวดเร็ว        “อ่ะ...อือ”        เสียงครางอู้อี้ดังลอดออกมาจากริมฝีปากของทั้งสองที่บดบี้ขยี้คลึงหนักหน่วงกันและกัน เรียวลิ้นสากสอดแทรกไปในโพรงปากเล็กด้วยความจาบจ้วง มือใหญ่บีบคางเล็กให้แหงนเชิดขึ้นรับแรงบดบี้ของปากหนาตัวเองโดยไม่สนใจว่าหญิงสาวจะมีอารมณ์ร่วมไปกับตนเองหรือไม่ เพราะเขาอยากสั่งสอนให้เธอรู้และหลาบจำว

        บทเพลงรักเพลงสวาทเพลงกามแรกจบไป ปักษาก็ได้หาพอไม่ เขาต้องการจินตนาอีกครั้ง ความแข็งร้อนที่แช่ฝากฝังอยู่ในกายฉ่ำคับแน่นของเธอก็ยังแข็งขึงกระตุกเร่าเสียวอยู่ภายในกายเล็ก ร่างใหญ่เคลื่อนเร่าขยับตัวไปมาเหนือร่างเล็กอีกครั้ง พร้อมเสียงครวญครางกระเส่าของจินตนาดังลอดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มแห้งผาก        “อือ...พะ...พอเถอะค่ะ ขอร้อง...” หล่อนขอร้องเพราะตอนนี้หล่อนไม่ไหวแล้ว หล่อนเพลียไปทั้งร่าง        “อ่า...แค่ยกเดียวเองทูนหัว จะรีบพอไปไหน ดูสิ ม่านรูดนี้มีอุปกรณ์ให้เราด้วย ดูกระบองนั่นสิ” ดวงตาสีสนิมเหล็กของปักษามองไปเห็นกระบองพลาสติกแขวนห้อยอยู่ผนังห้องพอดี        “อือ...ไม่ค่ะ จินไม่ต้องการ เลว”        “อา...คำก็ว่าผัวเลว ทีเมื่อกี้ไม่เรียกแบบนี้ ร้องขอให้เอาตลอด อ่า...”        เขาไม่โกรธหรอกเพราะตอนนี้จินตนาสวยยั่วย

        ผ่านมาสองเดือนกว่าที่ต้องตกเป็นทาสบำเรอกามให้เจ้านายของตัวเอง และแน่นอนหัวใจที่อ่อนไหวของหล่อนก็เผลอรักเขาเข้าไปแล้ว ยิ่งได้นอนแนบชิดอยู่ในอ้อมกอดของเขาทุกค่ำคืนก็ยิ่งทำให้หัวใจของเธอผูกพันกับปักษาโดยที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังมีการเปลี่ยนแปลงของร่างกายเกิดขึ้น ตอนนี้สาวเจ้าเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าแท้จริงแล้วตัวเองเกลียดหรือรักคนตัวโตกันแน่        เรื่องของเธอกับปักษาเป็นที่รับรู้ของทุกคนในบ้านและในเหมืองแร่ ตอนนี้เป็นเวลาค่ำแล้วอีกไม่นานชายหนุ่มจะกลับบ้านมาทานมื้อเย็นฝีมือของเธอ และเธอก็เพิ่งสอนการบ้านส้มหวานเสร็จและมองดูหนูน้อยระบายสีในสมุดการ์ตูนที่ผู้เป็นลุงซื้อมาให้        “พี่จินขา...พี่จินได้ยินส้มหวานไหมคะ” หนูน้อยเรียกพี่เลี้ยงตั้งนานแล้วแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาจึงเรียกอีกครั้งพร้อมกับเขย่าต้นแขนของพี่เลี้ยง        “คะ...ส้มหวาน พี่จินขอโทษค่ะ พอดีพี่จินคิดอะไรเพลินนิดหน่อย ส้มหวานม