“ความลับของกระจกบุปผา”

สามวันผ่านไป...แม้สังขารของไป๋ซินจะยังไม่คืนรูปสมบูรณ์ แต่ยาหม่องสูตรลับของพระพันปีก็ช่วยให้ขานางหายสั่นพั่บๆ พอที่จะเดินเข้าตำหนักได้โดยไม่ต้องคลาน เย่จวินเหยียนกำชับนางก่อนออกมาว่า

"วันนี้อย่าฝืนมากนักล่ะไป๋ไป๋ ข้ายังไม่อยากนวดให้เจ้าทั้งคืนเหมือนวันก่อน"

ไป๋ซินได้แต่ทำหน้ามุ่ยใส่ "มังกรจอมหิว" ก่อนจะสะบัดหูกระต่ายใส่แล้วรีบวิ่งแจ้นออกมา

เมื่อถึงตำหนักพระพันปี บรรยากาศวันนี้ดูเคร่งขรึมกว่าปกติ พระพันปีประทับนั่งอยู่หน้าบานกระจกทองเหลืองโบราณที่สลักลวดลายดอกไม้แปลกตา รอบข้างไม่มีนางกำนัลอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

"มาแล้วรึ...ไป๋ซิน ดูท่าทางเจ้าจะแข็งแรงขึ้นเยอะนะ เอวเข้าที่เข้าทางแล้วใช่ไหม?"

พระพันปีตรัสหยอกพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก

"เพคะพระพันปี ยาของพระองค์ดีมากจริงๆ เพคะ ข้าเดินได้คล่องปร๋อแล้ว!"

ไป๋ซินรีบหมุนตัวโชว์หนึ่งรอบ แต่ก็แอบเสียวแปลบที่เอวเล็กน้อย

"ดี...เพราะบทเรียนที่ 6 นี้ เจ้าต้องใช้ 'สมาธิ' มากกว่า 'กำลังกาย' แต่มันก็ยากที่สุดในบรรดาวิชาทั้งหมดที่ข้าสอนมา"

พระพันปีผายมือไปที่กระจกโบราณบานนั้น

"นี่คือ 'กระจกส่องใจบุปผา' วิชาบทนี้คือการควบคุมจิตใต้สำนึก เจ้าต้องเข้าไปในโลกกระจก และเผชิญหน้ากับสิ่งที่เจ้า 'ปรารถนา' มากที่สุด...หากเจ้าควบคุมใจไม่ได้ เจ้าจะติดอยู่ในนั้นและกลายเป็นเพียงภาพสะท้อนในกระจกไปตลอดกาล"

ไป๋ซินกลืนน้ำลายเอื๊อก

"ฟังดูน่ากลัวนะเพคะ...แล้วข้าต้องทำอย่างไรบ้าง?"

"นั่งลงหน้ากระจก หลับตา และปล่อยใจไปตามกลิ่นหอมของดอกไม้...เมื่อเจ้าลืมตาขึ้น เจ้าจะพบกับโลกที่เจ้าโหยหา แต่จำไว้ไป๋ซิน สิ่งที่เจ้าเห็นไม่ใช่ความจริง เจ้าต้องหา 'ทางออก' มาให้ได้ภายในหนึ่งก้านธูป"

ไป๋ซินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นางนั่งลงขัดสมาธิ หูกระต่ายสองข้างตั้งชันเพื่อรับสัญญาณ พยายามทำใจให้ว่างเหมือนตอนที่นางยังเป็นกระต่ายป่าตัวน้อย กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมหาหงส์เริ่มอบอวลไปทั่วห้อง

ทันทีที่นางลืมตาขึ้น...ภาพตรงหน้าไม่ใช่ตำหนักพระพันปีอีกต่อไป

มันคือทุ่งหญ้าสีเขียวขจีที่กว้างสุดลูกหูลูกตา มีน้ำตกใสสะอาดและ...กองแครอทสีส้มทองขนาดมหึมาเท่าภูเขา!

"โอ้โหหหห! สวรรค์ของข้า!"

ไป๋ซินตาโตเป็นประกาย นางกระโดดโลดเต้นเข้าไปหากองแครอททันที

"แครอทพวกนี้มันหอมจังเลย กัดสักคำคงไม่เป็นไรมั้ง..."

ทว่าก่อนที่ฟันกระต่ายจะงับลงบนของอร่อย ภาพในกองแครอทกลับบิดเบี้ยว กลายเป็นใบหน้าหล่อเหลาของเย่จวินเหยียนที่กำลังนอนพิงหมอนขวักไขว่มือเรียกนางด้วยสายตาเชื่อมเยิ้ม

"ไป๋ไป๋...มานี่สิ ข้ามีปราณมังกรจะให้เจ้าอีกเยอะแยะเลยนะ..."

ไป๋ซินชะงักกึก หน้าแดงฉ่า

"ดะ...ฝ่าบาท! ท่านมาอยู่ในกองแครอทได้ยังไง! แล้วนั่น...ท่านถอดเสื้อทำไมเจ้าคะ!"

ไป๋ซินจ้องมอง

"เย่จวินเหยียนเวอร์ชันกองแครอท"

ที่กำลังส่งสายตาเจ้าเล่ห์และกวักมือเรียกนางด้วยท่าทางเชิญชวน หัวใจของเซียนกระต่ายน้อยเต้นรัวเหมือนกลองรบ ร่างกายของนางเกือบจะถลาเข้าไปหาอ้อมกอดนั้นตามสัญชาตญาณอยู่แล้ว

ทว่า...ในจังหวะที่นางกำลังจะก้าวขา ความรู้สึก "เสียวแปลบ" ที่บั้นเอวจากเหตุการณ์เมื่อสามวันก่อนก็แล่นปลาบขึ้นมาเตือนสติราวกับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่าน!

"เดี๋ยว...หยุดก่อนไป๋ซิน!"

นางเบรกจนหน้าเกือบทิ่มกองแครอท พลางเอามือกุมเอวตัวเองไว้มั่น ภาพความทรงจำที่นางต้องนอนหมดสภาพ หูกระต่ายลู่ตก และท่าเดินเป๋ๆ ต่อหน้าเหล่านางกำนัลไหลย้อนกลับมาเป็นฉากๆ

"ถ้าข้าเข้าไปหาเขาตอนนี้...ข้าต้องไม่ได้กลับออกไปเห็นเดือนเห็นตะวันแน่ๆ!"

ไป๋ซินพึมพำกับตัวเองด้วยใบหน้าที่ซีดสลับแดง

"ปราณมังกรนั่นมันไม่ใช่ของเล่นนะ ถ้าโดน 'จัดระเบียบกระดูก' ในโลกกระจกอีก มีหวังข้าได้กลายเป็นภาพวาดติดผนังไปตลอดกาลแน่!"

ยิ่งเห็นฝ่าบาทในกระจกเริ่มขยับกายเตรียมจะรวบตัวนาง ไป๋ซินก็ยิ่งลนลาน นางรีบหลับตาปี๋แล้วตะโกนใส่กองแครอทและหนุ่มรูปงามตรงหน้า

"หยุดเลยนะเจ้าคะ! อย่ามาล่อลวงข้าด้วยหน้าตาและแครอท! ข้าจะไมยอมเอวเคล็ดในที่แปลกๆ แบบนี้เด็ดขาด!"

นางรวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี นึกถึงคำสอนของพระพันปีเรื่องการควบคุมจิตใต้สำนึก ไป๋ซินพยายามมองข้ามภาพลักษณ์อันเย้ายวนนั้น แล้วเพ่งจิตไปที่ความจริงที่ว่า

"นี่คือมายา เอวข้าคือของจริง!"

ทันใดนั้นเอง หูกระต่ายของนางก็ตั้งชันสั่นพั่บๆ สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอากาศ นางเห็นรอยร้าวเล็กๆ บนท้องฟ้าของโลกกระจก ไป๋ซินไม่รอช้า นางรวบรวมพลังปราณกระต่ายทั้งหมดไว้ที่ฝ่าเท้าแล้วกระโดดถีบตัวออกจากทุ่งแครอทนั้นสุดแรงเกิด

เพล้ง!

เสียงเหมือนแก้วแตกดังสนั่น ไป๋ซินลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง พบว่าตัวเองกลับมานั่งหอบแฮกอยู่ต่อหน้าพระพันปีในตำหนักเดิม กระจกทองเหลืองตรงหน้ากลับมานิ่งสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"แฮก...แฮก...เกือบไปแล้ว..."

ไป๋ซินปาดเหงื่อที่หน้าผาก

พระพันปีที่นั่งมองอยู่ถึงกับเลิกขนงขึ้นอย่างแปลกใจ

"เจ้าออกมาได้เร็วกว่าที่ข้าคิดนะไป๋ซิน...แถมยังออกมาด้วยท่าทางเหมือนกำลังหนีอะไรบางอย่างที่น่ากลัวมากๆ เสียด้วย เจ้าเห็นอะไรในนั้นรึ? ปีศาจร้าย? หรือหุบเขาไร้อาหาร?"

ไป๋ซินหน้าแดงก่ำถึงคอ ยิ้มแห้งๆ ให้พระพันปี

"เอ่อ...คือ...มันก็น่ากลัวพอกันนั่นแหละเจ้าค่ะพระพันปี เป็นสิ่งที่ทำให้ข้า...'หลังเดาะ' ได้เลยทีเดียว!"

พระพันปีหัวเราะร่วนอย่างรู้ทัน

"เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าเอาชนะใจตัวเองและรักษา 'เอว' ของเจ้าออกมาได้ ข้าถือว่าเจ้าผ่านบทเรียนนี้ อย่างเป็นทางการ"

ไป๋ซินเดินเข่าอ่อนออกจากตำหนักพระพันปีด้วยความโล่งอกที่รักษาชีวิต (และเอว) ออกมาได้สำเร็จ แต่นางยังเดินไปไม่ถึงสิบก้าว ร่างทั้งร่างก็ถูกเงาดำขนาดใหญ่พาดทับ พร้อมกับกลิ่นกฤษณาอันเป็นเอกลักษณ์ที่ลอยมาปะทะจมูก

"ดูเจ้าหน้าแดงๆ นะไป๋ไป๋...ในกระจกนั่นมีอะไรที่ทำให้เจ้า 'เขิน' จนหูตั้งขนาดนี้เชียวหรือ?"

เย่จวินเหยียนยืนพิงประตูหินขัด สองมือกอดอก จ้องมองกระต่ายน้อยของเขาด้วยสายตาจับผิด ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายแต่ก็เปี่ยมไปด้วยอำนาจล้นเหลือ

"ฝะ...ฝ่าบาท! ท่านมาดักรอข้าทำไมเจ้าคะ?"

ไป๋ซินพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด

"ข้าก็แค่...ฝึกวิชาหนักไปหน่อย จนความดันขึ้นหน้าเท่านั้นเองเจ้าค่ะ!"

"งั้นหรือ?" เย่จวินเหยียนสาวเท้าเข้าหาช้าๆ จนไป๋ซินต้องถอยหลังไปจนติดกำแพง

"เสด็จแม่บอกข้าว่า วิชาที่เจ้าเพิ่งฝึกไปคือการเผชิญหน้ากับสิ่งที่ 'ปรารถนา' ที่สุด...บอกข้ามาสิไป๋ซิน ในโลกกระจกนั่น เจ้าเห็นแครอท...หรือเห็นข้า?"

ไป๋ซินเลิ่กลั่ก

"ข้า...ข้าเห็น...เห็นท้องฟ้าเจ้าค่ะ! ท้องฟ้าสีครามสดใสไม่มีอะไรเจือปนเลย!"

"โกหกไม่เนียนเลยนะกระต่ายน้อย หูเจ้ามันสั่นจนฟ้องหมดแล้ว"

เขาหัวเราะหึๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน

"แต่เอาเถอะ เห็นแก่ที่เจ้าสอบผ่านบทเรียนที่ยากที่สุดมาได้ ข้ามี 'รางวัล' จะมอบให้"

พอได้ยินคำว่ารางวัล ไป๋ซินก็ตาเป็นประกาย

"รางวัลหรือเจ้าคะ? ไม่เอาแบบ 'ปราณมังกร' แล้วนะเจ้าคะ ข้ายังไม่พร้อม!"

เย่จวินเหยียนคลี่ยิ้มละไม

"ข้ารู้แล้วว่าเจ้ากลัวอะไร...ตามข้ามานี่"

เขาจูงมือนางไปยังศาลาริมน้ำกลางอุทยานหลวง ที่นั่นมีโต๊ะหินอ่อนตัวใหญ่ตั้งอยู่ และสิ่งที่อยู่บนโต๊ะทำเอาไป๋ซินถึงกับน้ำลายสอ มันคือ "ชุดผักรวมมิตรระดับเครื่องเสวย" ที่จัดวางไว้อย่างอลังการ!

มีทั้งแครอทป่าสีส้มสด หัวไชเท้ากรอบๆ ที่แช่เย็นจนมีละอองน้ำเกาะ ผักกาดขาวเนื้อหวานฉ่ำ และสมุนไพรหายากจากแดนใต้ที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง

"โอ้โห! นี่มัน...สวรรค์ของจริงยิ่งกว่าในกระจกอีกเจ้าค่ะ!" ไป๋ซินกระโดดเกาะขอบโต๊ะทันที

"นี่คือผักที่ดีที่สุดในอาณาจักร ข้าสั่งให้คนจัดเตรียมไว้ให้เจ้าโดยเฉพาะ”

เย่จวินเหยียนหยิบแครอทหัวที่สวยที่สุดส่งให้

"กินเสียให้เต็มที่ ถือเป็นรางวัลที่เจ้ามีสติ...ไม่ยอมหลงมัวเมาไปกับ 'ภาพมายา' ของข้าในกระจกนั่น"

ไป๋ซินกำลังจะอ้าปากงับแครอท แต่ก็ชะงักกึก

"ท่านรู้ได้ยังไงเจ้าคะว่าในกระจกมีภาพท่าน?"

เย่จวินเหยียนขยิบตาให้หนึ่งทีด้วยท่าทางสุดกร้าวใจ

"ก็เพราะในโลกความจริง...เจ้าก็มองข้าด้วยสายตาแบบเดียวกับที่มองแครอทพวกนี้ยังไงล่ะ ไป๋ไป๋"

"ฝ่าบาท!"

ไป๋ซินหน้าแดงแป๊ด สะบัดหน้าหนีมาเคี้ยวแครอทตุ่ยๆ กลบเกลื่อนความเขิน