“ผลข้างเคียงของปราณมังกร...”

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านมุ้งสีขาวบางเบาเข้ามาในห้องบรรทม กลิ่นกำยานกุหลาบป่าที่ยังคงหลงเหลืออยู่จางๆ ชวนให้รู้สึกถึงบรรยากาศเร่าร้อนเมื่อคืนที่ผ่านมา ไป๋ซิน นางขยับตัวเล็กน้อยเพื่อจะบิดขี้เกียจตามความเคยชิน ทว่าทันทีที่ขยับช่วงล่าง ความรู้สึกเจ็บแปลบและหนักอึ้งก็แล่นปลาบขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลัง

"อ๊ะ...โอ๊ยยย...ร่างกายนี้มันทำด้วยอะไรเนี่ย ทำไมเหมือนจะแยกออกเป็นเสี่ยงๆ แบบนี้!"

ไป๋ซินครางแผ่ว ร่างบางพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่กลับรู้สึกว่าเอวของนางอ่อนเปลี้ยเสียศูนย์ไปหมด หูกระต่ายสีขาวสองข้างพุ่งพรวดออกมาตั้งชันสั่นพั่บๆ ทันทีด้วยความตกใจ

"ฝ่าบาท...ท่านใส่ปราณมังกรเข้ามาเยอะเกินไปหรือเปล่าเจ้าคะ? ข้ารู้สึกเหมือนกระดูกเชิงกรานของข้ามันถูกจัดระเบียบใหม่หมดเลย!"

เย่จวินเหยียน ซึ่งอยู่ในชุดฉลองพระองค์เต็มยศสีดำปักลายมังกรทองเตรียมออกว่าราชการ เดินเข้ามาที่ข้างเตียงด้วยใบหน้าอิ่มเอิบราวกับเพิ่งเสวยยาอายุวัฒนะมาสิบหม้อ เขามอง "ลูกศิษย์" ที่บัดนี้สภาพเหมือนกระต่ายโดนรถม้าทับด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะโน้มตัวลงไปก้มจูบหน้าผากมนอย่างอ่อนโยน

"นั่นน่ะเขาเรียกว่าผลข้างเคียงของ 'วิชาประสานปราณมังกร' ขั้นสูงสุดไงล่ะไป๋ไป๋"

เขาหัวเราะในลำคอพลางใช้ปลายนิ้วเขี่ยหูยาวๆ ของนางเล่น "ปราณมังกรของข้านั้นดุดัน เมื่อมันเข้าไปไหลเวียนในตัวเจ้าที่ยังเป็นเซียนกระต่ายน้อย ร่างกายเจ้าก็ต้องมีการปรับสมดุลบ้าง...ความปวดเมื่อยนั้นคือสัญญาณว่าเจ้าได้รับพลังจากข้าไปอย่างเต็มเปี่ยม"

"เต็มเปี่ยมจนข้าลุกไม่ขึ้นเนี่ยนะเจ้าคะ!"

ไป๋ซินทำหน้ามุ่ย พยายามจะก้าวขาลงจากเตียง แต่ขาเรียวกลับสั่นพั่บๆ จนเกือบจะทรุดลงไปกองกับพื้น เย่จวินเหยียนรีบคว้าเอวบางไว้ได้ทัน

"มานี่...ข้าจะ 'นวด' เพื่อช่วยกระจายปราณให้"

เขาอุ้มนางกลับมานั่งบนตัก มือหนาเริ่มนวดเฟ้นที่บั้นเอวและสะโพกอย่างหนักสลับเบา ทว่าน้ำหนักมือและตำแหน่งการนวดที่เริ่มจะ 'ลึกซึ้ง' ขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ไป๋ซินหน้าแดงก่ำ

"ฝ่าบาท...นวดเฉยๆ นะเจ้าคะ ห้ามฝึกท่า 'มังกรหยอกวารี' ตอนเช้านะเจ้าคะ ข้าเดินไม่ไหวแล้วจริงๆ!"

นางประท้วงเสียงสั่น เย่จวินเหยียนหัวเราะอย่างอารมณ์ดีก่อนจะยอมปล่อยนางให้ไปจัดการธุระส่วนตัวเพื่อเตรียมตัวไปเฝ้าพระพันปี

ณ ตำหนักพระพันปี

ไป๋ซินเดินเตาะแตะเข้ามาในตำหนักด้วยท่าทางประหลาด ขาของนางดูจะก้าวไม่ออก แถมยังต้องเอามือยันเอวไว้ตลอดเวลา นางพยายามจะเดินให้สง่างามที่สุด แต่ทุกย่างก้าวมันดูเหมือน "กระต่ายเดินเป๋" หรือไม่ก็เหมือนคนเข่าอ่อนจนขาถ่างออกกว้าง

พระพันปีที่ประทับนั่งจิบชาอยู่ มองภาพนั้นด้วยสายตาสงสัย "ไป๋ซิน...เจ้าเป็นอะไรไป? ทำไมท่าเดินของเจ้าถึงได้ดู...'เปิดเผย' และดู 'ลำบากลำบน' เช่นนั้น? วิชาเนตรกระจกเงาของข้ามันฝึกยากจนทำเอาเจ้าเสียศูนย์เลยรึ?"

เหล่านางกำนัลที่หมอบกราบอยู่รอบๆ ต่างพากันก้มหน้าจนติดพื้น ร่างกายสั่นระริกเพราะพยายามกลั้นหัวเราะสุดชีวิต

"เอ่อ...คือว่า...วิชาของพระพันปีน่ะไม่ยากเจ้าค่ะ"

ไป๋ซินหน้าแดงแป๊ดถึงใบหู "แต่วิชา 'เสริม' ของฝ่าบาทน่ะสิเจ้าคะ หนักหน่วงเหลือเกิน ข้าต้องใช้เอวและสะโพกรับปราณมังกรบนโต๊ะฎีกาทั้งคืนเลยเจ้าค่ะ!"

"พรวดดดด!"

พระพันปีถึงกับพ่นน้ำชาออกมาเต็มคำ นางกำนัลรอบข้างต่างพากันก้มหน้ากลั้นยิ้มจนตัวสั่น ส่วนพระพันปีนั้นหลังจากสำลักเสร็จก็หัวเราะร่าด้วยความถูกใจ

"จวินเหยียนนะจวินเหยียน...ร้ายกาจนักนะลูกคนนี้ แอบสอนบทเรียนพิเศษ 'นอกคัมภีร์' ให้เจ้าบนโต๊ะทำงานเลยรึ"

พระพันปีมองไป๋ซินด้วยความเอ็นดู

"เอาเถอะ ในเมื่อเจ้า 'รับปราณ' มาเยอะขนาดนี้ ข้าจะถือว่าเจ้าสอบผ่านบทเรียนที่ 5 อย่างดีเยี่ยม...ส่วนบทเรียนที่ 6 ข้าจะให้เจ้าพักอีกสามวันค่อยเริ่มฝึก เดี๋ยวข้าจะส่งยานวดสูตรลับวังหลวงไปให้เจ้าที่ตำหนักนะ"

“ขอบพระทัยเพคะพระพันปีที่เมตตา...”

ไป๋ซินย่อกายคารวะอย่างยากลำบาก ทันทีที่นางขยับ เอวบางก็ลั่น ‘กร๊อบ’ เบาๆ จนหูกระต่ายลู่ตกลงมาปรกหน้า

“ถ้าได้ยานวดของพระองค์ ข้าคงพอจะกลับไปต่อสู้กับ ‘มังกรคลั่ง’ ในคืนนี้ได้ไหว...”

“เจ้าเด็กคนนี้นี่...ช่างเจรจานัก!”

พระพันปีส่ายหน้ายิ้มๆ

“เอาล่ะ ไปพักผ่อนเถอะ ก่อนที่จวินเหยียนจะส่งคนมาตามเจ้ากลับไป ‘ฝึกปราณ’ ต่อจนไม่ได้พักจริงๆ”

ไป๋ซินเดินเตาะแตะกลับออกมาจากตำหนักพระพันปีด้วยสภาพที่ดูไม่จืดนัก นางพยายามตั้งสติและรวบรวมลมปราณอันน้อยนิดมาไว้ที่ขาเพื่อหวังจะเดินให้ตรงทาง ทว่าเพียงแค่พ้นเขตกำแพงตำหนัก กลิ่นอายมังกรที่คุ้นเคยก็ลอยมาปะทะจมูก

“ไป๋ไป๋...ข้าได้ยินว่าเจ้าไปรายงานผลการฝึกกับเสด็จแม่เสียละเอียดยิบเลยนะ”

เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง ไป๋ซินสะดุ้งสุดตัวจนหูตั้งพรึ่บ นางรีบหันกลับไปมองก็พบเย่จวินเหยียนที่ยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อนอยู่ ใบหน้าหล่อเหลานั้นประดับด้วยรอยยิ้มที่มองอย่างไรก็

‘ไม่น่าไว้วางใจ’

“ฝ่าบาท! ท่านมาแอบฟังข้าหรือเจ้าคะ?”

ไป๋ซินหน้าพองลม

“แล้วที่ข้าพูดไปมันก็เรื่องจริงทั้งนั้น เอวข้าแทบจะหลุดออกมาเป็นชิ้นๆ เพราะโต๊ะฎีกาของท่าน!”

“หึหึ ข้าเพียงแต่เกรงว่าเจ้าจะเดินกลับตำหนักไม่ไหว เลยตั้งใจจะมารับ...”

เขาเดินเข้ามาใกล้กดยิ้มมุมปาก

“แต่พอได้ยินเจ้าบอกเสด็จแม่ว่าข้า ‘ร้ายกาจ’ ข้าเลยคิดว่า...บางทีข้าควรจะทำตัวให้สมกับคำชมของเจ้าเสียหน่อย”

“มะ...หมายความว่ายังไงเจ้าคะ?”

ไม่ทันขาดคำ วงแขนแกร่งก็ตวัดรวบร่างบางขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว ไป๋ซินร้องอุทานด้วยความตกใจ รีบยกมือคล้องคอเขาไว้แน่น

“ฝ่าบาท! ทหารกับนางกำนัลเต็มไปหมดนะเจ้าคะ ปล่อยข้าลงเถอะ!”

“ใครจะกล้ามองก็ให้มองไป ข้ากำลังปฏิบัติหน้าที่ ‘ถ่ายโอนปราณ’ เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บให้พระสนมของข้า”

เย่จวินเหยียนกระซิบข้างหูจนนางขนลุกซู่

“ยาที่เสด็จแม่จะส่งมาให้น่ะมันออกฤทธิ์ช้า...สู้ ‘ปราณร้อน’ จากตัวข้าไม่ได้หรอก”

“ท่านจะทำอะไรน่ะ! ไม่เอาท่ามังกรหยอกวารีแล้วนะเจ้าคะ!”

“ข้าก็ไม่ได้บอกว่าจะใช้ท่าเดิมนี่...”

เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองริมฝีปากบางที่เริ่มสั่นระริก

“วันนี้อากาศดี...ลองท่า ‘วิหคเหินเวหา’ ดูหน่อยเป็นไง? ข้าจะพาเจ้าไปฝึกที่สระบัวมรกต รับรองว่า...ขาของเจ้าจะได้ ‘ลอย’ จนไม่ต้องห่วงเรื่องการเดินไปอีกหลายวันเลยทีเดียว”

ไป๋ซินได้แต่ซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างด้วยความอับอายและหวาดหวั่นในชะตากรรมของเอวตัวเอง นางเพิ่งรู้ซึ้งเดี๋ยวนี้เองว่า...การเป็นลูกศิษย์ของมังกรจอมหื่นนั้น มันเหนื่อยยิ่งกว่าการบำเพ็ญเพียรเป็นพันปีเสียอีก!