บทที่ 13

"นั้นสิพวกเจ้าครอบครัวนี้ช่างหน้าหนายิ่งนักเกิดมาพึ่งจะเคยเห็น ข้าละสงสารตาเฒ่าเซียวอี้หวายเสียจริงนี้ละหนาเขาถึงว่าได้เมียผิดคิดจนตัวตาย ดูความลำเอียงของนางสิขับไล่บุตรชายที่ขาหักกับหลานสาวที่ตกน้ำปางตายเพราะโดนคนใจร้ายมันผลักตกน้ำตกท่า ทั้งยังมีนังย่าจิตใจโหดเหี้ยมรักลูกไม่เท่ากันไล่ออกมาจากบ้านอีก ตำลึงสักอีแปะก็ไม่ให้สี่คนพ่อแม่ลูกกับได้ธัญพืชหยาบๆมาแทน คนที่ทำงานเหมือนวัวในบ้านกับเป็นคนที่โดนรังแกทั้งครอบครัวคงจะได้ยินข่าวว่าชาวบ้านมาช่วยบ้านรองแล้วได้เนื้อหมูป่าแลกเปลี่ยนละสิช่างหน้าไม่อายมันคงจะมีส่วนแบ่งให้คนหน้าด้านอย่างพวกเจ้าละมัง"

ชาวบ้านหลายสิบคนต่างไม่เกรงกลัวครอบครัวของนางเซียวอี้จูที่ยืนขวางทางเพื่อจะชิงเนื้อหมูป่าในส่วนของพวกนางอีก จึงพากันด่าแล้วเดินชนครอบครัวของนางเซียววอี้จูไปได้ยินแต่เสียงร้องด่าตามหลังตามมาทุกคนจึงหยุด และจะตบให้หายปากดีเสียหน่อยแต่นางเซียวอี้จู้รีบวิ่งไปทางบ้านรองเซียวเสียก่อน

"เหอะนึกว่าจะแน่"   

ชาวบ้านตะโกนตามหลังครอบครัวใหญ่ไปแล้ว 

  "มันจะไม่ไปรังแกบ้านรองเซียวหรือวะพวกเขายิ่งมีแต่คนซื่อๆอยู่ด้วยจะตามนังแก่นังยานเซียวอี้จูทันหรือเปล่าวะ หรือพวกเราจะกลับไปช่วยนังหนูเย่วเย่วก่อนที่ขึ้นเขาล่าหมูป่าตัวใหญ่มาแบ่งพวกเรานี้พวกเอ็งเห็นว่ายังไรวะ"  ชาวบ้านหันไปถามกัน

"ไม่ต้องห่วงหรอกสามีของข้ายังอยู่และพวกผู้ชายยังมาไม่ถึงครึ่งเลย ข้าว่าครอบครัวนางเซียวอี้จูมาเสียเที่ยวแล้วละหึๆ เอ็งไม่เห็นนังหนูเย่วเย่วกับพี่ชายหรือตั้งแต่แยกบ้านออกมาสองพี่น้องเก่งกาจยิ่งนักไม่เช่นนั้นพวกเราจะได้กินเนื้อหมูป่าตั้งสามตัวเชียวนะเอ็งว่าจริงไหม"

ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านพูดให้บรรดาป้าๆทั้งให้คลายความกังวลทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยและยังมีชาวบ้านอีกหลายคนที่ยังไม่กลับบ้านจึงคลายความเป็นห่วงและผู้ใหญ่บ้านก็ไม่ออกมาจากบ้านรองเซียวด้วยตอนนี้

 

ตัดมาถึงบ้านรองเซียวที่ตอนนี้กำลังจะเดินออกมาหน้าประตูบ้านเพื่อจะส่งบรรดาลุงป้าทั้งหลายที่ช่วยกันทำความสะอาดสถานที่ชำแหละหมู และนำใส้หมูไปล้างมาให้เย่วเย่วตุ๋นพรุ่งนี้ทุกคนยังตกลงมาช่วยงานที่บ้านรองเซียวอีกหนึ่งวันเพื่อเพาะปลูกเมล็ดพันธุ์ผักทุกอย่างช่วยกันให้เสร็จไปเลยทีเดียว

แว่วมีเสียงนางเซียวอี้จูตะโกนมาก่อนตัวที่จะมาถึงอีก   

 "ไหนๆไอ้ลูกหลานอักตัญญูทั้งหลายที่ล่าหมูป่ามาได้แทนที่มันจะส่งไปให้ข้าเพื่อกตัญญู พวกมันกับนำมาจ้างทำงานให้บ้านของตัวเองเจ้าข้าเอ๋ยข้าเลี้ยงดูหมาป่าตาขาวมันไม่เห็นหัวข้านังแก่คนนี้มันเอาไปจ้างชาวบ้านหมดไม่เหลือไว้ให้แม่แก่ๆคนนี้เลย"

นางตีอกชกลมให้ชาวบ้านที่กำลังเดินออกมาจากในบ้านรองเซียว มีสะใภ้ใหญ่ลูกสาวลูกชายและสามีสะใภ้ใหญ่ของนางยืนมองมารดาด่าว่าบ้านรองด้วยความสะใจและมองรั้วบ้านใหม่ด้วยความอิจฉาตาร้อนและละโมบที่เห็นที่ดินผืนใหญ่ที่ล้อมรั้วอย่างดี สูงท่วมสุดปลายมือด้วยไม้อย่างดีหลังคาบ้านก็เปลี่ยนใหม่ทั้งหลัง ทำไมพวกมันต้องได้ดีกว่าพวกเขามันพึ่งจะออกจากบ้านใหญ่ได้สองอาทิตย์เอง ถ้าพวกเขาอยู่บ้านเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมารับรองว่าพวกแกไม่มีวันได้จ้างคนล้อมรั้ว หึเจ็บใจจริงเพราะถ่ายท้องกันทั้งบ้านจึงพลาดหมูป่าสองตัวไปอย่างน่าเจ็บใจทั้งวันนี้พวกมันยังแบ่งหมูกันอีกตัวที่สามอีกสะใภ้ใหญ่คิดด้วยความเจ็บใจ

หัวหน้าหมู่บ้านหยุดที่หน้าประตูบ้านแล้วจึงถามนางเซียวอี้จูเสียงเย็น     

"เอ็งมาร้องแรกแหกกระเซิงที่หน้าบ้านของเซียวอี้ถังด้วยการอ้างความกตัญญูจากคนที่เอ็งปล่อยให้เขานอนรอความตายอยู่อีกหรือ ช่างหน้าด้านเสียจริงข้าเกิดมาอายุจนปานนี้พึ่งจะเคยพบเคยเห็นปล่อยให้บุตรชายที่หาเลี้ยงดูครอบครัวใหญ่เหมือนทาสนอนรอความตายที่ตกจากเขาแม้ตำลึงสักอีแปะก็ไม่หยิบยื่นให้ พอได้ข่าวหลานล่าหมูป่าได้กับร้องหาความกตัญญูทั้งที่คนที่ขับไล่และตัดขาดก็เป็นเอ็งนางแก่เซียวอี้จู"     หัวหน้าหมู่บ้านตอกหน้าให้ทุกคนที่ยืนข้างนางเซียวอี้จูให้อับอายเสียบ้าง

"นั้นนะสิพอมาถึงกับแหกปากเรียกร้องหาความกตัญญูจากหลานทั้งสองคนทั้งที่เจ้าเซียวอี้ถังยังนอนติดเตียงเดินยังไม่ได้ต้องคอยประคองถึงจะออกมาด้านนอกได้ ใจคอคนเป็นแม่ยังหน้าด้านมาเรียกเอาของที่หลานหามาอย่างยากลำบากอีกช่างหน้าไม่อาย"

ชาวบ้านรุมประนามบ้านใหญ่เย่วเย่วยกยิ้มมุมปากและหายไปอย่างรวดเร็วหึมีเรื่องสนุกให้ดูและทำแล้วสิวันนี้ไม่ต้องวิ่งไปหาเรื่องก็มาเองถึงหน้าบ้านของนางเลยละ

"พวกเจ้ามายุ่งอะไรกับเรื่องในครอบครัวของข้าในเมื่อพวกมันเป็นลูกต้องกตัญญูต่อข้าที่เป็นแม่ของมันสิถึงจะถูก"   นางเซียวอี้จูด่าชาวบ้านกับทันที

"ทำไมข้าจะยุ่งไม่ได้ในเมื่อข้าเป็นหัวหน้าหมู่บ้านและเป็นคนทำสัญญาตัดขาดกับมือของข้าเอง เพราะพวกเจ้ากลัวเซียวอี้ถังกับนังหนูเย่วเย่วตกตายไปและเปลืองตำลึงทำศพให้ถึงกับให้ข้าทำหนังสือตัดขาดจากบ้านใหญ่ให้และเขียนกำกับอีกว่าจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวเป็นตายก็ไม่ให้ไปหาบ้านใหญ่ทำไมถึงลืมเร็วนักละในเมื่อมันพึ่งจะสองอาทิตย์เอง"   ลุงหัวหน้าหมู่บ้านย้ำอีกครั้งให้ได้ยินชัดเจน

"นั้นนะสิคนพวกนี้ช่างหน้าด้านไม่ต้องกลัวนังหนูเย่วเย่วพวกข้าจะช่วยบ้านรองเซียวเอง"   ป้าโจวที่ชื่นชอบอาหารของเย่วเย่วพูดขึ้นเสียงดังเพื่อปกป้องสองพี่น้องบ้านรองเซียว

"ข้าไม่สนยังไงวันนี้ข้าต้องได้ส่วนแบ่งของข้าที่เป็นมารดาของเจ้าเซียวอี้ถัง "  นางเซียวอี้จูเถียงคอเป็นเอ็นอย่างไม่ยินยอม

"เสียใจด้วยนะเจ้าคะที่บ้านข้าเหลือเพียงเครื่องในหมูส่วนเนื้อหมูนั้นหมดแล้วเจ้าค่ะท่านย่าอยากได้เครื่องในหมูไหมเจ้าคะ"  เย่วเย่วลองถามคนที่เรียกตัวเองว่าย่าทั้งยังอ้างบุญคุณไม่เลิก

"นังโง่ไม่มีใครเขากินหรอกเครื่องในหมู" นางเซียวอี้จูตวาดด่าเย่วเย่วเสียงดังด้วยความไม่พอใจ

"เนื้อหมูมากมายพวกเจ้ากลับแบ่งให้ชาวบ้านหมดไม่รู้จักกตัญญูต่อผู้อาวุโสหมาป่าตาขาวกันทั้งบ้าน ไม่รู้ละยังไงพวกแกต้องนำเนื้อหมูมาที่ให้ชาวบ้านไปมาให้บ้านใหญ่เดี๋ยวนี้"

"คงจะไม่ได้หรอกเจ้าค่ะท่านย่าเพราะพวกข้าไม่ใช่คนสับหลอก ให้แล้วไม่ขอคืนถ้าท่านย่าต้องการเนื้อหมูคงต้องให้ท่านลุงใหญ่ลูกรักของท่านย่าขึ้นเขาไปล่ามาให้ท่านกินมาให้ขายแล้วละเจ้าค่ะ พวกข้าคงไม่ขอกลับไปเป็นทาสให้พวกท่านอีกแล้วละเพราะที่ข้าเกือบตายก็เพราะลูกสาวของลุงใหญ่ผลักข้าจนตกแม่น้ำปางตาย ถ้าไม่มีท่านแม่ช่วยข้าเอาไว้ข้าคงเหลือแต่ชื่อแล้วละเจ้าค่ะ ทั้งที่พวกข้าครอบครัวทำงานเหมือนทาสได้กินเพียงน้ำต้มข้าวกับเศษอาหารจากพวกท่านที่อ้างเพียงคำว่ากตัญญู ทั้งที่จริงเป็นครอบครัวของข้าต่างหากที่จะเรียกร้องเอาจากครอบครัวใหญ่บ้างในเมื่อตัดขาดกันไป แล้วข้าไม่ขอกลับไปกตัญญูกับคนไม่รู้บุญคุณคนจะดีกว่าเจ้าค่ะท่านย่า"

เย่วเย่วพูดขึ้นบ้างจริงอยู่เรื่องการกตัญญูต่อบิดามารดาแต่ก็ควรทำให้พอดีไม่ใช่เหมือนทาสที่ท่านพ่อกับท่านแม่ยอมทำตามย่าทุกอย่างต่อจากนี้อย่าได้หวังว่านางจะตอบแทนบ้านใหญ่อีกเลย