Romans & histoires คนบ้าความรัก

ช่างคุ้นตาเหลือเกิน ณ สถานีรถไฟยามสนธยา หัวใจฉันพลันสั่นไหว ย่างก้าวเร่งรีบที่แสนคุ้นเคยนั้น ไม่ผิดแน่...คือเธอ คนที่ฉันเคยรักหมดหัวใจ ก่อนที่ความคิดถึงจะทันเอ่อล้น ความทรงจำอันขมขื่นกลับถาโถมขึ้นมาเสียก่อน

'ของที่ซื้อมาด้วยเงิน นั่นเท่ากับว่าเป็นสิทธิ์ขาดของเขา จะบีบให้ตายหรือใจดีดี คลายให้รอด ภาคิน จะเป็นคนตัดสินใจเอง' 'หนูก็คงไม่ต่างจากตุ๊กตาตัวนั้น..'

น้องจะกระชากหัวพี่ชายแบบนั้นไม่ได้นะลูกกก มีความแอบสมัครไอจีไว้ติดตามน้อง ไม่ค่อยจะคลั่งรักเลยยยย หรือต้องเปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น โลกันตร์คนคลั่งรัก😅 ปล.ฝากกระทืบไลค์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ🥰

สมน้ำหน้า ร่างสูงสง่ารีบควบม้ามุ่งหน้าเข้าวังหลวง ตอนนี้ในพระทัยร้อนระอุ ดั่งมีกองเพลิงสุมอยู่ข้างใน นางทำกับพระองค์เช่นนี้ได้อย่างไร นางหมดใจแล้วใช่หรือไม่ นางจะแต่งให้ชายอื่นได้อย่างไร ถึงนางจะยังไม่ตกเป็นของพระองค์อย่างเต็มตัว แต่พระองค์ล่วงเกินนางถึงขนาดนั้น นางย

จะยังรักแค่เธอเท่านั้นไม่ไปไหน love is true I need you อยากบอกสักคำให้เธอนั้นได้ฟัง คำว่ารักของฉันไง baby baby baby boy love is true" คนตัวเล็กยืนอยู่บนเวทีในชุดแปลกตาเพราะเขาเคยเห็นเธอใส่แค่ชุดนักเรียนและชุดนักศึกษาเท่านั้น แต่วันนี้เธอใส่เสื้อกล้ามครอปสีขาวเผยให้เห็นเอวบางที่ทำให้เขาขมวด

*กร๊อบ* ความเจ็บปวดแล่นเข้ามาในหัวของฉัน ข้อมือของฉันถูกบิดจนหักอย่างไม่ปรานี ฉันร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ด้วยความตื่นตระหนกฉันก็เตะเข้าที่เป้าของเขาอย่างแรง มีดที่เปื้อนเลือดตกลงบนพื้น ชายคนนั้นถูกเตะจนงอตัวลง

"ฮึ่ย! ไอ้คนบ้าเอ้ยเป็นบ้าอะไรถึงได้มาพูดจาเลอะเทอะแบบนั้นให้ฉันได้ยินห๊ะ เปิดโอกาสให้เข้ามาวิ่งเล่นในใจเหรอ ฝันไปเถอะฉันจะไม่มีวันเปิดใจให้ผู้ชายเจ้าชู้แบบนั้นมาวุ่นวายอยู่ในใจหรอก รักที่ดีคือรักตัวเอง รักที่ไม่เจ็บก็คือรักตัวเอง เพราะฉะนั้นอย่ามายุ่งวุ่นวาย กับฉันเลยไอ้ผีบ้า!"

เหมือนฝันใช้ฝ่ามือบอบบางทั้งสองข้าง ดันเรือนร่างหนาของคนตัวโตให้ออกห่างจากกาย แล้วเลื่อนขาก้าวถอยร่นมาด้านหลังเพื่อเว้นระยะห่างระหว่างเธอและเขา "มันไม่ใช่แบบนั้นเลยนะเหมือนฝัน ทั้งหมดที่ฉันทำลงไปเกิดจากความรัก" เขาพยายามเข้าไปแตะเนื้อต้องตัวของแฟนสาวแต่ก็ไม่สำเร็จเพราะ โดนเธอปัดป่ายทำราวกับเขาเป็นตัวเชื้อโรคเสียอย่างนั้น

“หมายความว่าไง” “ผมชอบพี่ครับ ชอบมานานแล้วด้วย” ผมกำมือแน่นพลางกล่าวคำบอกรัก ในใจก็ได้แต่คิดว่าถ้าอีกฝ่ายปฏิเสธจะต้องทำอย่างไรต่อ ทว่าความกังวลนั้นกลับมาไวกว่าที่คิด เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ พร้อมท่าทางที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน “เหอะ! นายคิดว่าตัวเองเป็น ใคร”

ฉันกรี๊ดร้องอยู่ในใจคนเดียวเหมือนคนบ้าสติหลุด วิญญาณหนีเตลิดเปิดเปิงไปไหนไม่รู้ เเต่วินาทีนี้ฉันไม่สนอะไรเเล้ว ไอ้พี่คอลินไอ้ต้าวบ้า ไอ้หมาพิทบูลจรจัด ไอ้คนปากส้วม ไอ้คนหื่นกามลามก ไอ้คนหน้ามึนกวนส้นบาทาทำไมมาบอกรักฉันในวันที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่ดูสภาพของฉันเลยตาบว มช้ำเเดงเถือก คราบน้ำตาเปื้อนเเก้มเต็มไปหมดเหมือนกับคนบ้า