ตอนที่8 บุคคลที่สาม สี่ ห้า

จือหลิงที่กรีดร้องปลดปล่อยความเสียวซ่านออกมา ทอดกายหอบหายใจอยู่ใต้ร่างแกร่งที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเคลื่อนไหว ยังคงขับเคลื่อนสะโพกสอบเข้าออก ตอกย้ำบนกายนางครั้งแล้วครั้งเล่า แรงกระแทกที่ตอกอัดจนลืมไปว่านี่เป็นครั้งแรกของนาง แรงส่งจากเบื้องล่างทำให้นางแทบขาดใจ สัมผัสรุนแรงจากร่างหนาที่เบื้องล่างกระทุ้งท่อนเอ็นเร็วรัว มือหนาข้างหนึ่งจับกระชับเอวบาง ให้รับแรงส่งจากด้านล่าง มือหนาอีกข้างบีบขย่ำอกอวบที่สะท้อนขึ้นลง ปากหนาคอยป้อนจูบร้อนแรงเกินต้าน จนนางเสร็จสมครั้งแล้วครั้งเร่า กว่าร่างหนาจะปลดปล่อยสายธารขาวขุ่นฉีดเข้าร่างของนาง นางก็แทบจะขาดใจตายอยู่รอมร่อ 

~อ่าาาาส์~

เสียงคำรามทุ้มต่ำของบุรุษที่เกร็งกระตุก ขยับสะโพกสอบเนิบนาบ รีดน้ำขุ่นข้นที่คั่งค้างออกมาทุกหยาดหยด ก่อนจะถอดถอนแกนกายออกจากร่องบุปผางามที่บวมแดงจนดูน่าสงสารมองของเหลวขาวขุ่นไหลย้อนออกมาจากร่องเล็กด้วยสายตาผ่าวร้อน ก่อนพลิกร่างบางให้นอนตะแคงข้างพากายหนาของตัวเองลงไปนอนซ้อนแผ่นหลังบาง ปากหนาบรรจงจูบซับแผ่นหลังขาวผ่องชื้นเหงื่อคลอเคลียใบหน้าหล่อเหลาไปตามแนวสันหลังเล็ก มือหนาสอดเข้ามาบีบคลึงอกอวบเอาไว้ในอุ้งมือใหญ่ อีกข้างจับขาเรียวมาเกยบนสะโพกเกร่งก่อนจะเอื้อมประคองเนินเนื้ออวบอูมที่ยังคงแดงช้ำจากศึกรักเมื่อครู่โดยที่นางไร้เรี่ยวแรงที่จะเอ่ยห้าม ปล่อยให้บุรุษที่พรากความบริสุทธิ์ของนางเชยชมเรือนร่างนางเสียให้พอ ดวงตาอ่อนล้าหลับลงช้าๆ อย่างต้องการพักผ่อน  แต่ต้องสะดุ้งเกร็งร่างขึ้นอีกครั้ง เมื่อท่อนเนื้อแข็งลื่นนั้นสอดใส่มาจากด้านหลัง เขามิได้แค่ต้องการเชยชมนางแค่เพียงภายนอกอย่างที่คิด แต่กลับเข้ามาสำรวจในกายนางอีกครั้งทั้งๆ ที่พึ่งสุขสม ร่างบางที่เกร็งกายขึ้นโดยสันชาตญาณ นางไม่ไหวแล้ว

"อึก ไม่ พอเถอะ ข้าไม่ไหวแล้ว~" 

แต่มีหรือที่เขาจะฟัง กลับสาวสะโพกเกร่งเสียดแทงนางในท่านอนตะแคงข้าง ยกเข่านางขึ้นข้างหนึ่งดันจนชิดอก โจนจ้วงด้วยจังหวะรุนแรงมาจากด้านหลัง ปากเล็กได้แต่ครวญครางไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะต่อต้าน บุรุษบ้านี่ไปตายอดตายอยากมาจากที่ใดกัน นางถูกทารุณจากชายผู้นี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเวลาล่วงเข้าสู่ยามอิ๋น( 3.00-4.59น) พายุเสน่หาถึงได้จบลง

แสงแดดที่สาดส่องมาตามช่องว่าง ทำให้ร่างเล็กที่ปวดร้าวไปทั้งช่วงล่างสะดุ้งตกใจตื่น ก่อนดวงตาตื่นตระหนกจะกวาดมองไปข้างกายที่มีแผงอกเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยมัดกล้ามเยี่ยงชายชาตรีที่อุ่นร้อนของใครบางคนกำลังซ้อนกายกอดก่ายนางอยู่ สายตาตื่นตะลึงที่ไล่จากแผ่นอกกว้างมาตามลำคอแกร่งและปลายคางล่ำสัน ปากแดงได้รูปและจมูกโด่งคมสัน ดวงตาร้อนแรงที่ยังคงปิดสนิท คิ้วกระบี่ที่พาดเหนือดวงตาปิดสนิทนั้นขับให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นยิ่งมีเสน่ห์อย่างเหลือร้าย ก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายนางพลันเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ความเร่าร้อนที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เป็นเรื่องจริง ท่วงท่าความแนบสนิทที่เกิดขึ้นยังฉายชัด ทุกสัมผัสยังคงติดตรึง กลิ่นอบอวลของน้ำขาวขุ่นที่หลั่งไหลครั้งแล้วครั้งเล่ายังตลบอบอวลอยู่ในอากาศ บนเตียงที่ยับยู่ยี่และเต็มไปด้วยคราบการร่วมรักอย่างบ้าคลั่ง รวมไปถึงรอยเลือดเป็นด่างดวงตอกย้ำว่านางได้เสียความบริสุทธิ์ให้บุรุษแปลกหน้า และ นางก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีเสียด้วย

กายบางที่ร้อนผ่าวเพราะความอับอาย กระถดกายออกจากร่างหนาที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด รีบหยิบอาภรณ์ที่นางถอดทิ้งไว้เมื่อคืนมาสวมใส่อย่างเร่งรีบ กดข่มความเจ็บร้าวกลางร่าง และอาการปวดศีรษะที่เข้าโจมตีนางอย่างรุนแรง นางต้องรีบออกไปจากที่นี่ก่อนที่อีกฝ่ายจะตื่น ไม่อย่างนั้นคงได้มีเรื่องวุ่นวายตามมาเป็นแน่

ด้วยความเร่งรีบจึงไม่ทันสังเกตว่าร่างกำยำของบุรุษบนเตียงกำลังขยับ เมื่อสวมอาภรณ์ที่ยับย่นเรียบร้อยร่างบางจึงรีบผลุนผลันเพื่อพาตัวเองออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด ก้าวที่กำลังจะก้าวพลันชะงัก หัวใจเหมือนร่วงหล่นมากองแทบเท้า เมื่อเสียงของบุรุษที่นางไม่อยากได้ยินดังขึ้นมาจากด้านหลัง

"นั่นเจ้าจะไปไหน"

ทั้งร่างพลันแข็งทื่อ ค้างอยู่ในท่านั้น ไม่ยอมหันไปมองบุรุษด้านหลัง ที่น้ำเสียงดุดันนั้นกำลังออกคำสั่งกับนาง

"หันกลับมาเดี๋ยวนี้"

แต่มีหรือที่นางจะฟัง เท้าเล็กกลับถลาพุ่งตัวไปยังประตู ที่เปิดออกกว้าง แต่ไม่ใช่เพราะฝีมือนางหรอกนะ 

"โม่เหยียน น้องรัก"

เสียงสตรีที่เปิดประตูเข้ามาโดยที่นางไม่ทันตั้งตัว ทำให้ร่างบางที่ขาเรียวนั้นยังคงสั่นเทาถึงกับหงายหลัง แต่ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ที่มีแผ่นอกและแขนแกร่งรับร่างของนางเอาไว้มิให้หงายหลังก้นจ้ำเบ้า ไม่เช่นนั้นช่วงล่างของนางคงได้ระบมกว่าเดิมเป็นแน่

"โม่เหยียน!!!"

OoO!

ใบหน้าของสตรีที่ปรากฏอยู่ตรงหน้านั้นทำให้นางอยากร้องไห้ แต่ใบหน้าของบุรุษและสตรีที่ยืนอยู่ด้านหลังสตรีผู้นั้นที่นางรู้จักเป็นอย่างดีนั้น ทำให้นางอยากหายไปจากตรงนี้

"หลิงหลิง!!!"