บทที่ 102 — คราวนี้ข้าจะไปให้ทัน

“ตอนนั้นท่านแม่อยู่ข้างข้า แล้วข้ากำลังเรียกใคร”

หลินเยว่ซีวางบันทึกลงกลางโต๊ะ

ประโยคสุดท้ายยังติดอยู่ในสายตา นางอายุเพียงสี่ขวบ แต่กลับได้ยินเสียงเรียกจากคนที่ไม่มีตัวตน ก่อนเหตุการณ์เมืองหลินอันถูกทำลายถึงหนึ่งปี

ผู้อาวุโสสวี่เลื่อนกระดาษส่วนที่พับไว้ออก

“วันต่อมาบิดาเจ้าพาออกจากเรือนด้านตะวันตก อาการก็สงบ เขาเขียนไว้เท่านี้”

เยว่ซีอ่านต่อจนถึงปลายหน้า แล้วพลิกด้านหลังเอง

ไม่มีข้อความอื่น

นางหันหาโม่หลิงยวน

“ท่านเคยได้ยินเรื่องนี้หรือไม่”

“ไม่เคย ตอนข้าพบเจ้า เจ้าห้าขวบแล้ว”

“เช่นนั้นอย่าเพิ่งถือว่าเป็นอาคมเดียวกับที่ใช้จับคนเหล่านั้น”

เยี่ยจื้อหยวนเงยหน้ามองนาง

เยว่ซีชี้ข้อความเรื่องย้ายเรือน

“คนเจ็บที่เราช่วยกลับมายังมีอาการหลังออกจากที่ขัง แต่ข้าสงบลงทันทีที่เปลี่ยนสถานที่ อย่างน้อยมันก็ต่างกันตรงนี้เจ้าค่ะ”

“ถูกต้อง” เขาตอบ “เก็บข้อแตกต่างนี้ไว้ตรวจต่อ”

นางพยักหน้า ก่อนขอกระดาษมาคัดข้อความส่วนของบิดา

ระหว่างเขียน สายตากลับสะดุดลายหมึกที่คนอื่นเพิ่มลงในบันทึกฉบับใหญ่ ตรงที่บิดากำชับให้หยุดเมื่อผู้ป่วยเจ็บ มีคำสั่งให้ฝืนส่งปราณต่อเขียนทับอยู่

พู่กันในมือนางหยุด

“คนเขียนส่วนนี้ถูกจับเมื่อคืนหรือไม่เจ้าคะ”

หลิงยวนมองตำแหน่งที่นางชี้

“ยังต้องเทียบคำให้การ”

“ถ้าเขาไม่อยู่ในเรือนนั้น เขาก็อาจกำลังทำแบบเดียวกันที่อื่น”

นางวางพู่กันลง

“เซี่ยจิ้งเหิงตายแล้ว เหตุใดพวกเรายังต้องตามล้างสิ่งที่เขาทิ้งไว้ไม่จบเสียที”

คำพูดออกมาแข็งกว่าที่ตั้งใจ แต่คราวนี้เยว่ซีไม่ถอนกลับ

“คนหนึ่งสร้างอาคม อีกคนเอาไปใช้ พอเราช่วยคนออกมาได้ ก็ต้องเริ่มตามหาคนที่ส่งของให้อีก แล้วระหว่างนั้นจะมีใครถูกจับเพิ่มอีกเท่าไร”

หลิงยวนไม่ได้ปลอบว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย

เขาถามเพียงว่า “เจ้าอยากทำอย่างไร”

เยว่ซีเงยหน้าทันที

“ข้าอยากหยุดพวกมันก่อนจะมีคนเจ็บ อยากใช้พลังของข้าได้ตอนที่ข้าเลือก ไม่ใช่ต้องรอให้ใครล้มลงต่อหน้า”

นางมองฝ่ามือตนเอง รอยเล็บของเฉินอวี้ยังแดงอยู่

“เมื่อเช้าข้าหยุดปราณได้แล้ว ข้าอยากฝึกขั้นต่อไป”

อาจารย์ฉินซึ่งเดินมาถึงพอดียื่นมือออกมา

“ให้ข้าตรวจก่อน”

เยว่ซีส่งข้อมือให้โดยไม่เถียง

“หากร่างกายไม่ไหว ข้าจะพัก แต่ถ้าไหว ขอให้ข้าลองเจ้าค่ะ”

หมอตรวจอยู่นาน ก่อนมองเยี่ยจื้อหยวน

“ให้ใช้ปราณได้สามครั้ง ห้ามฝืนเปิดผนึกเพิ่ม”

เยว่ซีลุกขึ้นทันที

หลิงยวนหยิบบันทึกออกจากปลายแขนเสื้อนางก่อนมันจะถูกเกี่ยวตกโต๊ะ

“อยากฝึกจนลืมของแล้วหรือ”

นางรับสำเนาที่คัดไว้มาเก็บ

“ข้าอยากไปก่อนท่านหมอเปลี่ยนใจเจ้าค่ะ”

⸻

ปลายกระบี่ไม้หยุดห่างจากหน้าผากเยว่ซีเพียงนิ้วเดียว

นางยังไม่ทันยกมือ เหยียนอวี้หนิงก็เคาะเบา ๆ ลงกลางหน้าผาก

“ตายแล้วหนึ่งครั้ง”

จ้าวเฉิงซึ่งนั่งอยู่บนขอบระเบียงหลุดหัวเราะ

เยว่ซีหันขวับ

“เจ้ามาช่วยหรือมาดู”

“ตอนนี้ดูอยู่ หากเจ้าชนะ ข้าจะช่วยปรบมือ”

“เช่นนั้นเตรียมมือไว้”

อวี้หนิงหมุนกระบี่กลับไปพาดแขน

“พูดจบหรือยัง”

เยว่ซีรีบถอยเข้าตำแหน่ง

ลานฝึกครั้งนี้มีหุ่นไม้ตั้งอยู่เพียงตัวเดียว แผ่นอาคมคุ้มกันถูกแขวนบนแขนไม้ที่ยื่นออกด้านข้าง อวี้หนิงรับหน้าที่ขวางทาง ส่วนผู้อาวุโสสวี่สามารถดึงเชือกให้เป้าเลื่อนไปมาได้

กติกาง่ายมาก

เยว่ซีต้องทำลายแผ่นอาคมให้ได้โดยไม่ทำหุ่นเสียหาย และอวี้หนิงจะไม่ยืนรอให้นางรวบรวมปราณจนพอใจ

หลิงยวนยืนเฝ้าอยู่ข้างลาน เยี่ยจื้อหยวนตรวจแนวป้องกันรอบเป้าอีกครั้ง ก่อนส่งสัญญาณ

อวี้หนิงเข้าประชิดทันที

เยว่ซียกกระบี่ไม้รับ เสียงกระแทกสะท้อนขึ้นถึงข้อศอก นางเบี่ยงตัวหลบคมที่สองแล้วก้าวไปทางซ้าย หวังผ่านด้านที่อวี้หนิงเพิ่งเปิด

พื้นตรงนั้นยกขึ้นเป็นสันเตี้ย

นางต้องชะงักเท้ากะทันหัน ปลายกระบี่อีกฝ่ายจึงแตะไหล่ได้อีกครั้ง

“สอง”

“เจ้าใช้ปราณดินด้วยหรือ”

“เจ้าก็ใช้ได้ตามที่ท่านหมออนุญาต”

เยว่ซีหันมองหลิงยวน

เขายังคงกอดอก ไม่คิดช่วยแก้กติกาให้

“มองข้าก็ต้องกลับไปเริ่มใหม่เหมือนเดิม”

นางหรี่ตาใส่เขา แล้วเดินกลับอย่างไม่ยอมแพ้

ครั้งที่สาม เยว่ซีไม่พุ่งหาเป้าทันที

นางตั้งรับสองกระบวนท่า ถอยให้อวี้หนิงตาม ก่อนพลิกข้อมือปัดกระบี่อีกฝ่ายออกด้านนอก แล้วส่งปราณจากมือซ้ายไปยังแผ่นไม้

แสงพุ่งเฉียดขอบเป้า

เชือกแขวนขาด!

แผ่นไม้ร่วง แต่ม่านคุ้มกันหุ่นยังสว่างอยู่ ผู้อาวุโสสวี่รับมันก่อนตกพื้น

“ครั้งแรก” อาจารย์ฉินนับจากใต้ชายคา

เยว่ซีหอบน้อย ๆ มองมือของตน

นางไม่ได้เจ็บ แต่เมื่อขยับตัวพร้อมส่งปราณ ทิศทางกลับผิดจากที่คาดไปมาก

อวี้หนิงลดกระบี่

“เจ้าหันไหล่ก่อนปล่อย ข้าเห็นตั้งแต่ยังไม่ยกมือ”

“ข้าต้องเลิกบอกเจ้าก่อนสินะ”

“ลองดู”

เยว่ซียิ้มบาง

รอบต่อมา นางจงใจหันไหล่ซ้ายเหมือนเดิม

อวี้หนิงขยับเข้าขวางแนวโจมตี แต่เยว่ซีกลับย่อตัวลอดใต้แขน ใช้กระบี่ไม้กั้นอีกฝ่ายไว้แล้วหมุนผ่านไปได้ครึ่งก้าว

แผ่นอาคมอยู่ตรงหน้าแล้ว

นางยกสองนิ้ว—

เสียงไม้กระแทกดังเปรี้ยง

แผ่นอาคมแตกพร้อมแขนหุ่น

จ้าวเฉิงรีบเอนหลบเศษไม้ที่กระเด็นมา แม้ม่านป้องกันจะรับมันไว้ก่อนถึงตัว

“ข้าเตรียมปรบมือ มิได้เตรียมรับฟืน!”

เยว่ซีมองแขนหุ่นที่หักแล้วกัดริมฝีปาก

แรงมากเกินไปอีกแล้ว

หลิงยวนเดินเข้ามาตรวจชีพจรนาง

“ตอนเห็นเป้าใกล้ เจ้ากลัวอวี้หนิงตามทันจึงเร่งแรง”

“หากไม่เร่ง นางก็ตามทันจริง ๆ”

“เจ้าจึงต้องสร้างจังหวะให้มากกว่าครึ่งก้าว”

เขาปล่อยข้อมือนาง

“เหลือครั้งเดียว คิดก่อนใช้”

เยว่ซีหันมองลาน

สันดินที่อวี้หนิงยกขึ้นยังอยู่ตรงขอบ หุ่นตัวใหม่ถูกเลื่อนมาตั้งแทน เชือกควบคุมเป้าทอดผ่านเสาไม้ด้านหลัง

นางรับน้ำมาจิบ แล้วส่งคืนจ้าวเฉิง

“หากข้าทำได้ เจ้าต้องปรบดัง ๆ”

“หากทำไม่ได้เล่า”

“เจ้าก็ยังต้องช่วยเก็บหุ่นอยู่ดี”

อวี้หนิงหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรก

คราวนี้เยว่ซีเลือกยืนใกล้สันดิน

เมื่อกระบี่แรกเข้ามา นางรับแล้วถอยเฉียงให้อีกฝ่ายตาม อวี้หนิงเห็นปลายเท้านางใกล้สะดุดจึงเปลี่ยนกระบวนท่า เตรียมเคาะไหล่จากด้านข้าง

แต่เยว่ซีเหยียบขึ้นบนสันดินเอง

ร่างสูงขึ้นเล็กน้อย นางปัดกระบี่คู่ซ้อมลง แล้วกระโดดข้ามไปอีกด้านของหุ่น

อวี้หนิงหมุนตามทัน ทว่าหุ่นไม้คั่นอยู่ระหว่างทั้งสอง

เยว่ซีใช้กระบี่ไม้เกี่ยวเชือกแขวนเป้า ดึงแผ่นอาคมให้เอียงออกจากลำตัวหุ่น ก่อนส่งปราณสายแคบเฉือนผ่านมุมที่มีเส้นหมึกเชื่อมกัน

เป๊าะ!

แสงคุ้มกันดับลง

ปราณส่วนเกินผ่านช่องว่างข้างหุ่นไปกระทบม่านป้องกันด้านหลัง ขณะกระบี่ของอวี้หนิงแตะเข้าที่สีข้างนางพอดี

ทั้งสองหยุดนิ่ง

เยว่ซีหอบ มองแผ่นไม้ที่แตกอยู่บนพื้น

อวี้หนิงมองตาม แล้วถอนกระบี่กลับ

“ถ้าเป็นการต่อสู้ เจ้าบาดเจ็บแล้ว”

“แต่ข้าทำลายอาคมได้”

“ใช่”

อีกฝ่ายยอมรับตรง ๆ

เสียงปรบมือดังจากระเบียง

จ้าวเฉิงทำตามสัญญาเสียจนเยว่ซีต้องยกมือห้าม ส่วนผู้อาวุโสสวี่เดินตรวจหุ่นแล้วพยักหน้า

“ตัวนี้ใช้ต่อได้”

หลิงยวนหยิบเศษแผ่นอาคมขึ้นมา

“เจ้าหยุดแรงกลางทางยังไม่แม่น แต่รู้จักเปลี่ยนตำแหน่งเป้าให้พลาดแล้วไม่โดนสิ่งที่ต้องปกป้อง นี่ใช้ได้”

เยว่ซีรับเศษไม้มาดู

รอยยิ้มบนใบหน้าครั้งนี้ไม่ได้มาจากคำปลอบ

นางทำได้จริง

อวี้หนิงยื่นผ้าให้แล้วกล่าว “ครั้งหน้าข้าจะอ้อมหุ่น”

เยว่ซีรับมาเช็ดเหงื่อ

“เช่นนั้นข้าก็ต้องคิดใหม่”

⸻

ตอนกลับจากลาน เยว่ซีเดินช้าลงตามคำสั่งอาจารย์ฉิน แต่ยังหมุนเศษไม้ในมือไม่หยุด

หลิงยวนเหลือบมอง

“หากดูอีกนาน มันก็ไม่กลับมาต่อกัน”

“ข้ากำลังจำความรู้สึกเจ้าค่ะ”

นางยกมืออีกข้างขึ้น ลองขยับนิ้วโดยไม่เรียกปราณ

“ครั้งสุดท้ายข้าไม่ได้คิดถึงสนามที่พังเลย ข้ามองแค่ว่าจะตัดตรงไหน”

“จำตรงนั้นไว้”

เยว่ซีเงยหน้ามองเขา ก่อนยื่นเศษไม้ให้

“ช่วยเก็บไว้ให้ข้าหน่อย”

หลิงยวนรับมา

“หลักฐานว่าทำหุ่นเสียไปกี่ตัวหรือ”

“หลักฐานว่าข้าเริ่มเก่งแล้ว”

เขามองรอยแตกตรงมุม ก่อนเก็บเข้าแขนเสื้ออย่างระมัดระวัง

เยว่ซีเห็นแล้วก็ยิ้ม

“คราวหน้าท่านมาเป็นคู่ซ้อมบ้างได้หรือไม่”

“ได้”

นางหยุดเดินนิดหนึ่ง ไม่คิดว่าเขาจะรับง่ายเช่นนี้

“แต่ห้ามใช้ปราณ”

“ได้”

“ใช้มือเดียว”

“ได้”

เยว่ซีเริ่มรู้สึกว่าตนกำลังเดินเข้ากับดัก

“เหตุใดท่านรับปากเร็วนัก”

หลิงยวนก้มลงใกล้เล็กน้อย

“ข้ากำลังรอดูว่าเจ้าจะห้ามข้าขยับเท้าด้วยหรือไม่”

นางผลักแขนเขาเบา ๆ แล้วเดินหนีไปก่อนเสียงหัวเราะของตนจะดังเกินควร

เมื่อเลี้ยวพ้นระเบียง ศิษย์หอวินัยกำลังรออยู่

“พบรายการส่งของเพิ่มขอรับ ผู้อาวุโสสวี่ให้เชิญทั้งสองไปที่ห้องสอบ”

เยว่ซีเก็บรอยยิ้มแล้วหันหาหลิงยวน

เขาพยักหน้า

ทั้งสองเปลี่ยนทางพร้อมกัน

⸻

“ยี่สิบสี่แผ่น รับของมะรืนนี้”

เผยเหวินซูชี้วันที่บนบัญชี

เขายังมีเครื่องผนึกที่ข้อมือ ผู้คุมยืนอยู่ข้างประตู ส่วนจ้าวเฉิงซึ่งมาถึงก่อนกำลังดูภาพรอยสลักที่ผู้อาวุโสสวี่วางเทียบ

“ชนิดเดียวกับที่ติดในห้องขังเมื่อคืน” ผู้อาวุโสสวี่กล่าว

เยว่ซีนั่งลงแล้วอ่านเส้นทางใต้รายการสินค้า

“ผู้รับคือใคร”

“ไม่ได้ลงชื่อ” เผยเหวินซูตอบ “ใช้คนกลางมารับจากคลังริมทางใต้ แล้วเปลี่ยนรถก่อนส่งถึงมือผู้ใช้”

หลิงยวนส่งคำสั่งให้ศิษย์นำไปแจ้งเจ้าสำนัก พร้อมขอกำลังเฝ้าคลังโดยไม่เปิดเผยตัว

เยว่ซีมองจำนวนแผ่นอาคมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนบัญชีกลับไปกลางโต๊ะ

“ถ้าจับคนขนที่คลัง ผู้รับจะรู้ว่าของไม่มา แล้วเปลี่ยนไปหาแหล่งอื่นหรือไม่”

“เป็นไปได้” เผยเหวินซูตอบ

“เช่นนั้นเรายึดของจริงไว้ แล้วส่งหีบที่ใช้การไม่ได้ไปแทนได้หรือไม่ ตามมันไปจนพบคนรับ”

จ้าวเฉิงหันมาทันที

“เปลี่ยนของทั้งหีบ?”

“เจ้าบอกว่าเมื่อคืนหีบถูกห่อไว้ คนขนเปิดตรวจทุกครั้งหรือ”

“คนขนไม่เปิด” เผยเหวินซูตอบแทน “แต่คนรับตรวจ”

เยว่ซีหันไปหาเขา

“ตรวจอะไรบ้าง”

เผยเหวินซูดึงกระดาษเปล่ามาวาดรูปหีบ

“ตราปิดฝา น้ำหนัก จำนวน แล้วสุ่มหยิบแผ่นหนึ่งขึ้นใช้ปราณทดสอบ หากเงียบทั้งหมด เขาจะไม่รับของ”

นางขมวดคิ้ว แผนที่เพิ่งคิดติดขัดทันที

หลิงยวนไม่ได้รีบแก้ให้ เขาเลื่อนแผ่นอาคมของจริงมาตรงกลาง ปล่อยให้ทุกคนมองสิ่งเดียวกัน

เยว่ซีสังเกตแนวหมึกบนผิว

“ท่านสวี่ หากเก็บส่วนที่ตอบรับปราณไว้ แต่ตัดส่วนที่ใช้ทำร้ายคนออกเล่าเจ้าคะ”

ผู้อาวุโสสวี่หยิบแผ่นขึ้นพลิก

“อาจทำได้ แต่ต้องลองก่อน ข้าไม่รับปากว่าจะเหมือนของเดิมพอให้คนใช้มองไม่ออก”

“ถ้าไม่เหมือน เราก็ไม่เสี่ยงส่ง” หลิงยวนกล่าว

เยว่ซีพยักหน้า แล้วหันกลับหาเผยเหวินซู

“จุดเปลี่ยนรถอยู่ตรงไหน”

เขาวาดทางแยกอีกเส้น

“ลานหลังโรงเก็บไม้ คนกลางทิ้งรถไว้แล้วออกทางหน้า คนรับเข้าทางหลัง หากตามผิดคนก็จะหลุดจากของ”

จ้าวเฉิงก้มมองแผนที่

“เจ้ารู้จักซ่อนเส้นทางดีจริง ๆ”

ปลายพู่กันของเผยเหวินซูหยุด ก่อนเขาจะขีดวงตรงประตูหลัง

“ข้าเคยเป็นคนเลือกที่นี่”

ห้องเงียบลงชั่วขณะ

เยว่ซีใช้นิ้วแตะทางออกด้านข้าง

“เช่นนั้นช่วยคิดด้วยว่า หากเป็นท่านแล้วพบคนตาม ท่านจะหนีทางไหน”

เผยเหวินซูเงยหน้ามองนาง

คราวนี้เขาไม่ได้เห็นเพียงคนที่ยอมให้โอกาส แต่เห็นคนที่พร้อมใช้สิ่งที่เขารู้เพื่อหยุดงานเก่าของเขาเอง

เขาก้มลงลากเส้นผ่านแนวกำแพง

“ตรงนี้ มีประตูเล็กซ่อนหลังไม้กองสูง”

หลิงยวนขยับแผนที่เข้าหาตน

“ส่งคนเฝ้าทางนี้เพิ่ม เราจะยึดของก่อนถึงวันรับ ส่วนการล่อผู้รับ ให้ท่านสวี่ทดสอบแผ่นอาคมก่อน หากใช้ไม่ได้ก็เปลี่ยนแผน”

เยว่ซีมองเขา

“ท่านจะใช้วิธีนี้หรือเจ้าคะ”

“เจ้าชี้ปัญหาถูก จับคนขนได้อย่างเดียวไม่พอ”

คำตอบเรียบง่าย แต่ทำให้นางนั่งตัวตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ผู้อาวุโสสวี่เก็บแผ่นอาคมลงกล่อง

“ข้าจะลองคืนนี้”

เผยเหวินซูก้มเขียนขั้นตอนตรวจรับของเพิ่ม จ้าวเฉิงย้ายตะเกียงให้แสงส่องกระดาษชัดขึ้น แล้วดึงแผนที่อีกแผ่นมาคัดจุดเฝ้าระวัง

เยว่ซีไม่ได้ถอยไปยืนรอด้านหลัง

นางหยิบพู่กันมาจดสิ่งที่ยังต้องตรวจ ก่อนถามต่อถึงตราปิดหีบกับเวลาที่คนขนออกจากคลัง

ด้านนอก ฟ้าเริ่มมืดแล้ว

แต่วันที่รับของยังมาไม่ถึง

และคราวนี้ ก่อนศัตรูจะได้เปิดหีบ เยว่ซีตั้งใจจะเป็นคนเปลี่ยนสิ่งที่รออยู่ข้างในเสียก่อน