บทที่ 11 — ทางที่เขาไม่ได้เลือกให้

“ยาที่ข้านำไปให้เป็นยาบำรุงธรรมดา”

เผยเหวินซูตอบหลังอาจารย์ฉินเข้ามานั่งร่วมโต๊ะ

หลิงยวนวางห่อยาซึ่งถูกเก็บเป็นหลักฐานลงตรงหน้าเขา

“แล้วเจ้าหลบตาข้าทำไม”

เหวินซูมองห่อกระดาษ

“เพราะข้ารู้ว่าท่านจะถามต่อว่า หลังจากนั้นข้าตั้งใจให้ยาอะไรนาง”

อาจารย์ฉินเปิดบันทึก

“พูดมา”

ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวชื่อสมุนไพรสามชนิดกับสัดส่วนที่ใช้

ปลายพู่กันของอาจารย์ฉินหยุด

ตำรับนั้นไม่ได้เป็นพิษต่อคนทั่วไป แต่กระตุ้นให้ปราณซึ่งอุดกั้นอยู่เร่งไหลเวียน หากใช้กับผู้ที่ถูกผนึกพลังไว้ แรงดันจากภายในอาจทำให้เส้นปราณฉีกขาด

“เจ้าจะให้นางกินเอง?” เขาถาม

“เริ่มจากยาที่ไม่มีอันตราย ให้นางเชื่อว่าข้าช่วยได้ก่อน”

ในห้องไม่มีผู้ใดพูดอยู่หลายลมหายใจ

หลิงยวนมองคนตรงหน้า

“พอเกิดอาการ เจ้าก็จะเสนอวิธีรักษา”

“ข้าจะส่งคนไปตามท่าน”

คำตอบนั้นทำให้มืออาจารย์ฉินกำพู่กันแน่นขึ้น

ผู้ลงมือไม่จำเป็นต้องถือมีดขู่ใคร

เขาเพียงสร้างอาการซึ่งบีบให้คนอื่นยอมทำตาม

“ทำไปแล้วหรือยัง” หลิงยวนถาม

“ยัง”

“มีใครรับคำสั่งต่อจากเจ้าหรือไม่”

“ไม่มี ข้าจะจัดยาเอง”

หลิงยวนไม่แสดงว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ เขาให้อาจารย์ฉินจดคำตอบไว้ แล้วถามต่อทันที

“ตำรับนี้อยู่ที่ใด”

เหวินซูบอกตำแหน่งช่องลับในหีบเสื้อผ้าของตน

“ข้ายอมบอกทั้งหมดแล้ว”

“เจ้าเพิ่งเริ่มบอก”

หลิงยวนเลื่อนแผนที่หลินอันมาวางแทนห่อยา

“ทางเข้าอีกแห่งอยู่ตรงไหน”

⸻

ก่อนฟ้าสาง ตำรับยาถูกนำออกจากหีบตามคำให้การ

ในช่องเดียวกันยังมีเงินค่าจ้าง รายชื่อผู้ติดต่อ และภาพคัดคำจารึกจากประตูใต้เมือง

อาจารย์ฉินตรวจยาเดิมที่เหวินซูฝากให้เยว่ซีอีกครั้ง มันเป็นยาบำรุงตามที่กล่าวจริง ส่วนตำรับกระตุ้นปราณยังอยู่ในกระดาษ ไม่มีหลักฐานว่าเข้าถึงตัวนางแล้ว

หลิงยวนให้ตรวจรายการยาที่ใช้กับเยว่ซีย้อนหลังทั้งหมด ก่อนลงชื่อปิดบันทึก

เมื่อเจ้าสำนักมาถึง เขาจึงรายงานคำให้การทุกส่วน รวมถึงข้อต่อรองของผู้ต้องหา

“เขารู้ทางเข้าชั้นใน” เจ้าสำนักกล่าว “อาจมีประโยชน์”

“ให้เขาวาดและบอกวิธีตรวจได้ ไม่จำเป็นต้องปล่อยตัว”

เจ้าสำนักพยักหน้า

เผยเหวินซูถูกย้ายจากห้องรับรองลงสู่ห้องคุมตัว ผนึกเส้นปราณชั่วคราวและงดพบผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องกับคดี

คำให้การของเขาช่วยให้ตามคนอื่นได้

แต่มันไม่ได้ทำให้ผู้ที่เคยถูกส่งขึ้นแท่นทดสอบหายเจ็บขึ้นมา

⸻

หลิงยวนบอกเยว่ซีเรื่องยาในเช้าวันนั้น

นางฟังจนจบโดยไม่ขัด แม้ตอนที่เขาเล่าว่าอีกฝ่ายตั้งใจใช้ความไว้วางใจเป็นทางเข้าถึงตัวนาง มือบนตักจะกำแน่นขึ้นก็ตาม

“ข้าไม่ได้กินยาในห่อนั้น”

“ข้าทราบ ตรวจของที่เจ้าได้รับแล้ว ไม่พบตำรับกระตุ้น”

เยว่ซีผ่อนลมหายใจ ก่อนถาม

“ถ้ากินเข้าไปแล้วจริง ๆ จะมีเพียงการเปิดผนึกเท่านั้นหรือเจ้าคะ”

“ไม่ใช่สิ่งที่ตัดสินได้จากคำของเขา” อาจารย์ฉินตอบจากอีกฝั่งโต๊ะ “ตอนนี้เรารู้ตำรับแล้ว ก็ตรวจหาวิธีแก้ได้ก่อนเกิดเหตุ”

นางพยักหน้า

สิ่งที่เผยเหวินซูพูดว่าเป็นทางเดียว เป็นเพียงทางที่เขาอยากให้ทุกคนเห็น

“แล้วเรื่องฝึกของข้า ต้องหยุดหรือไม่”

“ไม่หยุด” หลิงยวนกล่าว “แต่ทุกครั้งต้องมีผู้ดูแลจนกว่าเจ้าจะควบคุมได้มั่นคง”

“เช่นนั้นวันนี้ข้าฝึกตามเดิม”

นางลุกขึ้นหยิบตำรา

หลิงยวนมองตามมือที่ยังเกร็งอยู่

“เจ้าพักก่อนได้”

เยว่ซีหยุดตรงประตู

“ข้ากลัวเจ้าค่ะ”

นางยอมรับตรง ๆ

“แต่ถ้าวันนี้หยุดเพราะกลัว พรุ่งนี้ข้าคงกลัวมือของตัวเองมากกว่าเดิม”

หลิงยวนจึงหยิบกระบี่แล้วเดินตามไป

⸻

หลายวันถัดมา ชิงเสวียนปิดช่องทางที่คนของเซี่ยจิ้งเหิงเคยใช้ทีละแห่ง

ป้ายผ่านประตูถูกเปลี่ยนใหม่ งานรับส่งยาและเอกสารต้องมีผู้ตรวจสองคน ผู้รอดชีวิตให้การเมื่อร่างกายพร้อม ส่วนคนที่ยังหวาดกลัวได้รับอนุญาตให้พักโดยไม่ถูกเร่งถาม

เจ้าสำนักส่งหลักฐานการกักขังคนกับคำขอให้ตรวจสถานสงเคราะห์ไปยังสำนักพันธมิตร

ยังไม่มีคำตอบจากเซี่ยจิ้งเหิง

โรงยาสองแห่งปิดประตูไปก่อนคนตรวจจะถึง แต่แห่งที่สามพบผู้ป่วยถูกเตรียมย้ายขึ้นรถ และช่วยไว้ได้ทัน

เยว่ซีได้ยินข่าวเหล่านั้นจากอาจารย์ฉินเป็นระยะ

เวลาที่เหลือของนางถูกแบ่งระหว่างห้องเรียน ลานฝึก และเรือนโอสถ

รากบัวในถ้วยยาวขึ้นอีกนิด

ข้อมือที่เคยปวดเมื่อจับกระบี่เริ่มรับแรงได้ดีขึ้น

บางวันนางส่งปราณออกมาไม่ได้เลย บางวันเพียงเสียสมาธิก็มีความร้อนตามขึ้นมา ต้องหยุดฝึกก่อนกำหนด

หลิงยวนไม่เคยเรียกสิ่งเหล่านั้นว่าความล้มเหลว

เขาเพียงถามว่าเริ่มผิดจังหวะตรงไหน แล้วให้นางลองจำมันไว้

กระทั่งถึงเช้าวันประเมินศิษย์ทดลอง

⸻

ลานหน้าหอเรียนเต็มไปด้วยศิษย์ใหม่

เยว่ซีมองป้ายไม้สีขาวในมือตนเอง มันมีรอยบาดตรงขอบจากวันที่นางกำแน่นบนทางทดสอบจิต

สามสิบวันผ่านไปเร็วกว่าที่คิด

เสี่ยวถังยืนข้างนาง ขยับนิ้วอยู่ตลอดเวลา

“หากข้าตื่นเต้นจนลืมท่ากระบี่ เจ้าช่วยทำหน้าเตือนข้าหน่อย”

“หน้าแบบใด”

“แบบที่เจ้าทำเวลาเห็นข้าจะเขียนชื่อเส้นปราณผิด”

เยว่ซีเลิกคิ้ว

เสี่ยวถังชี้ทันที

“แบบนี้แหละ”

นางหลุดหัวเราะ ความแน่นในอกคลายลงเล็กน้อย

เสียงหัวเราะหยุดเมื่อผู้ประเมินเดินเข้าลาน

อาจารย์ฉินนั่งร่วมกับผู้สอนวิชาพื้นฐาน ส่วนหลิงยวนยืนอยู่ด้านข้าง เขาไม่ได้เป็นผู้ให้คะแนนนางตามลำพัง

ลั่วชิงเหยาอยู่ใต้ชายคาอีกฟาก

นางพ้นกำหนดพักงานแล้ว แต่ยังไม่ได้กลับไปดูแลเอกสารหรือจัดงานศิษย์ใหม่ ใบหน้าสงบนิ่งขณะมองเยว่ซีก้าวออกจากแถว

“หลินเยว่ซี”

ผู้สอนเรียกชื่อ

“เริ่มจากกระบี่พื้นฐาน”

⸻

เยว่ซีทำสองท่าแรกได้เรียบร้อย

ท่าที่สามปลายกระบี่ต่ำเกินไป ผู้สอนใช้ไม้แตะเตือน นางจึงแก้ท่ายืนแล้วทำต่อโดยไม่เริ่มใหม่ทั้งหมด

เมื่อถึงการรับแรง นางต้องรับกระบี่จากผู้สอนสามครั้ง

ครั้งแรกผ่าน

ครั้งที่สองข้อมือสะเทือนจนเกือบหลุด

ครั้งที่สามนางถอยครึ่งก้าว เบี่ยงปลายไม้ตามแรง แล้วตั้งกระบี่กลับได้ทัน

ผู้สอนพยักหน้า

“ยังช้า แต่ไม่ฝืนจนเสียหลัก”

เยว่ซีคารวะแล้ววางอาวุธ

ต่อไปเป็นการคุมปราณ

อาจารย์ฉินนำเมล็ดบัวสามเมล็ดวางบนถาดตื้น

“เลือกหนึ่งเมล็ด ประคองให้เปลือกแยก แล้วหยุด อย่าให้ปราณกระทบอีกสองเมล็ด”

เสียงกระซิบดังขึ้นทันที

คนที่เคยเห็นหินตรวจปราณของนางไม่สว่างต่างยืดคอมอง

เยว่ซีนั่งลง ยื่นมือเหนือเมล็ดตรงกลาง

นางเคยทำได้หลายครั้งในห้องฝึก

แต่วันนี้มีสายตาหลายสิบคู่จับอยู่บนมือ

ความอุ่นไม่มา

ผ่านไปหลายลมหายใจ เมล็ดบัวยังนิ่งสนิท

เสียงใครบางคนหัวเราะเบา ๆ จากท้ายแถว

เยว่ซีเผลอเกร็งไหล่

หลิงยวนยังยืนอยู่ที่เดิม ไม่ก้าวเข้ามา ไม่ส่งปราณช่วย

นางมองเขาเพียงครั้งเดียว แล้วลดมือลง

“ขอเริ่มใหม่เจ้าค่ะ”

อาจารย์ฉินพยักหน้า

เยว่ซีวางฝ่ามือบนเข่า ปล่อยให้ความคิดเรื่องคนดูผ่านไป นางไม่จำเป็นต้องทำให้พวกเขาเงียบก่อน จึงจะทำสิ่งที่ฝึกมาได้

คราวนี้ความอุ่นปรากฏขึ้นช้า ๆ

แสงเขียวอ่อนแตะเมล็ดกลางถาด

เปลือกขยับ

เยว่ซีรู้สึกถึงความร้อนอีกสายแทรกเข้ามาทันทีที่ตนเริ่มดีใจ

นางหยุดส่งปราณ

แสงดับลง

เมล็ดบัวมีรอยแยกเล็กน้อย ยังไม่มีรากโผล่

อีกสองเมล็ดอยู่เหมือนเดิม

อาจารย์ฉินหยิบทั้งสามขึ้นตรวจแล้ววางกลับ

“ผ่าน”

เยว่ซีเงยหน้าอย่างไม่แน่ใจ

“แต่รากยังไม่ออกเจ้าค่ะ”

“ข้าให้เจ้าหยุดเมื่อเปลือกแยก”

นางก้มมองถาดอีกครั้ง

ตนทำตามโจทย์ครบแล้วจริง ๆ

⸻

เมื่อการประเมินสิ้นสุด ป้ายไม้สีขาวถูกเก็บคืน

เยว่ซีได้รับป้ายศิษย์สายนอกที่มีชื่อตนสลักอยู่ พร้อมคำสั่งให้ฝึกปราณภายใต้การดูแลต่อไป

มันไม่ได้ทำให้นางเก่งเท่าศิษย์ที่ฝึกมาหลายปี

แต่ไม่มีใครขีดคำว่าไม่ผ่านข้างชื่อนางแล้ว

เสี่ยวถังพุ่งเข้ามากอดจนทั้งสองเซ

“ข้าก็ผ่าน!”

“ข้าเห็นแล้ว เจ้าฟันเกือบโดนแขนผู้สอน”

“เขาบอกว่าอย่างน้อยข้ากล้าลงมือ”

เยว่ซีหัวเราะ

ด้านหลัง จ้าวเฉิงเดินผ่านมา เหลือบมองป้ายในมือนางก่อนกล่าวห้วน ๆ

“ตอนรับกระบี่ครั้งสุดท้ายใช้ได้”

นางหันไป

เขาเดินหนีทันทีราวกับไม่ได้พูดอะไร

เสี่ยวถังมองตามแล้วกระซิบ

“ข้าควรจดวันนี้ไว้หรือไม่”

“จดไว้ วันหน้าจะได้ให้เขาพูดอีกครั้ง”

⸻

หลิงยวนพบเยว่ซีหลังคนอื่นแยกย้ายไปแล้ว

นางยังพลิกป้ายดูอยู่ใต้ต้นสน

“จะดูจนชื่อหายหรือ”

เยว่ซีรีบเก็บป้าย แต่รอยยิ้มยังไม่ยอมหาย

“วันนี้ท่านไม่ได้พยักหน้าให้ข้าสักครั้ง”

“ข้าเป็นผู้ดูแลอาการ ไม่ใช่คนบอกคำตอบ”

“ข้าไม่ได้ขอคำตอบ”

เขามองนางครู่หนึ่ง

“วันนี้เจ้าทำได้ดี”

เยว่ซีหลุบตาลงทันที

ทั้งที่เป็นคนทวงเอง พอได้ยินจริงกลับไม่รู้จะวางมือไว้ที่ใด

นางยื่นห่อขนมที่ถืออยู่อีกมือให้

“ยายฝากมา ข้าแบ่งให้เสี่ยวถังไปแล้ว เหลือชิ้นสุดท้าย”

หลิงยวนกำลังม้วนรายงานการฝึก มือทั้งสองจึงไม่ว่าง

“วางไว้ก่อน”

“ท่านพูดเช่นนี้แล้วมักลืมกิน”

นางแกะกระดาษ ยกขนมดอกกุ้ยฮวาขึ้นไปตรงหน้า

หลิงยวนก้มลงกัดตามที่นางยื่นให้

ริมฝีปากแตะปลายนิ้วนางเบา ๆ

เยว่ซีหยุดหายใจ

ขนมเหลืออยู่ในมือครึ่งชิ้น ส่วนคนกินเงยหน้าขึ้นเคี้ยวอย่างสงบ ราวกับเมื่อครู่ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

“หวานกว่าครั้งก่อน” เขากล่าว

นางรีบดึงมือกลับ

“ยายอาจใส่น้ำผึ้งมากไปเจ้าค่ะ”

หลิงยวนมองขนมในมือนาง

“เจ้าไม่กินหรือ”

“กินเจ้าค่ะ”

นางตอบเร็วเกินไป แล้วหันหน้าหนีไปทางลาน

ใต้ชายคา เสี่ยวถังซึ่งย้อนกลับมาเอาตำราหยุดยืนมองอยู่พอดี

เยว่ซีเห็นรอยยิ้มของเพื่อนก็รู้ทันทีว่าเย็นนี้ตนคงไม่ได้กินข้าวอย่างสงบ

⸻

บ่ายนั้น ซูหว่านชิงลองขยับนิ้วมือขวาได้เป็นครั้งแรก

เยว่ซีมานั่งช่วยประคองถ้วยน้ำตามเดิม หญิงสาวเห็นป้ายใหม่บนเอวนางก็ยิ้ม

“ยินดีด้วย”

“ข้ายังทำได้เพียงนิดเดียวเจ้าค่ะ”

“นิดเดียวที่ทำได้เองก็มีค่า”

หว่านชิงมองนิ้วของตนซึ่งขยับได้ไม่ถึงครึ่งข้อ

เยว่ซียิ้มตอบแล้ววางถ้วยในระยะที่นางเอื้อมถึง

วันนี้ไม่จำเป็นต้องคอยจับให้ตลอดเวลาแล้ว

หลังดื่มน้ำ หว่านชิงมองเยว่ซีอยู่ครู่หนึ่ง

“ข้ามีเรื่องของแม่เจ้าอยากบอก”

นางนั่งตัวตรง

“เรื่องใดเจ้าคะ”

“ก่อนเกิดเหตุ แม่เจ้ามอบงานให้ข้าสองอย่าง อย่างแรกคือส่งบันทึกของพ่อเจ้ามาชิงเสวียน อีกอย่างคือไปพบคนผู้หนึ่งหากนางตามมาไม่ได้”

“ผู้ใด”

“ข้าไม่รู้ชื่อจริง มีเพียงสถานที่กับของที่ต้องนำไปแสดง”

หว่านชิงมองมือของเยว่ซี

“แหวนเงินของพ่อเจ้าอยู่ที่ใด”

เยว่ซีชะงัก

นางเคยเห็นแหวนเงินในหีบหรือไม่

ไม่มี

มีปิ่น เสื้อผ้า หนังสือ และรองเท้า แต่ไม่มีแหวน

“ข้าไม่ทราบเจ้าค่ะ”

หว่านชิงหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า

“ข้านึกว่ามันหายไปกับเมืองเสียแล้ว แต่หากคนที่ช่วยเจ้าเก็บของออกมาได้ อาจยังมีหวัง”

⸻

เยว่ซีไปหาหลิงยวนก่อนระฆังยามเย็น

เขาอยู่ในห้องทำงานเล็กข้างเรือนเจ้าสำนัก กำลังตรวจเส้นทางที่ได้จากคำให้การของเหวินซู

นางเล่าเรื่องที่หว่านชิงบอกจนจบ

“ท่านเคยเห็นแหวนของท่านพ่อหรือไม่เจ้าคะ”

หลิงยวนวางพู่กัน

ครู่หนึ่งเขาจึงล้วงมือเข้าไปด้านในเสื้อ หยิบห่อผ้าเล็กออกมาแล้วคลี่ลงบนโต๊ะ

แหวนเงินอยู่ตรงกลาง

ผิวด้านนอกมีรอยขูดหลายแห่ง แต่สะอาด ราวกับถูกหยิบออกมาดูอยู่เสมอ

เยว่ซีมองมัน ก่อนเงยหน้าหาเขา

“อยู่กับท่านมาตลอดหรือ”

“ใช่”

“เหตุใดไม่ให้ข้าพร้อมหีบ”

หลิงยวนมองแหวน

“ข้าเก็บไว้จนเคยชิน”

เป็นคำตอบที่ไม่ช่วยให้เขาดูดีขึ้นเลย

เขาหยิบแหวนวางลงบนฝ่ามือนาง

“เป็นของเจ้า”

โลหะอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายของเขา

เยว่ซีใช้นิ้วลูบรอยขูด ไม่ถามต่อว่าทำไมเขาจึงพกของชิ้นนี้ไว้แนบอกตลอดหลายปี

ตอนนี้นางยังไม่แน่ใจว่าต้องการได้ยินคำตอบหรือไม่

⸻

เมื่อเห็นแหวน หว่านชิงขอให้นำตะเกียงเข้ามาใกล้

นางบอกให้เยว่ซีหมุนขอบด้านในช้า ๆ ตรงรอยต่อที่แทบมองไม่เห็น

หลิงยวนยืนดูอยู่ข้างเตียง

เขาเคยตรวจแหวนด้วยปราณหลายครั้ง ไม่พบอาคมหรือสิ่งซ่อนเร้น จึงคิดว่ามันเป็นเพียงของติดตัวที่หลินจิ้งเหยียนอยากทิ้งให้บุตรสาว

แต่กลไกเล็ก ๆ ใต้ขอบเงินไม่ต้องใช้ปราณเลย

เมื่อกดถูกตำแหน่ง แผ่นเงินด้านในเลื่อนออก เผยตัวอักษรจิ๋วที่สลักไว้รอบวง

เยว่ซีอ่านออกเสียงทีละคำ

“หุบเขาหมื่นบุปผา… เรือนฝนหยก…”

ใต้ชื่อสถานที่มีลายดอกไม้ห้ากลีบ

หว่านชิงมองมันแล้วพยักหน้า

“แม่เจ้าบอกว่า หากมีคนเห็นตรานี้ เขาจะรู้ว่าต้องส่งข่าวถึงผู้ใด”

“คนผู้นั้นเป็นญาติข้าหรือเจ้าคะ”

“นางไม่ได้บอก”

หว่านชิงหยุดพักหายใจ ก่อนกล่าวต่อ

“ข้าถามว่าทำไมไม่พาเจ้าไปที่นั่นตั้งแต่แรก”

เยว่ซีจับแหวนแน่นขึ้น

“ท่านแม่ตอบว่าอย่างไร”

“นางบอกว่าชิงเสวียนจะสอนให้เจ้าใช้ชีวิตของตนเอง”

หลิงยวนเงยหน้าขึ้นจากแหวน

หว่านชิงมองเยว่ซีแล้วกล่าวประโยคที่เหลือ

“แต่คนในหุบเขานั้น อาจคิดว่าชีวิตของเจ้าเป็นของพวกเขาตั้งแต่เกิด”