บทที่ 64 — ผู้มาเลือกคน

“เขาไม่ได้มารักษา…เขามาเลือกคน”

หลินเยว่ซีเลื่อนถาดออกจากมือหญิงบนเตียง ก่อนเศษถ้วยจะบาดนิ้วที่กำลังสั่น

ธงด้านนอกถูกม้วนเก็บแล้ว แต่หญิงผู้นั้นยังจ้องหน้าต่าง ราวกับคนที่นางหวาดกลัวกำลังยืนอยู่อีกฟาก

เยว่ซีขยับไปบังช่องหน้าต่าง

“คนถือธงเป็นศิษย์ของชิงเสวียนเจ้าค่ะ เขาเพียงขนของผ่านไป”

หญิงผู้นั้นหายใจติดขัด

“ลายนั้น…ข้าจำได้”

“ข้าจะให้คนเก็บไว้ ท่านไม่ต้องรีบเล่า”

ศิษย์หอวินัยมาถึงพร้อมเสิ่นซูเหอ เยว่ซีจึงถอยให้ผู้รักษาตรวจชีพจร ส่วนผู้จดคำให้การนั่งลงห่างจากเตียง ไม่วางธงให้นางเห็นซ้ำ

ผ่านไปครู่หนึ่ง หญิงผู้นั้นจึงยอมคลายมือจากผ้าห่ม

“มันอยู่บนถุงใส่เข็มของเขา”

“ท่านเห็นเขาทำอะไรบ้าง” เยว่ซีถาม

“จับข้อมือเรา กดตรงคอ แล้วให้กลืนยา คนที่อาเจียนถูกแยกไปอีกห้อง”

นางกลืนน้ำลายอย่างยากเย็น

“ข้าอาเจียน เขากลับหัวเราะ บอกว่าคนเช่นข้าหาได้ยาก”

ปลายพู่กันหยุดไปชั่วขณะ

“ท่านจำลักษณะของเขาได้หรือไม่” ศิษย์หอวินัยถาม

“ผอม ไว้เคราสั้น…นิ้วนางมือขวางอไม่สุด ตอนจับคางข้า เขาใช้สามนิ้ว”

เยว่ซีมองมือของหญิงผู้นั้นซึ่งยกขึ้นเลียนท่า

“เขาพูดชื่อหรือเรียกใครหรือไม่เจ้าคะ”

“คนเฝ้าประตูเรียกเขาว่าผู้ดูแลหาน”

คำตอบสุดท้ายดังขึ้นพร้อมเสียงฝีเท้าที่หยุดนอกห้อง

โม่หลิงยวนยืนอยู่ตรงนั้น

ในมือเขามีบัญชีรายชื่อแขกที่จะเข้าร่วมงานประลอง

⸻

ธงที่หญิงผู้นั้นจำได้เป็นของสำนักฉางเยวี่ย

ชื่อของสำนักเดียวกันปรากฏอยู่ในคำให้การที่เผยเหวินซูส่งมาเมื่อบ่าย แต่ระบุเพียงว่าเคยมีผู้ใช้ตราสำนักรับสิ่งของจากเซี่ยจิ้งเหิง ยังไม่มีหลักฐานว่าเจ้าสำนักหรือศิษย์ทั้งหมดรู้เห็น

ส่วนชื่อหานอยู่บนบัญชีแขกจริง

หานจิ้น ผู้ดูแลโอสถประจำคณะ

กำหนดขึ้นเขาเช้าวันรุ่งขึ้น

หลิงยวนอ่านคำให้การจนจบ ก่อนสั่งศิษย์หอวินัย

“เก็บชื่อพยานไว้เฉพาะผู้สอบสวน ตรวจผู้ดูแลหานจากคนที่เคยพบเขา อย่าเพิ่งส่งคำถามไปถึงสำนักฉางเยวี่ย”

เยว่ซียืนข้างโต๊ะ มองตัวอักษรบนบัญชี

“เขารู้ว่าเราช่วยคนออกมาแล้ว ยังจะขึ้นเขาหรือ”

“หากเขาคิดว่าไม่มีผู้ใดจำหน้าได้ การมาตามกำหนดย่อมดูบริสุทธิ์กว่าหายตัว”

“หรือเขามีเหตุให้มั่นใจว่าพยานจะพูดไม่ได้”

หลิงยวนเงยหน้าสบตานาง

เมื่อคืน คนทั้งเจ็ดเกือบตายพร้อมกัน

หากพวกเขาช้ากว่านั้นเพียงเล็กน้อย เช้าวันรุ่งขึ้นผู้ดูแลหานอาจเดินผ่านประตูสำนักอย่างสง่างาม โดยไม่เหลือผู้ใดกล่าวหาเขาได้เลย

ศิษย์คนหนึ่งรีบเข้ามารายงาน

“คณะล่วงหน้าของสำนักฉางเยวี่ยมาถึงด่านล่างแล้วขอรับ ขอพักเรือนรับรองคืนนี้”

หลิงยวนปิดบัญชี

“ผู้ใดนำคณะ”

“หานจิ้นขอรับ”

⸻

เยว่ซีถูกเรียกไปให้รายละเอียดเพิ่มเติมที่หอวินัย นางพบจ้าวเฉิงตรงขั้นบันได เขากำลังรัดปลอกแขน โดยมีศิษย์อีกสองคนตรวจเชือกจับกุมอยู่ด้านหลัง

“เจ้าจะลงเขาหรือ” นางถาม

“แค่ด่านล่าง”

เขาเหลือบเห็นนางมองกระบี่ในมือ จึงยกคิ้ว

“อย่าทำหน้าเช่นนั้น ข้าจับกระบี่เป็นก่อนรู้จักเจ้าอีก”

“ข้ากำลังจะบอกว่าปลอกแขนเจ้ากลับด้าน”

จ้าวเฉิงก้มลง

กลับด้านจริง

ศิษย์ข้างหลังหลุดหัวเราะ เขาจึงหันไปมองคนเหล่านั้นอย่างคาดโทษ ก่อนแก้สายรัดใหม่

เยว่ซีช่วยจับปลายสายไม่ให้หลุด

“จับคนเป็น ๆ กลับมาให้ได้ อย่าเอาแต่ไล่จนไม่ดูทาง”

จ้าวเฉิงมองนิ้วของนางที่กดสายหนังไว้

คำล้อเล่นเกือบหลุดจากปาก แต่เมื่อเห็นความกังวลในดวงตาคู่นั้น เขากลับตอบเพียง

“จะระวัง”

นางปล่อยมือเมื่อเขารัดเสร็จ

จ้าวเฉิงเดินลงบันไดไปสองขั้นแล้วหันกลับ

“หากข้ากลับมาครบทั้งแขนขา พรุ่งนี้เจ้าต้องเลิกกล่าวหาว่าข้าเก่งแต่พูด”

“กลับมาให้ครบก่อน ค่อยต่อรอง”

เขาหัวเราะแล้ววิ่งตามคณะออกไป

เยว่ซีมองจนคนทั้งหมดพ้นประตู จึงหันกลับเข้าห้อง

หลิงยวนยืนรออยู่ข้างโต๊ะ

“ท่านไม่ลงไปหรือ”

“ลง แต่ต้องฟังสิ่งที่นางบอกเจ้าให้ครบก่อน”

นางเล่ารายละเอียดเรื่องมือขวาและวิธีจับคางอีกครั้ง เขาฟังโดยไม่ขัด แล้วขยับกระบี่ข้างเอวเตรียมออกไป

เยว่ซีเรียกไว้

“ท่านก็ด้วย”

เขาหันกลับ

“กลับมาให้ครบ”

แววตาของหลิงยวนอ่อนลงเล็กน้อย

“ข้ามีสิทธิ์ต่อรองเหมือนเขาหรือไม่”

“ท่านจะต่อรองอะไร”

เขาก้าวเข้ามาใกล้ ก้มพูดจนมีเพียงนางได้ยิน

“พรุ่งนี้เดินเล่นกับข้า อย่าหอบตำราฝึกไปด้วย”

เยว่ซีชะงัก ก่อนตอบเสียงเบา

“ถ้าท่านไม่หอบแผนผังผนึกไป”

“ตกลง”

เขาแตะหลังมือนางเพียงครั้ง แล้วเดินออกไป

คราวนี้เยว่ซีไม่ได้ตาม

นางกลับไปนั่งต่อหน้าผู้จดคำให้การ และบอกสิ่งที่ตนจำได้ทั้งหมด

⸻

หานจิ้นยืนอยู่ใต้ชายคาด่านล่าง เสื้อคลุมสีเทาครามเรียบร้อย ฝักกระบี่ห้อยอยู่ด้านซ้าย ข้างกายมีศิษย์หนุ่มสองคนกับรถหีบโอสถหนึ่งคัน

เมื่อเจ้าหน้าที่แจ้งว่าต้องตรวจสัมภาระเพิ่ม เขายังยิ้ม

“ได้ยินว่าชิงเสวียนเพิ่งช่วยผู้เคราะห์ร้ายจากคนร้าย พวกข้านำยามาด้วย หากมีสิ่งใดพอช่วยได้ อย่าได้เกรงใจ”

จ้าวเฉิงรับรายการของจากศิษย์หนุ่ม

“ขอบคุณผู้ดูแลหาน ผู้รักษาของเราจะเป็นคนพิจารณา”

“แน่นอน”

หานจิ้นยกถ้วยชา

นิ้วนางมือขวาเหยียดตรง ขณะที่นิ้วอื่นงอรอบถ้วย

จ้าวเฉิงมองผ่านไปเหมือนไม่สนใจ ก่อนสั่งให้ยกหีบลงตรวจทีละใบ

การตรวจดำเนินไปตามปกติจนถึงหีบใบเล็กที่สุด

หานจิ้นวางถ้วย

“ใบนั้นเป็นเข็มประจำตัว ข้าขอเปิดเอง”

“เชิญ”

เขาก้าวเข้าไป ล้วงกุญแจจากอกเสื้อ

ขณะเดียวกัน ประตูด้านหลังด่านค่อย ๆ ปิดลง

เสียงกลอนดังครืด

มือของหานจิ้นหยุดอยู่เหนือแม่กุญแจ

โม่หลิงยวนเดินออกมาจากเงาชายคา

“ผู้ดูแลหาน ก่อนเปิดหีบ ข้ามีเรื่องต้องถาม”

หานจิ้นหันมองเขา รอยยิ้มยังอยู่

“ศิษย์พี่โม่ มีเรื่องใดหรือ”

“สามคืนก่อน ท่านอยู่ที่ไหน”

“โรงพักแรมทางใต้ คนของข้ายืนยันได้”

“ทั้งคืนหรือ”

“ท่านหมายความว่าอย่างไร”

หลิงยวนหยุดห่างออกไปสามก้าว

“มีพยานระบุว่าท่านเกี่ยวข้องกับการกักขังและใช้ยากับชาวบ้าน เราต้องตรวจเส้นทางกับสัมภาระของท่าน”

ศิษย์หนุ่มทั้งสองหันไปมองผู้ดูแลของตนทันที

หานจิ้นหัวเราะสั้น ๆ

“เพียงคำพูดของคนที่ไม่รู้ชื่อ ชิงเสวียนก็จะกักตัวแขกแล้วหรือ”

“พยานให้รายละเอียดที่ตรวจสอบได้”

หลิงยวนมองมือขวาของเขา

คราวนี้หานจิ้นไม่ยิ้มแล้ว

นิ้วหัวแม่มือกดกุญแจ

เสียงแหลมพุ่งออกจากหีบ!

จ้าวเฉิงเตะขอบหีบพลิกเข้าหากำแพงทันที เข็มสามเล่มปักลงในไม้ เสียงศิษย์หนุ่มร้องตกใจดังขึ้นพร้อมถ้วยชาที่ถูกปาใส่โคมไฟ

เปลวไฟยังไม่ทันแตะน้ำมัน ปราณสีเงินอมฟ้าก็ตัดไส้ตะเกียงขาด

ด่านมืดลงครึ่งหนึ่ง

หานจิ้นคว้าคอเสื้อศิษย์ข้างตัว ผลักเข้าใส่หลิงยวน แล้วชักกระบี่ฟันขวางทาง

หลิงยวนรับศิษย์คนนั้นด้วยมือซ้าย กระบี่ในมือขวาพลิกเพียงครั้งเดียว

คมเหล็กกระแทกกันดังสนั่น

กระบี่หานจิ้นถูกกดต่ำจนเฉือนพื้นหินเป็นรอยยาว

เขาไม่ฝืนรับ ปล่อยด้ามแล้วพุ่งเข้าหาหน้าต่าง

จ้าวเฉิงดักอยู่ก่อนแล้ว

คมกระบี่แทงตัดชายเสื้อ หานจิ้นบิดตัวหลบ ใช้แขนเสื้อปัดเข้าหาใบหน้าเขา ผงสีขาวฟุ้งออกมา

จ้าวเฉิงกลั้นหายใจ ถอยเฉียงตามแนวเสา

ฝ่ามืออีกฝ่ายฟาดผ่านตำแหน่งที่ศีรษะเขาเคยอยู่ กระแทกไม้จนแตกเป็นเสี้ยน

หานจิ้นก้าวตามเพื่อซ้ำ

จ้าวเฉิงกลับย่อตัว ฟันตัดสายรัดหีบโอสถข้างขา

หีบหนักไถลขวางทาง

เพียงชั่วขณะนั้น ปลายฝักกระบี่ของหลิงยวนก็กระแทกข้อศอกหานจิ้น

เสียงกระดูกเคลื่อนดังกรอบ

กุญแจหลุดจากมือ

หานจิ้นกัดฟัน ใช้มือซ้ายล้วงบางสิ่งใต้คอเสื้อ แต่หลิงยวนจับข้อมือบิดไพล่หลัง กดเขาลงกับโต๊ะก่อนนิ้วจะถึงสิ่งที่ซ่อนไว้

โต๊ะชาหักครึ่ง

ถุงผ้าเล็กตกจากอกเสื้อ กระแทกพื้นแล้วมีเสียงดังแผ่วเบา

คล้ายใครบางคนเรียกชื่อ

ศิษย์หนุ่มที่ยืนใกล้ที่สุดหันขวับ

“ท่านแม่?”

“ถอยจากถุง!”

หลิงยวนกางม่านปราณครอบสิ่งนั้นทันที

เสียงหายไป

จ้าวเฉิงคว้าศิษย์หนุ่มถอยออกมา ขณะที่ห่วงผนึกปราณถูกใส่ลงบนข้อมือหานจิ้น ผู้คุมอีกคนตรวจปากและเสื้อผ้า ก่อนยึดของที่ซ่อนไว้ทั้งหมด

หานจิ้นถูกกดคุกเข่าท่ามกลางเศษไม้

เขาจ้องม่านแสงบนพื้น ใบหน้าซีดกว่าตอนกระบี่ถูกปลดเสียอีก

หลิงยวนเห็นสายตานั้น

“เจ้ากลัวสิ่งในถุง หรือกลัวคนที่มอบมันให้”

หานจิ้นเม้มปากแน่น

ไม่มีคำตอบ

⸻

เมื่อสิ่งของจากด่านถูกนำขึ้นเขา ผู้อาวุโสสวี่มารออยู่แล้ว

เขารับถุงผ้าซึ่งถูกผนึกซ้อนสองชั้นไปวางในกล่องกั้นเสียง ก่อนให้ทุกคนถอยออกจากโต๊ะ

ภายในถุงมีแผ่นกระดูกบางเจาะรูหนึ่งชิ้น

“อย่าเติมปราณ” หลิงยวนเตือน “มันส่งเสียงเองเมื่อกระแทกพื้น”

ผู้อาวุโสสวี่ใช้คีมพลิกดูใต้แสง

ร่องเล็กจำนวนมากกระจายอยู่บนผิว ไม่มีรูปร่างเหมือนระฆังหรือเครื่องเป่าใด ๆ

เยว่ซีซึ่งเพิ่งให้การเสร็จยืนอยู่ข้างประตู เมื่อได้ฟังรายงานจากจ้าวเฉิง สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป

“ศิษย์คนนั้นได้ยินเสียงมารดา แต่เจ้าไม่ได้ยินหรือ”

จ้าวเฉิงส่ายหน้า

“ข้าได้ยินเพียงเสียงคนพูด ฟังไม่ออกว่าเรียกผู้ใด”

นางหันไปหาหลิงยวน

“เหมือนตอนอยู่ในป่าระฆัง”

“มีส่วนคล้าย” เขาตอบ “แต่ยังต้องตรวจว่าใช้วิธีเดียวกันหรือไม่”

ผู้อาวุโสสวี่ปิดฝากล่อง

“ของจากป่าถูกทำลายไปแล้ว ชิ้นนี้ยังอยู่ครบ ข้าจะเทียบร่องกับบันทึกเก่าโดยไม่ปลุกมัน”

เจ้าสำนักซึ่งยืนฟังอยู่สั่งให้ส่งสำเนาร่องอักขระและรายละเอียดเสียงไปยังเขาเทียนเหิงถึงเยี่ยจื้อหยวน พร้อมขอให้ตรวจว่าเคยพบสิ่งลักษณะเดียวกันที่ใด

เยว่ซีมองกล่องที่ปิดสนิท

ครั้งก่อนพวกนางช่วยคนที่เดินตามเสียงออกมาได้

แต่วันนี้มีคนพกสิ่งที่ทำให้เกิดเสียงนั้นขึ้นเขา ราวกับมันเป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่ง

“เขาจะเอามาใช้กับผู้ใด” นางถาม

หลิงยวนมองไปทางห้องสอบสวน

“เราจะถามเขา”

⸻

ศิษย์หนุ่มทั้งสองถูกแยกสอบปากคำ

คนหนึ่งสั่นจนจับถ้วยไม่อยู่ เขายืนยันว่าผู้ดูแลหานสั่งเปลี่ยนกำหนดเดินทางกะทันหัน และไม่เคยบอกว่ามาเพื่ออะไรนอกจากเตรียมที่พักกับตรวจโรงยา

อีกคนเล่าว่าหานจิ้นเผาจดหมายก่อนออกเดินทาง

ทั้งสองยังไม่ถูกตัดสินว่าร่วมผิด แต่ต้องอยู่ให้ตรวจสอบก่อน

ส่วนหานจิ้นไม่ยอมพูดแม้แต่คำเดียว

จนหลิงยวนวางบัญชีที่พบในหีบลงตรงหน้า

บนหน้ากระดาษมีรายชื่อชาวบ้าน กำหนดส่งยา และตัวเลขข้างชื่อ

หนึ่งในนั้นตรงกับหญิงที่จำเขาได้

หานจิ้นเงยหน้าช้า ๆ

“นางยังพูดได้?”

ปลายพู่กันของผู้จดคำให้การเคลื่อนทันที

หลิงยวนไม่ได้บอกว่าหมายถึงผู้ใด

“เจ้าคิดว่านางควรเป็นอย่างไร”

หานจิ้นหุบปาก แต่ช้าไปแล้ว

หลักฐานที่เขาพกมาสอดคล้องกับคำให้การซึ่งถูกจดไว้ก่อนจับกุม ทั้งวัน เวลา และอาการหลังรับยา

เขาหลบสายตาไปทางประตู

หลิงยวนดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง

“เจ้าขึ้นเขาเร็วขึ้นหนึ่งวัน เพราะเรื่องใด”

ความเงียบยืดยาว

ก่อนหานจิ้นจะเอ่ยด้วยเสียงแหบ

“หากข้าพูด พวกท่านคุ้มครองข้าได้หรือ”

“จากใคร”

ชายผู้นั้นกำมือจนโซ่ดัง

“ข้าต้องพบเจ้าสำนัก”

⸻

ยามค่ำ จ้าวเฉิงออกจากเรือนรักษาพร้อมผ้าพันปลายแขน

ผงที่หานจิ้นสะบัดใส่กัดผิวเพียงเล็กน้อย อาจารย์ฉินล้างยาให้แล้ว แต่สั่งห้ามแกะผ้าจนถึงเช้า

เยว่ซีรออยู่ข้างบันได

“ครบหรือไม่” นางถาม

เขายกแขนทั้งสองขึ้น

“เจ้านับได้”

“ข้าเห็นแผล”

“แผลไม่นับเป็นชิ้นส่วนที่หายไป ข้ายังมีสิทธิ์ต่อรอง”

นางหลุดยิ้ม ก่อนยื่นห่อขนมให้

“ยายหวังฝากมาให้ทุกคนที่ลงไปด่าน”

จ้าวเฉิงรับไว้ มองขนมกุ้ยฮวาด้านในแล้วถาม

“ทุกคน?”

“ใช่ เหตุใด”

“ข้ากำลังคิดว่าต้องแย่งกับผู้ใดบ้าง”

นางหัวเราะแล้วบอกว่ามีอีกห่ออยู่ในห้องพักเวร

จ้าวเฉิงกำลังจะชวนนางนั่ง แต่เห็นสายตาของเยว่ซีเลื่อนผ่านไหล่ตนไปเสียก่อน

หลิงยวนเดินมาจากหอวินัย

ใบหน้าที่เคร่งเครียดมาตลอดเย็นของนางคลายลงทันที

คำชวนจึงหยุดอยู่เพียงปลายลิ้น

จ้าวเฉิงผูกห่อขนมกลับอย่างเรียบร้อย

“ข้าจะเอาไปแบ่งพวกที่รออยู่ ก่อนพวกเขากล่าวหาว่าข้าได้รางวัลคนเดียว”

เขาเดินสวนหลิงยวนไป ค้อมศีรษะให้เล็กน้อย

ตอนผ่านมุมระเบียง เสียงเยว่ซีดังตามลมมา

“ท่านลืมอะไรหรือไม่”

“ยังไม่ถึงพรุ่งนี้”

“ข้าหมายถึงกินข้าว”

จ้าวเฉิงยิ้มกับห่อขนมในมือ

แล้วเดินต่อโดยไม่หันกลับ

⸻

เยว่ซีจับชายแขนเสื้อหลิงยวนไว้ก่อนเขาจะกลับเข้าหอวินัย

“อาจารย์ฉินบอกว่าท่านยังไม่ได้กิน”

“เจ้าสำนักกำลังรอ”

นางหยิบห่อเล็กอีกห่อออกมา วางลงบนมือเขา

หลิงยวนเปิดดู

ขนมกุ้ยฮวาสองชิ้น

“นี่ก็ของทุกคนหรือ”

เยว่ซีเงยหน้ามองเขา

“ท่านได้ยิน?”

“ตรงบันไดไม่ไกลนัก”

นางขยับจะดึงห่อคืน แต่เขายกหนีเสียก่อน

“สองชิ้นนี้ข้าเก็บไว้ให้ท่าน” นางตอบ “พอใจหรือยัง”

หลิงยวนยิ้มบาง

“พอใจแล้ว”

เขาหยิบหนึ่งชิ้นส่งให้นาง

เยว่ซีรับมากัด ก่อนสายตาจะหยุดที่เศษแป้งตรงนิ้วของตนเอง

แวบหนึ่ง นางนึกถึงมือมารดาที่เคยประคองถาดขนม

ความคิดถึงแล่นขึ้นมาโดยไม่มีภาพน่ากลัวตามหลัง

นางเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพับกระดาษรองขนมให้เรียบร้อย

“พรุ่งนี้ข้าอยากเอาตำราเก่าของท่านพ่อไปถามผู้อาวุโสสวี่ด้วย”

หลิงยวนมองนาง

“หลังเดินเล่น”

เยว่ซียิ้ม

“ท่านจำแม่นเฉพาะเรื่องเช่นนี้หรือ”

“เจ้าลองผิดนัดดูได้”

นางยังไม่ทันโต้ ศิษย์หอวินัยก็มาหยุดตรงปลายระเบียง

สีหน้าของเขาทำให้ทั้งสองหยุดพูดพร้อมกัน

“ศิษย์พี่โม่ พบสิ่งที่หานจิ้นซ่อนไว้อีกชิ้นแล้วขอรับ”

⸻

สิ่งนั้นเป็นกระดาษพับบาง ซ่อนอยู่ระหว่างแผ่นหนังสองชั้นของฝักกระบี่

ไม่มีรายชื่อชาวบ้าน

ไม่มีเส้นทางขนส่ง

ด้านบนประทับตรารับรองของผู้ดูแลโอสถ ส่วนเนื้อความเป็นคำร้องที่ยังไม่ยื่นต่อชิงเสวียน อ้างเหตุว่าต้องตรวจนักโทษผู้หนึ่งเพิ่มเติม เพื่อสอบทานตำรับยาที่อาจตกไปอยู่ในมือคนร้าย

ชื่อกลางกระดาษชัดเจนใต้แสงตะเกียง

มู่เฉิงเจ๋อ

หลิงยวนอ่านจนจบแล้วพลิกดูด้านหลัง

มีข้อความเขียนด้วยลายมือเล็กกว่าส่วนอื่น

ถามเขาว่า เด็กสกุลหลินรับปราณได้พร้อมกันกี่สาย

หากเขาตอบได้ ให้ถามต่อว่าเขาต้องการสิ่งใดแลกเปลี่ยน

เยว่ซีอ่านข้ามแขนเขา ความเย็นค่อย ๆ แล่นขึ้นจากปลายนิ้ว

ชายที่มาเลือกชาวบ้านไปทดลองยา ไม่ได้ขึ้นเขามาเพียงดูว่าพยานตายหรือยัง

เขามาเลือกเหยื่อคนต่อไปด้วย

และคราวนี้ เขารู้ชื่อนางแล้ว