บทที่ 77 — คนที่อยู่ข้างลาน

เสียงกระบี่สั้นถูกชักออกจากฝักทำให้ผู้ชมแถวหน้าเงียบลง

ชายร่างสูงบนลานถือกระบี่ยาวด้วยมือขวา ส่วนมือซ้ายกลับคมกระบี่สั้นให้แนบไปตามท่อนแขน เขาลองขยับเท้าสองครั้ง ก่อนมองโม่หลิงยวนซึ่งเพิ่งหยุดยืนตรงตำแหน่งของตน

“ได้ยินชื่อศิษย์พี่โม่มานาน วันนี้ขอรับคำชี้แนะ”

หลิงยวนประสานมือ

“เชิญ”

หลินเยว่ซีขยับนั่งตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ตอนอยู่บนลานเอง นางยังมีสิ่งที่ต้องคิด มีคมกระบี่ให้มอง มีทางให้เลือก แต่พอนั่งอยู่ตรงนี้กลับทำได้เพียงมองคนที่ตนเป็นห่วงยืนอยู่กลางวงอาคม

จ้าวเฉิงนั่งลงข้างเสี่ยวถังแล้วเอ่ยเบา ๆ

“เจ้ากำลังจะบีบป้ายผ่านรอบหัก”

เยว่ซีก้มมองมือ

นางคลายนิ้วทันที

“ข้าไม่ได้กลัวเขาแพ้”

“ข้ายังไม่ได้ถามเลย”

เสี่ยวถังหันไปตีแขนข้างที่ไม่เคยบาดเจ็บของจ้าวเฉิงเบา ๆ

“ดูการประลองเถิด”

บนลาน ผู้ตัดสินยกมือขึ้น

แสงอาคมรอบขอบสนามสว่างเป็นเส้นบาง

“เริ่มได้!”

คู่ต่อสู้ของหลิงยวนพุ่งเข้าหาทันที

กระบี่ยาวฟันเฉียงจากไหล่ลงเอว ขณะที่กระบี่สั้นซึ่งซ่อนอยู่ข้างแขนกลับแทงออกจากมุมต่ำแทบพร้อมกัน

เสียงโลหะกระทบกันดังเพียงครั้งเดียว

หลิงยวนเบี่ยงกระบี่ยาวออก แล้วถอยเท้าข้างหนึ่งให้ปลายกระบี่สั้นผ่านหน้าอกไปห่างเพียงคืบ

ชายผู้นั้นไม่หยุด

มือขวาพลิกคมฟันย้อน มือซ้ายตัดเข้าหาข้อมือที่ถือกระบี่

การโจมตีสองสายสลับกันจนผู้ชมบางคนเผลอเอนตัวตาม

หลิงยวนรับกระบี่ยาวด้วยช่วงกลางคม ก่อนหมุนด้ามลงกันกระบี่สั้น เสียงกระแทกครั้งที่สองดังต่ำกว่าเดิม

ประกายเงินอมฟ้าแล่นผ่านสันกระบี่ของเขาแล้วดับไป

เยว่ซีมองเท้าเขา

หลิงยวนถอยเพียงสองก้าว

แต่คู่ต่อสู้ต้องขยับตามถึงสี่ครั้งจึงรักษาระยะเดิมไว้ได้

“เหตุใดเขาไม่สวนกลับ” เสี่ยวถังกระซิบ

จ้าวเฉิงไม่ได้ละสายตาจากลาน

“กำลังดูมือซ้าย”

เยว่ซีเพิ่งสังเกตเห็นเช่นกัน

กระบี่ยาวของชายผู้นั้นโจมตีหนักและกว้าง แต่ทุกครั้งที่ดูเหมือนเปิดช่อง กระบี่สั้นจะรออยู่ตรงทางที่อีกฝ่ายต้องเข้ามาเสมอ

เมื่อครู่เขาจงใจเปิดหน้าอก

หากหลิงยวนแทงสวน กระบี่สั้นคงตัดเข้าข้อมือก่อนปลายกระบี่จะถึงตัว

นางนึกถึงหลายครั้งที่ตนเห็นช่องแล้วรีบพุ่งเข้าใส่

ช่องว่างบางแห่งมีไว้รอคนใจร้อนจริง ๆ

⸻

ชายถือสองกระบี่เปลี่ยนจังหวะก่อน

เขาหยุดรุกกะทันหัน หมุนกระบี่ยาวเป็นวงกดลงจากด้านบน แล้วก้าวเท้าซ้ายตัดเข้าด้านข้างของหลิงยวน

กระบี่สั้นแทงออกตรงใต้ข้อศอก

หลิงยวนยกด้ามขึ้นรับกระบี่ยาว

คมสั้นจึงดูเหมือนกำลังจะถึงชายโครง

เยว่ซีหยุดหายใจ

แต่ในพริบตาถัดมา หลิงยวนกลับก้าวเข้าไปใกล้กว่าเดิม

ใกล้เสียจนแขนที่ถือกระบี่สั้นของคู่ต่อสู้เหยียดต่อไม่ได้

เขาหมุนไหล่ผ่านแนวคม กระบี่ในมือเลื่อนออกจากแรงกดด้านบนแล้วหยุดตรงหน้าลำคออีกฝ่าย

เสียงสูดลมหายใจดังจากข้างลาน

ชายร่างสูงเอนตัวหลบสุดแรง กระบี่สั้นฟันขึ้นบังคับให้หลิงยวนถอนคม ก่อนกระโดดถอยออกไปเกือบหนึ่งจั้ง

ปลายแขนเสื้อของเขาขาดเป็นรอยเล็ก

หลิงยวนไม่ได้ตามทันที

ทั้งสองสบตากัน

คราวนี้รอยยิ้มบนใบหน้าคู่ต่อสู้หายไปแล้ว

“ข้าประเมินระยะของท่านผิด”

หลิงยวนลดปลายกระบี่ลงเล็กน้อย

“เจ้ายังเปลี่ยนได้”

ชายผู้นั้นหัวเราะออกมาครั้งหนึ่ง

“เช่นนั้นข้าจะไม่เก็บไว้แล้ว”

ปราณไหลขึ้นตามคมทั้งสอง

เสียงรอบลานเบาลงเมื่อประกายกระบี่ยาวแผ่ออก ส่วนกระบี่สั้นกลับแทบไม่มีแสง เหลือเพียงความสั่นบาง ๆ ที่ทำให้อากาศข้างคมบิดไหว

เหยียนอวี้หนิงซึ่งยืนอยู่หลังแถวที่นั่งขยับเข้ามาใกล้

“เขาจะใช้มือขวาบังมือซ้าย”

เยว่ซีพยักหน้า แต่สายตายังจับอยู่ที่หลิงยวน

นางเคยเห็นเขาต่อสู้กับคนร้าย เคยเห็นเขาฝ่าปราณมารและปกป้องผู้คนท่ามกลางความโกลาหล

วันนี้ไม่มีใครให้เขาต้องหันไปช่วย

ไม่มีผู้บาดเจ็บอยู่ด้านหลัง

เขาจึงยืนอย่างสงบอยู่ตรงนั้น รอให้คู่ต่อสู้เข้ามาด้วยสายตาที่มองทุกการเคลื่อนไหวได้ชัดเจน

เสียงฝ่าเท้ากระแทกพื้นดังขึ้น

แสงจากกระบี่ยาวพุ่งลงราวกับจะแยกลานออกจากกัน!

หลิงยวนยกกระบี่รับ

แรงกระแทกทำให้ฝุ่นบนพื้นกระจายเป็นวง ขณะเดียวกันกระบี่สั้นก็หายไปจากสายตาของเยว่ซี

นางมองไม่ทันว่ามันไปทางใด

แต่หลิงยวนขยับแล้ว

เขาพลิกกระบี่ให้แรงฟันไหลผ่านด้านข้าง แล้วตัดปลายคมลงต่ำ

เคร้ง!

กระบี่สั้นซึ่งแทงย้อนมาจากใต้แขนถูกปัดออก

ชายร่างสูงใช้แรงหมุนตัวฟันกระบี่ยาวกลับทันที กระบี่สั้นตวัดตามจากอีกทิศ

สองคมบีบเข้าหากัน

คราวนี้หลิงยวนไม่ถอย

ปราณสีเงินอมฟ้าหุ้มกระบี่ของเขาเป็นเส้นเรียบ เขาก้าวเฉียงผ่านช่องแคบระหว่างแนวโจมตี ปลายคมแตะด้านในกระบี่ยาวแล้วส่งแรงผลักออกไป

แขนขวาของคู่ต่อสู้เบนตาม

กระบี่สั้นรีบเปลี่ยนทิศเพื่อป้องกันหน้าอก

นั่นทำให้กระบี่สองเล่มขวางกันเองชั่วขณะ

หลิงยวนเข้าถึงตัวในจังหวะนั้น

ด้ามกระบี่กระแทกข้อมือซ้ายอย่างแม่นยำ

กระบี่สั้นหลุดมือ!

ชายร่างสูงกัดฟัน ใช้กระบี่ยาวฟันกลับทั้งที่ยังเสียหลัก ทว่าหลิงยวนหมุนคมรับใกล้โคนกระบี่ ก่อนกดแขนอีกฝ่ายลง

ปลายกระบี่สีเงินหยุดอยู่ใต้คาง

ทุกอย่างนิ่งสนิท

กระบี่สั้นที่หลุดมือเพิ่งตกกระทบพื้นดังเคร้ง

ผู้ตัดสินก้าวเข้ามา

“หยุด!”

หลิงยวนถอนกระบี่ทันที

ชายร่างสูงหอบอยู่สองครั้ง ก่อนคลายมือจากด้ามกระบี่แล้วประสานมือคำนับ

“ข้ายอมแพ้”

เสียงประกาศผลดังตามมา

“โม่หลิงยวนผ่านรอบ!”

เสียงปรบมือดังขึ้นรอบลาน

เยว่ซีเพิ่งรู้ตัวว่าลุกขึ้นยืนไปแล้ว

เสี่ยวถังปรบมือจนฝ่ามือแดง ส่วนจ้าวเฉิงมองกระบี่สั้นบนพื้นด้วยสีหน้าจริงจังกว่าทุกครั้ง

หลิงยวนก้มเก็บมันขึ้นมา ส่งด้ามคืนให้เจ้าของ

ชายผู้นั้นรับไว้แล้วถามทันที

“ท่านเห็นมือซ้ายของข้าตลอดหรือ”

“ไม่ตลอด”

“แล้วรู้ได้อย่างไรว่าข้าจะเข้าจากตรงนั้น”

หลิงยวนมองเท้าซ้ายของเขา

“ก่อนใช้กระบี่สั้น เจ้าจะเปิดปลายเท้าออก”

ชายผู้นั้นก้มลงมอง ก่อนหัวเราะอย่างจนใจ

“ข้าซ่อนมือมาหลายปี กลับปล่อยให้เท้าบอกแทน”

เขาคำนับอีกครั้ง คราวนี้สีหน้าผ่อนคลายลง

“หากมีโอกาส ขอประลองกับท่านอีก”

หลิงยวนรับคำ ก่อนหันมาทางที่นั่งข้างลาน

เขาพบเยว่ซีทันที

นางยกมือขึ้นโบกให้ รอยยิ้มกว้างจนคนที่เพิ่งเดินลงจากลานชะลอฝีเท้าไปนิดหนึ่ง

⸻

“ข้ามองกระบี่สั้นช่วงสุดท้ายไม่ทันเลย”

เยว่ซีพูดทันทีที่หลิงยวนเดินมาถึง

เขาเก็บกระบี่เข้าฝัก

“แต่เจ้าเห็นว่าเขาเปลี่ยนจังหวะ”

“เห็นเจ้าค่ะ ตอนนั้นข้าเกือบร้องออกไปแล้ว”

“ร้องอะไร”

นางเงียบ

จ้าวเฉิงตอบแทนอย่างรวดเร็ว

“น่าจะร้องว่าระวัง เหมือนคนอีกครึ่งลาน”

เยว่ซีหันไปมองเขา

“เจ้าฟังการประลองหรือฟังข้า”

“ข้านั่งใกล้เจ้า จะให้แกล้งหูหนวกก็คงยาก”

เสี่ยวถังหัวเราะ ก่อนดึงชายแขนเสื้อจ้าวเฉิง

“ไปดูประกาศรอบพรุ่งนี้เป็นเพื่อนข้าหน่อย”

“ประกาศอยู่ตรงนี้ก็มองเห็น—”

เสี่ยวถังออกแรงดึงอีกครั้ง

จ้าวเฉิงมองหน้านาง แล้วมองคนสองคนตรงหน้า

“อ้อ อยู่ตรงนี้มองไม่เห็นจริง ๆ”

เขาลุกตามไปโดยไม่พูดอีก

เหยียนอวี้หนิงยังยืนอยู่ข้างเสา

นางมองหลิงยวนเหมือนมีคำถาม แต่เมื่อเห็นเยว่ซีขยับให้เขานั่งข้างกัน ก็เม้มริมฝีปากเล็กน้อย

สุดท้ายนางเลือกพูดกับเยว่ซีแทน

“พรุ่งนี้อย่าลืมมาดูคู่ซ้อมของเจ้า”

เยว่ซีหันไปยิ้ม

“ข้าจะไปก่อนเจ้าเสียอีก”

“อย่าตะโกนบอกว่าข้าชอบโจมตีข้างใดก็พอ”

“ข้าจะแอบบอกคู่ต่อสู้ว่าเจ้าไม่ชอบแพ้”

อวี้หนิงแค่นเสียง แต่ดวงตากลับมีรอยขำ

นางคำนับหลิงยวนแล้วเดินออกไป

ตอนผ่านหลังแถวที่นั่ง เสียงของเขาดังตามมาเบา ๆ

“เมื่อครู่เจ้ากลั้นหายใจอยู่หรือ”

อวี้หนิงไม่หันกลับ

นางจับสายรัดข้อมือให้แน่นขึ้น แล้วเร่งฝีเท้าไปทางลานอีกฝั่ง

⸻

เยว่ซีมองคนที่นั่งลงข้างตน

“ท่านเห็นด้วยหรือ”

“ตอนข้ามองมา เจ้ากำลังถอนหายใจ”

“เพราะท่านปลอดภัยแล้ว”

คำตอบหลุดออกไปเร็วกว่าที่นางคิด

หลิงยวนเงียบลง

เยว่ซีจึงแสร้งหันไปมองลาน ซึ่งศิษย์ดูแลสนามกำลังเก็บกระบี่ฝึกและตรวจรอยบนพื้น

“ตอนข้าอยู่ข้างบน ท่านก็นั่งดูเช่นนี้หรือ”

“อืม”

“คงอยากบอกข้าว่าตรงไหนควรหลบ ตรงไหนไม่ควรเข้า”

“บางครั้ง”

นางหันกลับมา

“แล้วตอนข้าเกือบถูกสายน้ำด้านหลังล่ะ”

หลิงยวนมองไหล่ข้างที่นางยังระบม

“ข้ารอว่าเจ้าจะเลือกอย่างไร”

“ถ้าข้าเลือกผิด?”

“ผู้ตัดสินอยู่ใกล้เจ้า และข้าอยู่ตรงนี้”

เขาไม่ได้บอกว่านางจะไม่มีวันบาดเจ็บ

เยว่ซีชอบคำตอบนั้นมากกว่าคำปลอบที่ทำให้ทุกอย่างดูง่าย

นางเลื่อนมือไปบนม้านั่ง แตะปลายนิ้วเขาเบา ๆ

“เมื่อครู่ข้าเพิ่งเข้าใจว่าการนั่งดูยากกว่าที่คิด”

หลิงยวนพลิกมือรับมือนางไว้ใต้ชายแขนเสื้อ

“ครั้งหน้าข้าจะพยายามให้เจ้าหายใจสะดวกกว่านี้”

“ท่านพูดเหมือนตั้งใจแกล้งข้า”

“ข้ายังไม่ทันทำอะไร”

นางเหลือบมองมือที่ถูกจับ

หลิงยวนมองตามแล้วเงยหน้าขึ้นอย่างสงบ

เยว่ซีเม้มปากกลั้นยิ้ม

ขณะนั้นเสียงไม้เท้ายายหวังดังขึ้นจากด้านหลัง

“ชนะแล้วก็กลับมากินข้าวได้กระมัง หรือวันนี้พวกเจ้าจะอิ่มด้วยเสียงปรบมือ”

เยว่ซีรีบขยับมือ

หลิงยวนปล่อยให้นางถอนออก แต่ช้าไปนิดหนึ่ง

ยายหวังมองทั้งสอง ก่อนหันไปหาเสิ่นซูเหอ

“คนหนึ่งชนะตอนบ่าย อีกคนชนะตอนเย็น เหตุใดคนรอกลับต้องหิวทั้งวัน”

เสิ่นซูเหอยิ้ม

“กลับเถิด ข้าสั่งครัวเก็บอาหารไว้แล้ว”

เยว่ซีลุกขึ้นทันที ใบหน้ายังร้อนอยู่

หลิงยวนเดินตามช้ากว่าครึ่งก้าว

ตอนนางหันมาค้อน เขากลับยิ้มให้อย่างไม่คิดปิดบัง

นางจึงต้องหันกลับไปมองทางก่อนจะสะดุดบันไดจริง ๆ

⸻

หลังผู้ชมทยอยออกจากลาน ชายสวมชุดม่วงยังนั่งอยู่ในศาลารับรอง

ผู้ติดตามก้มลงรายงานเสียงเบา

“เด็กสาวใช้ปราณไม้กับปราณน้ำตามที่มีคนกล่าว แต่ยังไม่เห็นว่านางใช้พร้อมกันได้ขอรับ”

ชายผู้นั้นพลิกถ้วยชา

“วันนี้นางไม่จำเป็นต้องใช้พร้อมกัน”

“จะให้ลองติดต่อผู้รักษาอีกหรือไม่”

ถ้วยชาถูกวางลง

“ข้าบอกแล้วว่าอย่าเข้าใกล้”

ผู้ติดตามก้มหน้าทันที

ชายชุดม่วงมองไปยังทางออกซึ่งโม่หลิงยวนเพิ่งเดินพ้นไป

“เจ้าเห็นการประลองเมื่อครู่หรือไม่”

“เห็นขอรับ”

“เช่นนั้นอย่าคิดว่าเพียงยื่นข้อเสนอให้นาง คนข้างกายนางจะมองไม่ออกว่าเราต้องการสิ่งใด”

ด้านนอกศาลา ผู้ดูแลจากชิงเสวียนเดินเข้ามาพร้อมสมุดรับรองแขก

ชายชุดม่วงเปลี่ยนสีหน้าเป็นรอยยิ้มสุภาพทันที

“วันนี้จัดการประลองได้เรียบร้อยนัก”

ผู้ดูแลคำนับรับ ก่อนแจ้งเวลารอบวันรุ่งขึ้น

เมื่ออีกฝ่ายจากไป ผู้ติดตามจึงถามต่อ

“แล้วเราจะทำอย่างไร”

ชายชุดม่วงมองลานที่ว่างลง

“ดูให้แน่ก่อนว่านางทำได้มากกว่าคนอื่นเพียงใด”

⸻

คืนนั้น จ้าวเฉิงไม่ได้หยิบกระบี่ขึ้นมาซ้อม

เขานั่งอยู่ตรงระเบียงเรือนพัก ใช้มือข้างที่เพิ่งถอดผ้าคล้องแขนพลิกถ้วยน้ำช้า ๆ ตามที่อาจารย์ฉินให้ทำ

ไม่มีความเจ็บ

แต่บางครั้งนิ้วกลับช้ากว่าความคิดเล็กน้อย

เขาหยุดมองมือของตน

ภาพหลิงยวนกดกระบี่คู่ต่อสู้ลงยังชัดเจนอยู่ในหัว

การประลองบางครั้งตัดสินกันเพียงชั่วขณะเท่านั้น

เสียงฝีเท้าดังขึ้นตรงทางเดิน

เยว่ซีกับเสี่ยวถังถือกระดาษประกาศมาด้วยกัน

“พรุ่งนี้เจ้าประลองก่อนข้า” เสี่ยวถังบอก

จ้าวเฉิงรับกระดาษมา

ชื่อของเขาอยู่ในคู่ที่สามช่วงเช้า

เขามองชื่อคู่ต่อสู้ แล้วนิ่งไปเล็กน้อย

เยว่ซีสังเกตเห็น

“เจ้ารู้จักหรือ”

จ้าวเฉิงพยักหน้า

“ปีก่อนข้าเคยประลองกับเขา”

“ใครชนะ”

เขายิ้ม

“ตอนนั้นข้า”

เสี่ยวถังทำท่าจะโล่งใจ แต่จ้าวเฉิงกล่าวต่อ

“ข้าชนะเพราะมือเร็วกว่าเขานิดเดียว”

ลมค่ำพัดกระดาษในมือไหว

เยว่ซีมองแขนข้างที่พักอยู่นานของเขา แล้วเลื่อนสายตากลับมาสบตา

นางไม่ได้บอกว่าเขาจะต้องชนะ

“พรุ่งนี้ข้าจะไปดู”

“ไปดูข้า หรือไปเก็บเรื่องไว้หัวเราะคืน”

“ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะพูดมากแค่ไหนก่อนเริ่ม”

จ้าวเฉิงหัวเราะออกมา

เสี่ยวถังทวงกระดาษกลับไปอ่านเวลาอีกครั้ง เยว่ซีจึงหันไปช่วยดูว่าควรไปถึงลานเมื่อใด

ชายหนุ่มมองใบหน้านางอยู่ครู่หนึ่ง

เพียงนางบอกว่าจะไป เขาก็อยากทำได้ดีขึ้นมาอีกแล้ว

ความคิดนั้นทั้งน่าขันและน่าหนักใจ

จ้าวเฉิงก้มมองถ้วยในมือ ก่อนวางมันลงอย่างมั่นคง

พรุ่งนี้เขาต้องขึ้นลานด้วยมือคู่นี้

มือที่ยังช้ากว่าเดิมเล็กน้อย

และคู่ต่อสู้ซึ่งเคยแพ้เขา ย่อมไม่หยุดรออยู่ที่เดิมเช่นกัน