บทที่ 90 — ประตูที่ต้องเปิดค้างไว้

หลิงยวนฟันกระบี่ผ่านข้อมือสีดำ

แขนของมันขาดออกจากร่าง

ก่อนมือที่กำคอผู้เคราะห์ร้ายจะร่วงถึงพื้น เขาก็คว้าตัวชายผู้นั้นดึงออกมา แล้วถอยพ้นเงาที่ตวัดสวนขึ้นจากรอยแตกกลางอก

เสียงหวีดแหลมกรีดผ่านทางเดิน

เงาสีคล้ำกระโจนตาม

เจ้าสำนักกระแทกฝ่ามือลง

ม่านอาคมตั้งขวางระหว่างมันกับคนทั้งสอง แรงปะทะทำให้พื้นหินแตกร้าวเป็นแนวยาว ทว่าแสงยังไม่ดับ

“พาคนออก!”

อาจารย์ฉินกับผู้ช่วยเข้ารับชายที่หมดสติ หลิงยวนกดแผ่นผนึกปิดรอยคล้ำตรงอกให้ ก่อนหมุนตัวกลับไปหาเงามาร

มันยืนอยู่หลังม่าน

สูงกว่าคนเกือบครึ่งตัว ส่วนล่างยังเป็นเส้นดำพันกันไม่หยุด ใบหน้าไร้ดวงตา มีเพียงรอยแยกยาวซึ่งเปิดออกช้า ๆ

แขนข้างที่ถูกตัดกำลังก่อตัวใหม่

หลิงยวนก้าวเข้าหา

กระบี่สีเงินอมฟ้าฟันลงอีกครั้ง คราวนี้คมปราณผ่านกลางลำตัว แยกเงานั้นออกเป็นสองส่วน

ส่วนหนึ่งถูกเผาสลายทันที

อีกส่วนกลับแนบลงกับพื้น พุ่งไปตามรอยแตกใต้ม่านป้องกัน

เยี่ยจื้อหยวนปักแผ่นผนึกสกัดไว้ก่อนมันถึงรั้วหอรักษา

พื้นสว่างวาบ

เงาดำหดกลับราวกับถูกไฟลวก

“มันออกจากร่างแล้ว!” เขาตะโกน “ปิดทางใต้พื้นด้วย!”

ผู้อาวุโสสองคนแยกไปคนละด้าน กระบี่ปักลงตรงรอยต่อแผ่นหิน อักขระแผ่ออกเป็นแนวเชื่อมกับม่านของเจ้าสำนัก

เงามารกระแทกแนวกักครั้งหนึ่ง

จากนั้นมันหยุด

ส่วนที่เหลือค่อย ๆ รวมตัวขึ้นใหม่

คราวนี้มันหันหน้าไปทางหอรักษา

⸻

“เดินต่อ อย่าหยุดตรงประตู!”

เสิ่นซูเหอเรียกคนที่เบียดกันอยู่หน้ารั้ว

เยว่ซีจูงเด็กชายเข้าไปจนถึงบันได ก่อนศิษย์หนุ่มผู้หนึ่งจะวิ่งมาหาจากข้างหอ

“อาเซิง!”

เด็กสะดุ้งแล้วร้องเรียกศิษย์พี่ทันที

เยว่ซีปล่อยมือเมื่อเห็นทั้งสองจำกันได้ นางกำลังจะถอยตามเข้าไป แต่เสียงไม้ลั่นเหนือศีรษะทำให้หยุด

คานเหนือประตูรั้วเอียงลง

แรงปะทะเมื่อครู่ทำให้ฐานเสาด้านหนึ่งแตกร้าว บานประตูหนักจึงค่อย ๆ บิดเข้าหาทางเดิน

ข้างใต้มีแคร่ผู้บาดเจ็บกำลังผ่าน

“หยุดก่อน!”

คนหามด้านหน้าหยุดทันที แต่ด้านหลังยังถูกฝูงชนดันเข้ามา แคร่จึงเอียงจนผู้บาดเจ็บไถลไปข้างหนึ่ง

เยว่ซีมองรากไม้ที่เลื้อยอยู่ริมกำแพง

นางยกมือส่งปราณลงไป

เถาเส้นหนึ่งพุ่งพันกรอบประตู ดึงมันไว้ก่อนบานไม้จะเหวี่ยงกระแทกแคร่

ความเจ็บแล่นขึ้นจากข้อมือ

ผ้าพันแผลซึมแดงทันที

“จ้าวเฉิง!”

เขามาถึงข้างนางแล้ว ยกไหล่ยันกรอบประตูแทนเถาที่กำลังตึงจนลั่น

“เอาคนผ่านไป!”

เสี่ยวถังวิ่งเข้าช่วยประคองปลายแคร่ ศิษย์หอวินัยอีกคนเข้ารับด้านข้าง ทั้งหมดเคลื่อนผ่านช่องประตูอย่างระมัดระวัง

เยว่ซีมองข้ามไหล่จ้าวเฉิง

ยังมีคนอยู่ด้านนอกอีกเจ็ดหรือแปดคน

หนึ่งในนั้นเป็นชายชราที่เดินไม่ทันผู้อื่น เขาล้มอยู่ใกล้รั้ว มือคว้าขาตัวเองไว้

“ยังมีคน!”

ผู้คุมสองคนรีบกลับออกไปช่วย

เสียงกระแทกดังจากแนวกักมารอีกครั้ง

เถาในมือเยว่ซีสะท้าน นางกัดฟันส่งปราณเพิ่มเพียงเท่าที่จำเป็น ไม่กล้าปล่อยให้รากขาดก่อนคนสุดท้ายผ่านเข้ามา

เสี่ยวถังหันมาเห็นมือของนาง

“ข้าจะหาไม้ค้ำ!”

นางวิ่งไปหยิบคานสั้นที่หล่นอยู่ข้างกำแพง ลากกลับมาแล้วช่วยจ้าวเฉิงสอดเข้ารับใต้กรอบประตู

“ถอนปราณได้!”

เยว่ซีคลายมือทันที

เถาอ่อนตัวลง

เข่านางเกือบทรุด แต่เสี่ยวถังคว้าแขนข้างที่ไม่เจ็บไว้ทัน

“พิงข้าก่อน”

เยว่ซีพยักหน้า หอบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปนับคนที่กำลังผ่านประตูต่อ

⸻

คมกระบี่สีเงินอมฟ้าตัดผ่านเงามารเป็นครั้งที่สาม

คราวนี้หลิงยวนไม่ปล่อยให้ส่วนที่ขาดลงถึงพื้น

เขาพลิกข้อมือ แสงปราณกางเป็นวงแคบ กักเศษเงาทั้งหมดไว้กลางอากาศ แล้วบีบจนแตกสลายเป็นควันบาง

ร่างของมันเล็กลงอย่างเห็นได้ชัด

เจ้าสำนักยกม่านเข้าประชิดจากอีกด้าน

เยี่ยจื้อหยวนเปลี่ยนตำแหน่งแผ่นผนึก ปิดช่องที่เงามารเคยเล็ดลอด ทุกครั้งที่มันถอย ทางหนีจะหายไปอีกช่วงหนึ่ง

หลิงยวนก้าวตาม

ปลายกระบี่ชี้ตรงกลางร่าง

เงามารพลันก้มตัวต่ำ

มันไม่ได้พุ่งใส่เขา

แต่แทงแขนทั้งสองลงในรอยแตกของพื้น!

แรงสั่นสะเทือนวิ่งผ่านแผ่นหินไปถึงฐานกำแพงเรือนที่พังอยู่ข้างทาง

หลิงยวนตัดแขนมันขาดทันที

ทว่ากำแพงส่วนบนเริ่มล้มลงแล้ว

ด้านหลังแนวอาคมยังมีผู้คุมสองคนกำลังประคองชายชรากลับเข้าหอรักษา

“ด้านซ้าย!”

เสียงเยว่ซีดังจากประตู

หลิงยวนตวัดกระบี่ออกข้าง

คมปราณแยกกำแพงที่กำลังล้มเป็นสองส่วน ก่อนม่านของเจ้าสำนักจะรับเศษหินที่พุ่งเข้าหาผู้คนไว้

ผู้คุมก้มตัวป้องชายชรา แล้วเร่งฝีเท้าผ่านประตู

ทุกคนรอดจากแนวหินถล่ม

แต่แรงกระแทกทำให้แผ่นผนึกบนพื้นต้นหนึ่งแตกร้าว

เงามารพุ่งเข้าหาช่องนั้นทันที!

เยี่ยจื้อหยวนส่งแผ่นใหม่ลงปิด

ปลายเงาเล็กเท่าเส้นด้ายลอดออกมาได้ก่อนแสงจะเชื่อมสนิท

หลิงยวนเห็น

กระบี่ฟันลงตรงทางหนี แต่เส้นนั้นกลับเลี้ยวฉับเข้าหาซากกำแพง หายใต้เศษหินที่ยังไหลลงไม่หยุด

เขากดปราณปิดบริเวณนั้นไว้ทันที

“มีส่วนหนึ่งอยู่ใต้ซาก อย่าให้ใครเข้าใกล้!”

ผู้อาวุโสที่ยืนด้านข้างรีบเข้าตรึงวงผนึกต่อจากเขา

ขณะเดียวกัน เงามารส่วนใหญ่กระแทกม่านอีกด้านอย่างรุนแรง

มันกำลังบังคับให้พวกเขารับมือพร้อมกันหลายจุด

หลิงยวนหันกลับมา

ครั้งนี้แสงบนคมกระบี่สว่างจนคนที่อยู่ไกลต้องยกมือบังตา

เขาฟันลงตรงกลางร่างมาร

พื้นทางเดินแยกเป็นร่องลึก

เสียงกรีดร้องดังสะท้อนทั่วเรือน ก่อนร่างคล้ำนั้นจะถูกกดลงกับพื้นใต้คมปราณ ไม่อาจยกตัวขึ้นได้อีก

“ปิดวง!”

แผ่นผนึกของเยี่ยจื้อหยวนปักลงพร้อมกันสี่ทิศ

เจ้าสำนักกดม่านจากด้านบน

อักขระสีเงินอมฟ้าไหลตามร่องกระบี่ เข้าล้อมเงาที่กำลังดิ้นอยู่กลางวง

มันถูกกักไว้แล้ว

แต่หลิงยวนยังไม่เก็บกระบี่

ใต้แสงนั้น มีบางสิ่งกำลังทุบจากด้านในอย่างไม่หยุดยั้ง

⸻

ชายชราผ่านประตูเป็นคนสุดท้าย

จ้าวเฉิงกับผู้คุมช่วยกันลดบานไม้ลง คานที่เสี่ยวถังหาไว้ถูกใช้ขัดด้านในชั่วคราว ก่อนผู้อาวุโสสวี่จะเข้ามาตรวจฐานอาคมของหอรักษา

แสงสีอ่อนแผ่ขึ้นเหนือแนวรั้ว

คนที่ยืนเบียดกันค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ

เยว่ซีหันไปหาเสี่ยวถัง

“ครบแล้วหรือ”

เพื่อนนับคนที่เพิ่งเข้ามาอีกครั้ง ก่อนพยักหน้า

“ครบ”

เยว่ซีจึงยอมถอยจากประตู

เสิ่นซูเหอรออยู่ตรงบันไดแล้ว

สายตาของนางหยุดที่ผ้าพันแผลเปื้อนเลือด

เยว่ซีไม่ทันได้อธิบายก็ถูกเรียกให้นั่ง

“ยื่นมือ”

“ประตูกำลังจะ—”

“ข้าเห็นแล้ว ยื่นมือมา”

นางทำตามอย่างว่าง่าย

เสี่ยวถังนั่งลงข้างกัน แขนเสื้อเลอะฝุ่นจากการลากไม้ค้ำ มีรอยถลอกใหม่ตรงฝ่ามือ

ยายหวังนำผ้าสะอาดมาวางให้ ก่อนจับมือเสี่ยวถังพลิกดู

“เจ้าอีกคน”

เสี่ยวถังรีบหดมือ

“ข้าแค่ถลอกเจ้าค่ะ”

ยายหวังมองทั้งสองสลับกัน

“วันนี้พวกเจ้าตกลงกันมาหรือไร ถึงพูดเหมือนกันหมด”

เยว่ซีสบตาเพื่อน

ทั้งสองยิ้มออกมานิดหนึ่ง

แต่เสียงกระแทกจากวงผนึกด้านนอกยังดังอยู่

รอยยิ้มจึงอยู่ได้ไม่นาน

⸻

อาจารย์ฉินกลับมาพร้อมแคร่ของชายที่ถูกมารใช้ร่าง

ก่อนถึงประตู เขาให้ผู้คุมเรียกเยี่ยจื้อหยวนมาตรวจย้ำตามคำสั่ง

แสงผนึกบนอกชายผู้นั้นยังอยู่ เส้นคล้ำที่เคยลามถึงลำคอจางลงมากแล้ว แต่ชีพจรอ่อนจนแทบจับไม่ได้

“ของในร่างออกไปแล้ว” เยี่ยจื้อหยวนกล่าวหลังตรวจ “แยกห้องไว้ก่อน ข้าจะมาตรวจซ้ำ”

อาจารย์ฉินพยักหน้าแล้วรีบพาคนเข้าไป

เยว่ซีมองตามแคร่

ชายผู้นั้นดูไม่ต่างจากผู้เข้าแข่งขันที่นางพบรอบสนามเมื่อเช้า เสื้อผ้าแบบเดียวกัน ป้ายสำนักแบบเดียวกัน เพียงผ่านไปไม่กี่ชั่วยาม เขากลับแทบไม่เหลือแรงลืมตา

เสียงโต้เถียงดังขึ้นหน้ารั้ว

บุรุษวัยกลางคนในชุดเจ้าสำนักต่างถิ่นกำลังพูดกับผู้อาวุโสสวี่

“ข้าจะพาศิษย์ของข้าลงเขา อยู่ต่อก็มีแต่จะถูกขังไว้กับของพวกนี้!”

“ทางลงเขายังตรวจไม่เสร็จ” ผู้อาวุโสสวี่ตอบ “อีกทั้งคนของท่านบางคนรับยาจากผู้ต้องหา ต้องให้ผู้รักษาตรวจก่อน”

“ข้าตรวจเองได้!”

“ผู้ที่มีอาการคนล่าสุดก็ถูกตรวจด้วยปราณมาก่อนแล้ว”

คำตอบนั้นทำให้ชายผู้นั้นหยุดไป

เยี่ยจื้อหยวนก้าวเข้ามา

“หากท่านต้องการช่วย ให้ศิษย์นั่งแยกกันแล้วบอกว่าใครได้รับยา ใครกินแล้ว ใครยังไม่ได้กิน อย่าทดลองขับสิ่งใดด้วยปราณจนกว่าจะรู้ว่ามันอยู่ตรงไหน”

อีกฝ่ายมองผ่านประตูไปยังศิษย์ของตน

ความโกรธยังอยู่บนใบหน้า แต่สุดท้ายเขาก็หันกลับไปเรียกคนในสำนักให้มารวมกัน

เยว่ซีได้ยินเด็กผู้หนึ่งกระซิบถามอาจารย์ว่า ตนจะกลายเป็นเช่นชายบนแคร่หรือไม่

อาจารย์ของเขาคุกเข่าลงตรงหน้า

“เจ้ามิได้รับยา อยู่กับข้า อย่าเดินไปไหน”

เยว่ซีมองมือผู้เป็นอาจารย์ที่จับไหล่เด็กไว้

มันสั่นน้อย ๆ

ความกลัวไม่ได้อยู่เฉพาะคนที่ร้องเสียงดัง

⸻

หลิงยวนยังยืนประจำขอบวงผนึก

เงามารด้านในแบนลงกับพื้น ก่อนพองขึ้นกระแทกแสงเป็นระยะ ทุกครั้งที่มันหาช่อง เขาจะเลื่อนปลายกระบี่ไปปิดไว้ก่อน

เจ้าสำนักยืนอยู่อีกด้าน

“ทำลายได้หรือไม่”

“ได้ หากไม่มีส่วนอื่นเชื่อมอยู่นอกวง”

หลิงยวนเหลือบมองซากกำแพง

ผู้อาวุโสสองคนกำลังยกเศษหินออกทีละชิ้นภายในเขตผนึก ห้ามไม่ให้สิ่งที่ซ่อนอยู่หลุดผ่านแนวกัก

เขาไม่ต้องการเผาส่วนใหญ่จนส่วนที่เหลือแตกหนีโดยไม่รู้ทิศ

เยี่ยจื้อหยวนกลับมาสมทบแล้วก้มตรวจเส้นดำใต้แสง

“ตอนออกจากร่าง มันดึงเศษที่กระจัดกระจายกลับมารวมกัน” เขากล่าว “ส่วนที่เล็ดลอดไปน่าจะยังพยายามกลับเข้าหากัน”

หลิงยวนมองร่างมาร

มันหยุดดิ้นไปชั่วขณะ

รอยแยกบนใบหน้าค่อย ๆ หันไปทางหอรักษาอีกครั้ง

เขาขยับกระบี่บังทิศนั้น

เงามารกระแทกเข้าหาคมจนเกิดควันคลุ้ง

ไม่มีคำพูด ไม่มีเสียงหัวเราะ

มันเพียงพยายามไปทางเดิมซ้ำ ๆ

หลิงยวนหันไปสั่งผู้คุม

“เพิ่มคนเฝ้ารอบหอรักษา ตรวจรอยแตกที่ฐานกำแพงทุกด้าน”

⸻

เยว่ซีเพิ่งเปลี่ยนผ้าพันแผลเสร็จเมื่อได้ยินเสียงขูดจากข้างลาน

นางหันไปมอง

ศิษย์สองคนกำลังช่วยกันเลื่อนม้านั่งให้ผู้สูงอายุนั่งพัก

เสียงหยุดลง

นางจึงหันกลับมา

เสี่ยวถังถือเสื้อคลุมของหลิงยวนไว้ หลังเสิ่นซูเหอให้ถอดออกเพื่อพันแผลถึงหัวไหล่ใหม่

“สวมดี ๆ ข้างนี้ขาดอยู่”

เพื่อนช่วยคลุมให้ แล้วขยับชายผ้าไม่ให้เสียดสีกับแผล

เยว่ซีมองมือที่กำลังจัดเสื้อให้ตน

“เมื่อครู่เจ้ากลับมาหาข้าทำไม”

เสี่ยวถังชะงัก

“ตอนไหน”

“ตอนข้าให้เจ้าไปบอกผู้คุมเรื่องหลักทองแดง เจ้าบอกเสร็จแล้วน่าจะอยู่ใกล้ทางออกได้”

เสี่ยวถังเงยหน้าขึ้น

“แล้วทิ้งเจ้าไว้กับคนถือแถบผ้านั่นหรือ”

เยว่ซีไม่ได้ตอบ

เพื่อนจึงลดมือลงแล้วนั่งข้างนาง

“ข้าเคยเลือกผิดมาแล้ว ครั้งนี้ข้าเห็นว่าเจ้าต้องการคนช่วย ข้าก็กลับมา”

ไม่มีคำสาบาน

ไม่มีการขอให้นางเชื่ออีกครั้ง

เยว่ซีมองเสี่ยวถังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขยับตัวให้ไหล่ข้างที่ไม่เจ็บแตะไหล่เพื่อน

“ข้าดีใจที่เจ้ากลับมา”

เสี่ยวถังนิ่งไป

แล้วนางก็ยิ้ม

อีกฝั่งของลาน จ้าวเฉิงกำลังช่วยผู้คุมตรวจฐานกำแพงตามคำสั่งใหม่ เขาเงยหน้ามาเห็นทั้งสองนั่งพิงกัน จึงไม่ได้เรียกให้มาช่วยถือโคมอย่างที่คิดไว้

เขาหยิบโคมเองแล้วเดินต่อ

⸻

ใต้ซากกำแพง ผู้อาวุโสคนหนึ่งยกแผ่นหินสุดท้ายขึ้น

เส้นดำเล็ก ๆ ดิ้นอยู่ในแอ่งฝุ่น

เขารีบใช้แผ่นผนึกกดลง

เสียงหวีดแหลมดังขึ้นทันที

เงามารกลางวงสะบัดตัวรุนแรง หลิงยวนกดกระบี่ลงตรึง ขณะที่เจ้าสำนักส่งปราณเสริมจากอีกด้าน

เส้นดำใต้แผ่นผนึกขาดออกเป็นสองส่วน

ส่วนหนึ่งสลาย

อีกส่วนหดเหลือจุดเล็กเท่าเมล็ดข้าว ก่อนถูกเก็บเข้าหลอดผนึกได้สำเร็จ

“จับได้แล้ว!”

หลิงยวนมองหลอดที่ถูกนำมา

เยี่ยจื้อหยวนตรวจอยู่ชั่วครู่แล้วพยักหน้า

แต่ก่อนหลิงยวนจะลงมือทำลายร่างใหญ่ เสียงผู้คุมจากหน้าหอรักษาก็ดังขึ้น

“แสงที่ฐานรั้วผิดปกติ!”

เขาหันขวับ

เสาหินใกล้ประตูเหนือกำลังสว่างเป็นสีขาวจัด

ลักษณะเดียวกับเสาริมสนามประลองเมื่อช่วงเช้า

⸻

เยว่ซีลุกขึ้นพร้อมเสี่ยวถัง

ผู้อาวุโสสวี่เข้าถึงฐานเสาก่อนใคร เขาใช้เครื่องมือเปิดฝาครอบออก แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนทันที

ไม่มีเข็มปักอยู่

มีรอยร้าวจากแรงกระแทกตอนกรอบประตูเอียง และระหว่างรอยนั้นมีเส้นดำบางกว่าด้ายเกาะอยู่

มันไม่ได้เพิ่งลอดเข้ามา

มันซ่อนอยู่ในช่องที่เสียหาย ก่อนม่านของหอรักษาจะกางครบ

“ถอยจากเสา!”

ผู้อาวุโสสวี่ตัดทางจ่ายปราณเข้าฐานทันที

แสงขาวดับลง

เส้นดำหลุดจากรอยร้าว พุ่งขึ้นตามเครื่องมือเข้าหาข้อมือเขา!

ผู้อาวุโสสวี่ปล่อยเครื่องมือแล้วถอย ปลายกระบี่ของจ้าวเฉิงฟันลงขวางไว้ก่อนมันถึงตัว

เงาขาดออก

แต่ส่วนที่อยู่บนพื้นกลับพุ่งสวนใต้บานประตูเข้ามาในลาน

เสียงร้องดังขึ้นรอบตัว

เยว่ซีดึงเสี่ยวถังถอยไปข้างเสาไม้ ชายผู้หนึ่งซึ่งนั่งอยู่ใกล้ทางรีบยกขาหนีจนม้านั่งล้ม

เงาดำนั้นผ่านเขาไป

ผ่านศิษย์ที่ยืนถือโคม

ไม่หยุดที่รอยเลือดบนผ้าพันแผลของผู้คุมซึ่งอยู่ใกล้กว่า

มันเลี้ยวตรงมาหาเยว่ซี

นางเห็นทิศของมันแล้วชะงัก

จ้าวเฉิงตามเข้ามาขวาง คมกระบี่ปักลงตรงหน้าปลายเงา

มันชนคมปราณแล้วหดกลับ

เสี่ยวถังคว้าแขนเยว่ซีดึงขึ้นบันได

นอกหอรักษา เงามารในวงผนึกพลันกระแทกไปทางเดียวกันจนแสงสะเทือน

หลิงยวนเงยหน้าขึ้น

เขาเห็นเส้นดำในลานเปลี่ยนทิศตามเยว่ซีทุกก้าว

และเห็นรอยแยกบนใบหน้าของร่างใหญ่ค่อย ๆ เปิดกว้าง

มันพบสิ่งที่กำลังตามหาแล้ว.