ว่าจะ(ไม่)รักเมียเด็กคนนี้

“ผมจะไม่มีทางเลี้ยงดูศัตรูเอาไว้ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่...หรือลูกก็ตาม” เสียงเข้มของชายหนุ่มวัยยี่สิบปีบอกกับผู้เป็นพ่อและแม่ของตัวเองด้วยความไม่พอใจกับสมาชิกใหม่ที่กำลังจะเข้ามาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับตัวเองในฐานะที่เปลี่ยนไป ทำให้ฉัตรพลและกานต์พิชชามองหน้ากันอย่างปลงตกเพราะนี่ถือว่าเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่พวกเขามีปากเสียงกับลูกชายคนโตแบบนี้“แต่เรื่องมันก็ผ่านมาแล้วนะ ความผิดของพ่อแม่จะเอามารวมกับลูกได้ยังไง หรือว่าแกจะปล่อยให้เด็กผู้หญิงคนนั้นต้องใช้ชีวิตคนเดียวไปจนโต” เพราะในตอนนี้พ่อกับแม่ของเธอก็เสียชีวิตไปทั้งคู่แล้ว“ใช่ และแม่ก็เห็นว่าหนูเมย์ก็เป็นเด็กนิสัยดี ถึงจะบอกว่าเป็นครอบครัวเดียวกันกับสองคนนั้น แต่แม่ก็ไม่เห็นเลยว่าเธอจะได้นิสัยจากพ่อกับแม่มา ทำไมเตไม่ลองเปิดใจให้น้องบ้างล่ะ”“ผมมีน้องแค่คนเดียวคือไอ้ดิน ถ้าพ่อกับแม่จะรับเด็กคนนั้นมาเลี้ยง ก็ถือว่าพ่อกับแม่เลือกผู้หญิงคนนั้นที่เป็นคนนอกมากกว่าลูกแท้ ๆ อย่างผม”ชายหนุ่มเอ่ยทิ้งท้ายแล้วสบตากับคนเป็นพ่อและแม่ด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองอย่างไม่ปิดบัง สำหรับเขาคนที่ทรยศก็ยังคงเป็นศัตรูอยู่ตลอดและไม่มีความจำเป็นจะต้องเก็บเอาไว้ หากสอง

ปัจจุบัน@คาสิโนของเตชินท์“โห ฉันเคยได้ยินแต่ชื่อ ไม่คิดเลยว่าของจริงจะหรูขนาดนี้” เสียงของฝ้ายที่เดินเข้ามาด้านในของคาสิโนหรูที่ชั้นล่างถูกตกแต่งให้เป็นสถานบันเทิงสำหรับคนดังมีชื่อเสียงและคนที่มีอำนาจ เพราะที่นี่ค่อนข้างจะได้ชื่อว่าเป็นสถานที่สำหรับเศรษฐีเท่านั้น ดังนั้นจึงไม่แปลกเลยหากนักศึกษาอย่างพวกเธอจะไม่เคยได้มีโอกาสเข้ามา“ฉันรู้ว่าเธอรวยมาก แต่ไม่คิดว่าชีวิตจะดีขนาดนี้นะเนี่ย ดูสิมีพี่ชายที่ทำธุรกิจสถานบันเทิงชื่อดังที่สุดในประเทศ อิจฉาเลยอะ~”ลลินทำได้แค่ยิ้มเป็นการตอบกลับไปเท่านั้น ใครจะรู้ว่าจริง ๆ แล้วชีวิตของเธอไม่ได้น่าอิจฉาแบบที่ทุกคนเห็นเลยแม้แต่น้อย หากไม่มีแผ่นดินที่เอ็นดูเธอเหมือนน้องสาวจริง ๆ แล้ว หญิงสาวก็ไม่รู้แล้วว่าจะสามารถพูดคุยกับใครได้อีกระหว่างนั้นดวงตากลมโตก็กำลังไล่สำรวจสิ่งแปลกตาตรงหน้าไปด้วย เพราะทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งใหม่สำหรับลลินทั้งหมด ก่อนที่เธอและเพื่อนจะเดินไปที่โต๊ะซึ่งแผ่นดินเป็นคนเตรียมไว้ให้ และตามมาด้วยเพื่อนคนอื่น ๆ ที่เข้ามาทีหลัง“นายครับ...”“น่ารำคาญ” ดวงตาคมที่แฝงไปด้วยความดุดันจ้องมองกลุ่มของนักศึกษาที่กำลังนั่งสังสรรค์กันอยู่พลางพ่น

“กลับมาแล้ว~”“โอ๊ย! นี่แกเดินให้มันดี ๆ หน่อยสิ”เสียงโหวกเหวกของเพื่อนสาวทั้งสามคนช่วยทำลายบรรยากาศชวนอึดอัดได้เป็นอย่างดี ลลินรีบวางแก้วน้ำผลไม้ในมือลงแล้วตั้งท่าจะเข้าไปช่วยประคองใบข้าวและแก้มเอาไว้ แต่ตั้มก็ได้เข้ามาตัดหน้าเพื่อช่วยเพื่อนของตัวเองเสียก่อน จึงทำให้เธอได้แค่ยืนมองเท่านั้น“ทำไมเมากันขนาดนี้เนี่ย ตอนออกไปยังไม่เห็นจะเป็นแบบนี้เลยนะ”“ก็เพื่อนเธอน่ะสิยัยลิน บอกว่าจะออกไปล่าแต่ดูแล้วน่าจะโดนล่าเองมากกว่า” ฝ้ายกระแทกลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายหลังเห็นสภาพของเพื่อนรักทั้งสองคน“แต่ยัยข้าวล่าสำเร็จน้า~ แต่ฉันนี่สิ ยังไม่เห็นมีใครเลย”“ขอโทษนะครับ พอดีผมมารับน้องข้าวกลับด้วยกัน”ยังไม่ทันที่แก้มจะพูดจบ เสียงทุ้มของชายหนุ่มที่ดูอายุไล่เลี่ยกับพวกเธอก็ดังขึ้นก่อน เขาเหลือบมองหญิงสาวใบหน้าจิ้มลิ้มที่ยืนอยู่เล็กน้อยด้วยสายตาที่แสดงออกว่าถูกใจลลินขนาดไหน ยิ่งทำให้ตั้มรู้สึกไม่พอใจมากกว่าเดิมที่ไม่ว่าใคร ๆ ต่างก็อยากเข้ามาจีบผู้หญิงของเขาทั้งนั้น“ข้าวอยู่นี่ไงครับ” ตั้มพูดด้วยเสียงไม่พอใจทำให้อีกคนต้องละสายตาจากลลินอย่างเลี่ยงไม่ได้ แล้วเดินเข้ามาพยุงใบข้าวเพื่อกลับไปด้วยกันแทน“

ในตอนนี้ลลินไม่ได้ยินคำพูดอะไรทั้งนั้น เพราะสิ่งเดียวที่เธอต้องการก็คือความสุขจากชายตรงหน้าเธอทรมาน...ทรมานจนจะตายอยู่แล้ว“ชะ...ช่วยลินที อึก!”“เธอเป็นคนขอเองนะ”สิ้นคำอ้อนวอนมาเฟียหนุ่มก็โน้มใบหน้าลงไปขบเม้มที่ลำคอขาวเนียนอย่างแรงจนคนตัวเล็กเบ้หน้า เพราะเธอไม่เคยได้รับสัมผัสที่รุนแรงและป่าเถื่อนแบบนี้มาก่อน แต่ถึงอย่างนั้นลมหายใจอุ่นของร่างสูงประกอบกับสัมผัสเปียกชื้นก็ปลุกเร้าอารมณ์กระสันของลลินได้เป็นอย่างดี‘เธอชอบมัน...เธอกำลังชอบสัมผัสของเขาที่ทำกับเธอในตอนนี้’“อึก! จะ...เจ็บ”“อืม...” เตชินท์ไม่ได้สนใจเสียงร้องของคนใต้ร่างเลยแม้แต่น้อย เขายังคงระบายอารมณ์กับเธอด้วยความรุนแรงเหมือนที่เคยทำกับผู้หญิงคนอื่น แต่ใครจะคิดว่าเด็กสาวที่พ่อแม่พยายามยัดเยียดให้เป็นน้องสาวคนนี้จะมีบางอย่างที่แตกต่างจากผู้หญิงเหล่านั้น‘หอม...’ นั่นคือสิ่งแรกที่เตชินท์รู้สึกหลังจากดูดเม้มลำคอเธอมาได้พักใหญ่ว่าร่างกายของเด็กสาวที่เพิ่งอายุยี่สิบทั้งหอมและนุ่มนิ่มมากขนาดนี้หึ ดีเหมือนกัน ในเมื่อคืนนี้เขาเองก็ต้องการระบายอารมณ์อยู่แล้ว และยิ่งลลินโดนยาแบบนี้ เขาก็จะทำการสั่งสอนเด็กที่เข้ามาเป็นส่วนเกินในบ

เอี๊ยด!ทันทีที่รถสปอร์ตคันหรูจอดสนิทหน้าบ้านหลังใหญ่ ร่างสูงก็เปิดประตูแล้วเดินไปอีกฝั่งเพื่อไปอุ้มหญิงสาวขึ้นมาทันที โดยมีลลินที่ยังคงสะอื้นไห้มาตลอดทางเขาเลือกที่จะพาลลินกลับมาที่บ้านเช่นเดิม เพราะในตอนนี้ทั้งฉัตรพลและกานต์พิชชาต่างก็ไปทำงานทั้งคู่ อีกทั้งลลินยังเป็นคนที่อยู่บ้านตลอด ดังนั้นหากจู่ ๆ เธอหายตัวไป ทุกอย่างก็จะยิ่งน่าสงสัยมากกว่าเดิมแผ่นดินค่อย ๆ วางร่างอรชรลงบนเตียงด้วยความแผ่วเบา แล้วเอ่ยบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความอ่อนโยนอย่างเช่นทุกครั้ง“ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเดี๋ยวพี่มาหาอีกรอบ”“ฮึก...หนูไม่ได้อยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้นนะคะ”“พี่รู้”“แต่พี่ดินโกรธหนู พี่ดินไม่ยอมพูดกับหนูเลย” เด็กสาวยกมือขึ้นมาปิดหน้าแล้วร้องไห้ออกมาอีกครั้งอย่างง่ายดาย เพียงแค่ได้เห็นความเย็นชาของแผ่นดิน เธอก็คิดไปต่าง ๆ นานา“พี่ไม่ได้โกรธเธอนะลิน” แผ่นดินคุกเข่าลงตรงหน้าแล้วลูบผมเธอเบา ๆ ซึ่งคำพูดของเขาก็สามารถทำให้หญิงสาวหยุดร้องไห้ แล้วยอมผละใบหน้าออกมาได้“แต่พี่ดินไม่คุยกับหนูมาตลอดทางเลย แถมตอนที่อยู่ที่นั่น พี่ดินยังดูน่ากลัวมาก ๆ ด้วย”“พี่ไม่ได้โกรธเธอ แต่พี่โกรธตัวเองที่ปล่