บทที่18 รณพีร์

 

เป็นอีกครั้งที่แพรวารินทร์ต้องมานั่งรอโดยไร้วี่แววการปรากฎตัวของลูกค้าคนพิเศษ หญิงสาวยังคงนิ่งสงบแต่ก็มั่นดูเวลาเป็นระยะ...หวังว่าคราวนี้เธอจะไม่ต้องรอเก้ออีกนะ

ดวงตาคู่หวานละสายตาจากนาฬิกาข้อมือก่อนจะลอบถอนใจโล่งเมื่อเห็นร่างสูงก้าวลงมาจากบันได...ในที่สุดก็มาสักที

“ขอโทษนะครับคุณมัณฑนากร พอดีนอนดึกไปหน่อยเลยตื่นสาย” ทัศนะผู้บริหารหนุ่มเจ้าของตำแหน่งลูกค้าวีไอพีเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้มชวนฝันหลังจากที่ตนปล่อยให้มัณฑนากรสาวนั่งรออยู่เกือบสามชั่วโมง แพรวารินทร์ควรให้อภัยกับคำขอโทษถ้าลูกค้าหนุ่มเอ่ยจากใจไม่ใช่ใบหน้ายิ้มแย้มไม่รู้สึกผิด

‘ชักจะทนไม่ไหวแล้วแฮะ คนอะไรกวนประสาทเหลือเกิน’ แพรวารินทร์คิดในใจอย่างสุดทน

“ไม่เป็นไรค่ะ งั้นเราก็เข้าเรื่องกันเลยดีกว่า” แพรวารินทร์เอ่ยราวกับไม่ถือสาหาความ ใจจริงคือเธออยากจะออกไปจากบรรยากาศชวนโมโหนี่แล้ว

ทัศนะยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยในสิ่งที่ตรงข้ามกับสิ่งที่หญิงสาวต้องการ “คุณมัณฑนากร ผมยังไม่ได้ทานข้าวเลยนี่ก็เที่ยงแล้วขอผมทานข้าวก่อนนะครับ”

“ทานข้าว?...ได้ค่ะ” แม้จะไม่อยากยอมแต่เมื่อนึกถึงสีหน้าและท่าทางในวันที่บอสหนุ่มขอร้องแล้วก็ต้องตอบไปราวกับคนใจกว้าง

“ไหน ๆ ก็เที่ยงแล้วมาทานด้วยกันสิครับ รึว่ารังเกียจ” ทัศนะเอ่ยบอกก่อนจะเดินนำไปแพรวารินทร์ได้แต่นึกฉุนแต่ก็เดินตามไป 

หลายนาทีต่อมา   

“ทานอาหารเสร็จแล้วเราคุยงานกันได้รึยังค่ะ” แพรวารินทร์เอ่ยขึ้นหลังจากทานอาหารกับลูกค้าหนุ่มเป็นที่เรียบร้อย

ทัศนะมองหน้ามัณฑนากรสาวก่อนจะเอ่ยอย่างไม่เกรงใจ   “ผมขอทานของหวานก่อนนะ”

“ของหวาน... งั้นฉันไปรอที่เรือนหลังเล็กเลยดีกว่า” แพรวารินทร์รู้ดีว่าลูกค้าหนุ่มคิดถ่วงเวลาแกล้งเธอเล่นแต่หญิงสาวก็ไม่คิดที่จะอาละวาดอะไรให้คนเป็นเจ้านายต้องพลอยซวยไปด้วย

“งั้นก็ได้ “ทัศนะเอ่ยบอกก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์นิดๆ แพรวารินทร์ไม่มองกิริยานั้น หญิงสาวรีบเดินจากไปในทันที

“ชักสนุกแล้วสิ” ทัศนะพึมพำกับตัวเองก่อนจะหันมองมัณฑนากรสาวคงเพราะหญิงสาวไม่คิดทอดสะพานให้เขาเหมือนคนอื่น ๆ จึงดูน่าค้นหาทัศนะจึงอยากจะทำเป็นลองจีบหญิงสาวดูสักครั้ง

บริษัทตกแต่งภายในเกตรัตนากรณ์

หลังจากได้พูดคุยกับลูกค้าหนุ่มเป็นที่เรียบร้อยและเข้าใจตรงกันแล้วแพรวารินทร์ก็แวะเข้ามาเอาของที่ห้องทำงานในบริษัทก่อนจะเข้าไปพบท่านประธานสุดหล่อในห้องทำงานของชายหนุ่ม

“พี่ทอมว่ายังไงบ้างแพร” รณพีร์เอ่ยถามลูกน้องสาวทันทีที่หญิงสาวเข้ามาในห้องทำงานของเขา

“โอเคแล้วค่ะ เหลือในส่วนของเรือนอีกหลังที่เขาให้เอาแบบมาให้ดูหลังจากที่เขากลับจากต่างประเทศ” แพรวารินทร์เอ่ยบอกพอคิดถึงลูกค้าหนุ่มแล้วได้แต่หงุดหงุดสมุดโน้ตของเธอก็ยังคงนอนแน่นิ่งอยู่ในกำมือของทัศนะด้วยว่าชายหนุ่มมีธุระต้องไปต่อหลังจากคุยกันเรียบร้อยแล้ว ว่องไวจนเธอถามเรื่องสมุดโน้ตไม่ทันเชียวล่ะมันน่าเจ็บใจนัก

“โธ่แพร...อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ถือว่าช่วยผมอีกนิดนะทนเอาหน่อย” รณพีร์เอ่ยในแกมขอร้อง ญาติผู้พี่คนนี้เป็นคนเข้าถึงยากพอควรตอนให้เขาหามัณฑนากรไปตกแต่งเรือนหลังเล็กให้ยังกำชับมาตั้งหลายข้อไม่ว่าจะต้องมีความอดทนเป็นเลิศ ไม่เกี่ยงงาน ไม่สาย และที่สำคัญไม่ทอดสะพานให้ ซึ่งในบริษัทของเขาคนที่มีคุณสมบัตินี้มีแค่แพรวารินทร์และพิมพ์พิชชาเท่านั้นแต่พิมพ์พิชชาออกจะบ้าบิ่นไปนิดชายหนุ่มเกรงว่าจะมีปัญหากับทัศนะจึงเลือกให้แพรวารินทร์ที่ไม่ค่อยจะมีปัญหากลับใครแถมยังมีสมาธิในการทำงานกับลูกค้าชอบกวนประสาทกว่าพิมพ์พิชชาไปปทำ...แต่เหมือนว่าญาติผู้พี่คนนี้จะทำให้คนมีความอดทนเป็นเลิศอย่างแพรวารินทร์ฉุนได้ไม่น้อยเลย

“บอสคะ ทนไงไหวนัด9โมงพ่อคุณโพล่มาซะเที่ยงลงมาปุ๊บก็บอกขอทานข้าวก่อนพอทานเสร็จขอทานขนมหวานละเลียดเป็นชั่งโมง ควรทนต่อไหมคะบอส”

“ทน ๆ หน่อยนะครับเดี๋ยวเพิ่มโบนัสให้”

“แค่ครั้งนี้นะคะ...เฮ้อ ช่างเถอะฉันกลับก่อนตั้งแต่เช้ายังไม่ได้เจอยัยตัวแสบเลย” แพรวารินทร์เอ่ยบอกพลางคิดถึงเพื่อนรักเพื่อนซี้ที่ตนยังไม่ได้สำเร็จโทษที่ใจร้ายและเจ้าเล่ห์ที่สุด

“คุณจะไปหาทรายเหรอ ผมไปด้วยสิ” รณพีร์เอ่ยบอกเมื่อนึกถึงหญิงสาวที่ตนแอบชอบเพราะงานทำให้ชายหนุ่มไม่ว่างไปเยี่ยมเธอเลย รณพีร์รีบลุกพลางมองหน้าแพรวารินทร์ที่จ้องอย่างจับผิดอยู่

“ผมแค่คิดว่าเจ้านายที่ดีควรไปเยี่ยมเยียนลูกน้องเวลาป่วยไข้มั่ง..ไม่ได้มีอะไรสักนิด จริงจริ้ง”

“หรา...เอาเป็นว่าฉันจะเชื่อละกันแต่ขอเตือนนะคะชอบก็บอกไปเก๊กแบบนี้คุณหมอไม่ชอบ ระวังนะคุณหมอไม่ปลื้มแล้วอย่าหาว่าลูกน้องคนนี้ไม่เตือน” แพรวารินทร์เอ่ยบอกถึงจะห่างเหินกันหลายปีแต่เธอก็รู้ว่าพงศ์พยัคฆ์หวงน้องสาวมากเธอจำได้ว่าช่วงขึ้นมัธยมปลายใหม่ ๆ มีคนมาจีบพิมพ์พิชชาเล่น ๆ หลังจากที่หมอหนุ่มรู้เรื่องแค่สามชั่วโมงเธอและพิมพ์พิชชาก็ได้ข่าวว่าชายคนนั้นอยู่ในสภาพสะบักสะบอมพอควรเลยเธอไม่อยากให้รณพีร์เป็นแบบนั้นจึงเตือนชายหนุ่มไว้

“หมอพงศ์พยัคฆ์โหดมากเหรอแพร  ผมเห็นเค้าดูแค่เย็นชาแล้วก็ขรึมๆ”รณพีร์ถามด้วยความสงสัย ตั้งแต่รู้จักกันโดยบังเอิญชายหนุ่มยังไม่เคยเห็นพงศ์พยัคฆ์เป็นแบบที่แพรวารินทร์บอกเลย

“นั่นไม่ใช่นิสัยแท้จริงของเขาหรอก คุณหมอตัวจริงน่ะโหด เจ้าเล่ห์ ร้ายลึกเป็นที่สุด” แพรวารินทร์เอ่ยบอกพลางยิ้มขำ ชายหนุ่มมักมีมุมอ่อนโยนกรุ้มกริ่มกับคนที่สนิทกันแต่ใครที่คิดมีเรื่องรับรองมีสภาพไม่ต่างกับคนที่มาจีบพิมพ์พิชชาแน่นอนแถมยังหาคนผิดไม่ได้อีกด้วยถือว่าร้ายลึกจนคนไม่สนิทหาไม่เจอเลยทีเดียว

“ไปกันเถอะค่ะ” แพรวารินทร์เอ่ยบอกเมื่อรู้สึกว่าเริ่มคิดถึงคนที่ไม่ควรถลำลึกมากเกินไปมัณฑนากรสาวเดินออกไปโดยไม่รอเจ้านายหนุ่มด้วยซ้ำ

โรงพยาบาลรักษ์บดินทร์

รณพีร์และแพรวารินทร์ที่มาถึงโรงพยาบาลเกือบบ่ายสี่โมงเย็นเข้าไปแล้วเพราะเจ้านายหนุ่มมัวแต่เลือกของเยี่ยมอยู่นานสองนานจนลูกน้องสาวถึงกับเอามือกุมขมับเพราะนอกจากของเยี่ยมแล้วประธานหนุ่มยังมีของติดไม้ติดมือไปฝากคุณสิงหาและคุณหญิงพราวกะรัตรวมไปถึงพงศ์พยัคฆ์ด้วย กะจะเอาใจคนทั้งบ้านไว้ก่อนเลยก็ว่าได้

“แพร คุณว่าหมอกับพยาบาลที่นี่แปลกๆมั้ย” รณพีร์เอ่ยถามหลังจากมองซ้ายมองขวาแล้วรู้สึกแปลกๆ

“ยังไงคะ แปลกตรงไหน” แพรวารินทร์เอ่ยถามถึงแม้จะรู้สึกว่าแปลกตั้งแต่วันที่พงศ์พยัคฆ์จูงมือเข้ามาแล้วก็ตาม

“พวกเขาจับกลุ่มคุยกันเป็นกลุ่มๆเลย” รณพีร์เอ่ยบอกก่อนจะเดินไปกดลิฟต์ แพรวารินทร์มองไปรอบ ๆก่อนจะเดินเข้าไปในลิฟต์หลังจากประตูลิฟต์เปิดออกรณพีร์รีบตามเข้าไป     

ในลิฟต์

แพรวารินทร์และรณพีร์ยืนอยู่มุมซ้ายของลิฟต์โดยมีนางพยาบาลสาวสองคนยืนคุยกันอยู่มุมขวาแพรวารินทร์เลือกจะไม่สนใจสิ่งที่สองคนพูดแต่ผลสุดท้ายก็ต้องฟังอย่างตั้งใจเมื่อชื่อของฟ้ารดา ลูกพี่ลูกน้องและสามีอยู่ในบทสนธนา

“นี่เธอได้ยินข่าวรึยังหมอฟ้าคบอยู่กับหมอปัญจ์แหนะ” นางพยาบาลสาวที่อยู่ข้างๆแพรวารินทร์เอ่ยขึ้น

“อ้าวไหนเมื่อตอนสายๆมีข่าวว่านางเป็นเมียน้อยหมอเสือไง แล้วอยู่ ๆมาคบกับหมอปัญจ์ได้ไง”

“ก็เพราะข่าวนี้แหละหมอเสือถึงได้ออกมาเคลียร์พร้อม ๆกันเลยว่าไม่ได้เป็นอะไรกับหมอฟ้า หมอปัญจ์ก็ช่วยยืนยันด้วย” นางพยาบาลคนแรกเล่าราวกับอยู่ในเหตุการณ์ทั้งที่ฟังมาอีกที

“แน่ใจเหรอว่าหมอปัญจ์นางไม่ได้แค่ปกป้องเพื่อนนางเห็นว่าสองคนนี้สนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆนิ”

“ก็คนอื่นเค้าคิดแบบนั้นแหละแต่หมอปัญจ์ยืนยันว่าไม่ได้ปกป้องเพื่อนเพราะเมียหมอเสือเป็นลูกพี่ลูกน้องหมอปัญจ์ด้วยนะ” พยาบาลคนแรกเอ่ยบอก

“จริงอ่ะ มิน่าล่ะนางถึงตัวติดกับหมอเสือตลอด แล้วหมอเสือว่าไงอีกอ่ะเขาไม่โกรธเหรอที่เล่นข่าวแรงแบบนี้”

“โกรธสิน่ากลัวเลยแหละตีหน้าดุน้ำเสียงขุ่นมาเลยก็อย่างว่าล่ะนะเป็นฉันก็โกรธ พ่อแม่ก็เฝ้าน้องอยู่นี่ น้องสาวก็ป่วยอยู่ถ้าได้ยินข่าวแบบนี้คงแย่ ไหนจะเมียอีก หมอเสือไม่โกรธสิแปลก” นางพยาบาลคนแรกเอ่ยบอกประตูลิฟต์เปิดออกพอดีพยาบาลทั้งสองจึงเดินออกไป

“ผมเพิ่งรู้นะว่าที่โรงพยาบาลนี้งานหลักคือช่วยคน งานอดิเรกคือการจับกลุ่มนินทา” รณพีร์เอ่ยขึ้นอย่างนึกขำทันทีที่อยู่กันเพียงสองคน

“ไม่ตลกนะบอส ฉันอยากรู้จริง ๆใครมันปล่อยข่าวลือแรงๆแบบนี้ สงสารหมอฟ้าที่ต้องเจอเรื่องแบบนี้จริง ๆ ” แพรวารินทร์พึมพำ ต่อมความขี้สงสัยของเธอมันเริ่มทำงานอีกแล้วเพราะนอกจากข่าวจะกระทบถึงฟ้ารดาที่เป็นคนที่หมายมั่นให้เป็นว่าที่พี่สะใภ้แล้วยังกระทบถึงคนในครอบครัวเธอโดยตรงเธอต้องหาคนปล่อยข่าวให้ได้แม้จะไม่ชอบยุ่งกับใครแต่ถ้าคิดมายุ่งกับครอบครัวของเธอเธอก็ไม่คิดอยู่เฉยแน่

ก็อกๆๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ร่างของใครบางคนจะเปิดเข้ามาภาพที่ปรากฏในสายตาของคุณหญิงพราวกะรัตและคุณสิงหาคือลูกสะใภ้คนสวยกับเจ้านายของลูกสาวที่แค่มองทั้งคู่ก็รู้ว่าชายหนุ่มคิดอย่างไรกับพิมพ์พิชชา

“สวัสดีค่ะพ่อสิงห์ สวัสดีค่ะแม่พราว ยัยทรายยังไม่ตื่นเหรอคะ”

“ยังเลยลูก ตาเสือบอกว่าอยากให้หนูทรายพักเยอะๆเลยให้ยานอนหลับนะอีกสักพักก็คงตื่น หอบอะไรมาเยอะแยะน่ะพ่อคุณ” คุณหญิงพราวกะรัตเอ่ยบอกลูกสะใภ้ก่อนจะหันไปถามเจ้านายของลูกสาว

“นี่ของเยี่ยมทรายครับ ส่วนนี่ผมซื้อมาฝากคุณอาทั้งสองกับคุณหมอน่ะ” รณพีร์เอ่ยบอกก่อนจะยิ้มให้อย่างจริงใจ คุณสิงหามองร่างสูงด้วยสายตาดุขณะที่ภายในใจนึกชอบในนิสัยใจคอ...ไอ้หนุ่มนี่มันได้

“ขอบคุณมากนะคุณ แต่ทีหน้าทีหลังไม่ต้องเอามาเยอะแยะขนาดนี้ แค่จริงใจมาก็พอแล้ว”

“ครับ”

ในขณะที่ทั้งสี่ยืนคุยกันอยู่สาวสวยเจ้าของห้องก็รู้สึกตัวขึ้นมาพอดี “แพรมาแล้วเหรอ”

“มาแล้วซิยะ เป็นไงบ้างเอาน้ำมั้ย

“ไม่อ่ะ อยากกินขนมมากกว่า” พิมพ์พิชชาเอ่ยบอกพร้อมจ้องมองถุงขนมในมือของรณพีร์

“อันนี้ของคุณอา ของคุณน่ะงดของหวานประเภทนี้”รณพีร์ที่เห็นสายตาของหญิงสาวรีบเอ่ยปรามไว้ก่อน

“นิดหน่อยไม่ได้เหรอบอส”

“ไม่ได้ครับ” หากแต่คนตอบไม่ใช่รณพีร์กลับเป็นพงศ์พยัคฆ์ที่เดินเข้ามาในห้องโดยไม่ได้เคาะประตู พิมพ์พิชชามองตามเสียงไปที่ผู้เป็นพี่ก่อนจะเอ่ยแบบอ้อนๆ

“พี่เสือขา หนูทรายอยากกินขนมให้หนูทรายกินน๊า นะคะนะ นะนะนะ”

“ไว้หลังจากหายแล้วนะครับ พี่จะให้แม่อุ่นทำให้ทานนะ” พงศ์พยัคฆ์เอ่ยบอกก่อนจะหันหลังให้พงศ์พยัคฆ์เป็นคนที่ใจแข็งได้กับทุกคนยกเว้นแต่พิมพ์พิชชา และอีกคนก็คงเป็นแพรวารินทร์ ซึ่งเขารู้จุดอ่อนข้อนี้ดีจึงเลี่ยงมันด้วยการไม่หันไปมองสายตาอ้อนๆแล้วหันไปคุยกับรณพีร์แทน

“อ่อจริงสิ คุณลัดดาเป็นอย่างไรบ้างครับคุณรณพีร์ ท่านสบายดีรึเปล่า” หมอหนุ่มเอ่ยถามถึงอดีตคนไข้ของตนซึ่งเป็นป้าของรณพีร์

“ท่านสบายดีครับ พอท่านทราบว่าทรายเป็นน้องสาวของคุณหมอท่านก็บอกว่าให้ผมหาโอกาสมาเยี่ยมคนโปรดของท่านให้ได้” รณพีร์เอ่ยบอก ลัดดาหรือป้าดาเป็นพี่สาวแท้ๆของบิดาที่เลี้ยงดูรณพีร์มาตั้งแต่พ่อแม่ของชายหนุ่มเสียชีวิตไปลัดดาชื่นชมและเอ็นดูสองลูกน้องสาวของตนมากโดยเฉพาะพิมพ์พิชชาที่เคยช่วยไว้จากโจรและลัดดาก็คือคนที่ทำให้เขาได้รู้จักกับพงศ์พยัคฆ์เนื่องจากคุณหมอหนุ่มเป็นผู้ผ่าตัดให้คุณป้าของเขาเมื่อครึ่งปีก่อน

“คนโปรด? มีดีจริง ๆนะเราขนาดคุณลัดดายังยกให้เป็นคนโปรด” พงศ์พยัคฆ์เอ่ยบอกแก่น้องสาวก่อนหันกลับมาคุยกลับรณพีร์ต่อ “ฝากบอกคุณลัดดาด้วยนะครับว่าขอบคุณมากที่ห่วงใยน้องสาวผม นั่งก่อนสิครับคุณรณพีร์”

“เรียกผมว่าพีร์ดีกว่าครับไม่ต้องเรียกชื่อเต็มหรอก จริง ๆ เราน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกัน”

“ก็ได้ครับ...คุณเองก็เช่นกันเรียกผมว่าเสือดีกว่า” พงศ์พยัคฆ์เอ่ยกลับรู้สึกถูกชะตาชายหนุ่มตั้งแต่รู้จักกันโดยบังเอิญและยิ่งเห็นความห่วงใยของชายหนุ่มที่มีต่อพิมพ์พิชชาหมอหนุ่มยิ่งถูกชะตาเข้าไปอีก...ถ้าตัดความขี้หวงของตัวเองไปผู้ชายตรงหน้าก็ถือว่าผ่านล่ะ

“โอเคครับคุณเสือ” รณพีร์เอ่ยบอกพร้อมยิ้มให้พลางคิดในใจ ‘รุกไปอีกขั้นแล้วไอ้พีร์เอ้ย ผูกมิตรสำเร็จ’

“ชิ หมั่นไส้” พิมพ์พิชชาส่งเสียงขึ้นมาอย่างขัดใจก่อนจะถูกเพื่อนรักพ่วงตำแหน่งพี่สะใภ้ตีแขนดังเปี๊ยะ

“จะไปหมั่นไส้เขาทำไม”

“ก็หมั่นไส้อะ..ว่าแต่แกไปไหนมา”

“ก็งานอีตาคุณทอมน่ะสิ ว่างแค่วันนี้วันเดียว” แพรวารินทร์เอ่ยบอกอย่างหงุดหงิดเมื่อนึกถึงลูกค้าขี้แกล้ง

“อีตาคุณทอมอีกแล้วเหรอ แล้วคราวนี้นางแกล้งอะไรแกอีก”พิมพ์พิชชาเอ่ยถามอย่างใคร่รู้ เธอชักไม่ค่อยถูกชะตากับญาติผู้พี่คนนี้ของเจ้านายซะแล้วเหมือนจงใจแกล้งเพื่อนเธอตลอด

“แกล้งอะไรนะเหรอ นัด9โมงพ่อคุณโพล่มาซะเที่ยง พอขอคุยงาน พ่อคุณก็จะกินข้าวกินเสร็จยังละเลียดของหวานเป็นชั่งโมงกว่าจะได้คุยงานจริง ๆก็ปาเข้าไปบ่ายโมงครึ่งนี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นญาติบอสนะ ฉันเลิกทำแล้วไอ้งานนี้น่ะ ไม่รู้จะแกล้งอะไรกันหนักหนา” แพรวารินทร์เอ่ยบอกด้านพิมพ์พิชชาได้แต่ขบคิด เช่นเดียวกับรณพีร์ที่ไม่เข้าใจญาติผู้พี่คนนี้สักเท่าไหร ผิดกับคุณสิงหา คุณหญิงพราวกะรัตและพงศ์พยัคฆ์ที่เหมือนจะรู้ทั้งสามมองหน้ากันราวกับถามว่าทั้งสามคิดตรงกันหรือไม่จนในที่สุดพงศ์พยัคฆ์ก็นั่งเงียบในตาดูน่ากลัวจนน้องสาวสังเกตุเห็น

“พี่เสือทำไมทำหน้าแบบนั้นพี่รู้เหรอว่าอีตาคุณทอมต้องการอะไร” พิมพ์พิชชาถามขึ้นพร้อมหันมามองหน้ากับแพรวารินทร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ผู้ชายคนนั้นเรียกร้องความสนใจ อาจจะอยากจีบหนูแพร” พงศ์พยัคฆ์เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงขุ่นติดจะหงุดหงุดใครจะไปทนพูดหวานๆได้ล่ะมีผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้มาจีบเมียนิ แพรวารินทร์และพิมพ์พิชชามองตากันราวถามว่าจริงเหรอก่อนที่แพรวารินทร์จะเอ่ยขึ้น

“คนจะจีบกันเขาไม่แกล้งกันหรอก...เขาต้องเอาอกเอาใจกันสิ”

พงศ์พยัคฆ์มองหน้าภรรยาสาวก่อนจะอธิบายให้ฟังม“มันไม่ทุกคนหรอกหนูแพร ผู้ชายบางคนมักตีหน้าขรึมใส่คนที่ชอบ บ้างก็ต่อว่าสาระพัด บ้างก็ทำเป็นไม่ชอบขี้หน้า และบ้างก็กลั่นแกล้งสารพัด น้อยคนที่มักพูดตรง ๆหรือแสดงกริยาเอาอกเอาใจ”

“เพื่อ?” พิมพ์พิชชาเอ่ยถามอย่างสงสัยคนชอบกันจะทำแบบนั้นทำไม

“เพราะไม่กล้าพูดตรง ๆไงล่ะคุณทราย ผู้ชายส่วนใหญ่ที่ดูเก่งกล้ามักจะไม่กล้าแสดงออกว่าจีบผู้หญิงที่สนใจ กลัวเขาไม่เล่นด้วยแล้วจะขายหน้า” รณพีร์เอ่ยบอกเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าญาติผู้พี่คิดอะไรอยู่ก่อนจะคิดได้อีกข้อ “พี่ทอมเจอผู้หญิงทอดสะพานให้มามากพอมาเจอคนที่เฉยๆไม่ทอดสะพานก็ทำให้เขาเริ่มสนใจ พี่ทอมเป็นพวกชอบความท้าทายซะด้วย”

“ใครจะยอมล่ะ พี่สะใภ้ฉันทั้งคนอีตาคุณทอมนั้นไม่ได้เข้าใกล้อีกแล้วคอยดู”พิมพ์พิชชาเอ่ยขึ้นใครจะยอมให้อีตานั้นได้มาใกล้พี่สะใภ้สุดที่รักได้พี่ชายเธอยังไม่รุกเต็มรูปแบบเลย

“นี่ยัยทรายแกไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้ ถ้าเป็นแบบนั้นจริงก็ใช่ว่าฉันจะชอบเขาตอบซะหน่อยแกไม่ต้องกลัวไป” แพรวารินทร์เอ่ยบอกพร้อมใช้มือซ้ายลูบไล้เพื่อนรักการกระทำของหญิงสาวอยู่ในสายตาของพงศ์พยัคฆ์ตลอดหมอหนุ่มจ้องมองนิ้วมือเรียวของภรรยาแล้วคิดอะไรขึ้นมาได้เหมือนมันจะขาดอะไรไป พลางนึกย้อนไปตอนสวมแหวนแต่งงานประจำตระกูลให้หญิงสาวในวันแต่งงาน

เมื่อ9ปีก่อน

“แพรขอไม่ใส่แหวนไว้นะคะ แพรไม่ชอบใส่เครื่องประดับอีกอย่างกลัวจะหาย” แพรวารินทร์เอ่ยบอกพรางมองแหวนแต่งงานที่นิ้วนางข้างซ้ายมันเป็นเพชรแท้ที่จะมอบต่อให้ลูกสะใภ้คนโตของตระกูลสัตยบดินทร์เป็นเพชรที่มีมูลค่ามหาศาลเธอเป็นแค่เด็กม.5จะรักษาของแบบนี้ได้อย่างไร

“ได้สิลูกแต่หนูต้องเก็บไว้ให้ดีนะอยากจะเอามาใส่ตอนไหนก็ได้”คุณหญิงพราวกะรัตเอ่ยบอกพรางลูบศีรษะลูกสะใภ้อย่างรักใคร่เอ็นดูนางทราบดีว่าลูกสะใภ้ไม่ชอบอะไรที่หรูหราและมีมูลค่าเกินที่เด็กวัยนี้จะสวมใส่  

‘จริงสิเรากับหนูแพรยังไม่มีแหวนคู่เลย ไม่แปลกที่ไอ้หมอนั้นจะคิดว่าหนูแพรไม่มีเจ้าของ’พงศ์พยัคฆ์คิดในใจก่อนจะคิดอะไรขึ้นมาได้ “ผมมีงานต่อขอตัวก่อนนะครับคุณพีร์ เดี๋ยวเสือมานะครับพ่อแม่ เดี๋ยวมานะครับหนูแพรหนูทราย”

การกระทำของพงศ์พยัคฆ์รวดเร็วมาก เขาพูดจบก็เดินจากออกมาเลย ชายหนุ่มเดินตรงไปยังห้องทำงานของตัวเองก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนหรูขึ้นมากดหาใครบางคน

“สวัสดีครับอาสินี”

“ว่าไงจ๊ะหลานอา” สินีนาฏผู้เป็นอาเอ่ยถามหลายชายพร้อมเอ่ยอย่างน้อยใจ “อานึกว่าลืมอาคนนี้ซะแล้ว”

“โธ่อย่าน้อยใจสิครับ เสือไม่ลืมอาสินีหรอก” พงศ์พยัคฆ์เอ่ยบอกอย่างอ้อนๆ

“จริงเหรอ อ่ะ...อาเชื่อก็ได้ว่าแต่โทรมาหาอาเนี่ยต้องการอะไรว่ามาเลย” สินีนาฏเอ่ยอย่างรู้ทันหลานชาย

“หว่ารู้ซะแล้ว คืองี้ครับเสือว่าเสือกับหนูแพรยังไม่มีแหวนคู่แต่งงานเลยอยากรบกวนอาสินีน่ะครับ” พงศ์พยัคฆ์เอ่ยบอกตามความต้องการของตัวเอง สินีนาฏและสามีมีกิจการเกี่ยวกับการออกแบบและผลิตเครื่องประดับและอัญมณีจึงไม่แปลกที่ชายหนุ่มจะโทรศัพท์หาผู้เป็นอา

ด้านสินีนาฏยิ้มหวานก่อนจะเอ่ยตอบ “ใครบอกว่าไม่มีล่ะปู่เรานะช่วยกันออกแบบกับปู่พยัคฆ์แล้วให้อาจัดการให้ตั้งแต่ก่อนงานแต่งเดือนนึงแต่มันเสร็จไม่ทันงาน พอเสร็จเราก็ยุ่งจนไม่มีเวลาอาก็เลยเก็บไว้รอวันที่เจ้าของตัวจริงมาเอาคืน...แล้ววันนี้ก็มาถึง”

สินีนาฎอมยิ้ม...เธอรอวันนี้มา9ปีที่จะมอบแหวนคู่นี้ให้แก่เจ้าของตัวจริงหลังจากที่บิดาสั่งทำพิเศษคู่เดียวในโลกเมื่อ9ปีก่อน

“จริงเหรอครับ” พงศ์พยัคฆ์เอ่ยถามอย่างไม่เชื่อหู พลางนึกถึงผู้เป็นปู่ที่ไม่ได้ติดต่อกันหลังจากวันแต่งงาน ท่านสัตยะเลือกไปอาศัยอยู่ที่เชียงใหม่และยกกิจการทั้งหมดให้ลูกหลานดูแลส่วนตัวกลับไปทำไร่กาแฟตามความฝันโดยมีพ่อเลี้ยงพยัคฆ์เป็นที่ปรึกษา ปู่หลานจึงยิ่งห่างกันไปจนตอนนี้หมอหนุ่มเริ่มสำนึกผิดขึ้นมาสุดหัวใจ

“จริงสิเย็นนี้ก็พาน้องมาดูที่ร้านสิ อาจะรอ” สินีนาฏเอ่ยบอกนอกจากมีบริษัทเกี่ยวกับการออกแบบและผลิตเครื่องประดับและอัญมณีแล้วนางยังมีร้านทอง ร้านเพชร และร้านจิลเวอรี่ที่เป็นที่รู้จักอีกด้วย

“โอเคครับงั้นหกโมงเย็นเสือจะเข้าไปที่ร้านนะครับ”พงศ์พยัคฆ์เอ่ยบอกก่อที่ทั้งคู่จะคุยกันอีกนิดหน่อยแล้วจบบทสนทนาลง พงศ์พยัคฆ์วางสมาร์ทโฟนลงก่อนจะเคลียร์งานอีกนิดหน่อย

ห้องพักพิมพ์พิชชา

หลังจากพงศ์พยัคฆ์ออกไปไม่นานรณพีร์ก็ขอตัวกลับเพราะมีธุระต่อ แพรวารินทร์ก็ขอตัวเอาดอกลิลลี่ที่เจ้านายหนุ่มซื้อมาเยี่ยมพิมพ์พิชชาเข้าไปจัดใส่แจกันในห้องน้ำ ส่วนพิมพ์พิชชากลับรู้สึกเหงาขึ้นมาเฉยๆเมื่อไม่มีเจ้านายหนุ่มคอยกวนประสาทห้ามนั่นห้ามนี้พลันขบคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองที่คิดถึงแต่หน้าตาของคนที่ไม่ชอบขี้หน้า ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก่อนที่ร่างของสองพยาบาลสาวคนเมื่อเช้าจะเข้ามา

“ยานอนหลับหมดฤทธิ์แล้วรู้สึกยังไงบ้างคะน้องทราย” สิตาเอ่ยถามหลังจากเหตุการณ์เมื่อช่วงเช้าเธอและพิมพ์ดาวก็ได้สนิทกับพิมพ์พิชชามากขึ้นจนกล้าเรียกชื่อเล่น

“ดีขึ้นกว่าเดิมค่ะพี่สิตาพี่พิมพ์...ว่าแต่มีอะไรจะเมาส์มั้ยคะ ทรายอยากจะเสพข่าว” พิมพ์พิชชาเอ่ยบอก สองพยาบาลสาวหันไปมองคุณสิงหาและคุณหญิงพราวกะรัตอย่างเกรงใจ...จะให้พูดตอนนี้เนี่ยนะ

“เม้าท์มาเถอะค่ะ พ่อกับแม่ไม่ว่าหรอก ไม่ต้องเกรงใจ” พิมพ์พิชชาเอ่ยบอกโดยไม่ต้องถามบิดามารดาสักคำ คุณสิงหามองหน้าบุตรสาวก่อนจะถอนหายใจยาวพลางส่ายหน้ากับนิสัยของบุตรสาวแต่ก็ไม่ได้ตำหนิหรือปฏิเสธสิตามองท่าทีตอบรับนั้นก่อนจะยอมเม้าท์ด้วยหน้าตาสดใส

“หลังจากหมอปัญจ์ประกาศว่าคบกับหมอฟ้าอยู่ทั้งคู่ก็หวานไร้ลิมิตลงไปทานข้าวด้วยกันแบบสุดสวีตก่อนจะพากันกลับมาทำงานจนทุกคนลืมเรื่องข่าวลือเก่าๆไปเลยค่ะ แถมบอกว่าเคมีหมอฟ้ากับหมอปัญจ์เข้ากันมากกกก”

“ใช่ค่ะ แต่ยังมีกระแสเปรียบเทียบหมอฟ้ากับเมียหมอเสืออยู่ล่ะค่ะ” พิมพ์ดาวเอ่ยบอกกับสิ่งที่ได้ยินมา “บางคนว่าเมียหมอเสือน่าจะสวยสู้หมอฟ้าไม่ได้”

“ทำไมต้องเอาไปเปรียบกันด้วยล่ะคะ” พิมพ์พิชชาเอ่ยถามอย่างโมโหยังมีคนเปรียบเทียบอยู่อีกเหรอทั้งที่เคลียร์ไปแล้วว่าฟ้ารดากับพี่ชายเธอเป็นแค่เพื่อน

“ก็ส่วนใหญ่ยังไม่มีใครเห็นหน้าเมียหมอเสือชัดๆเลยแม้แต่เราสองคนเลยมีพวกที่คิดว่าเมียหมอเสือสวยสู้หมอฟ้าไม่ได้เลยไม่เคยพามาเปิดตัว”

“นั่นสิคะ...ว่าแต่เมียหมอเสือสวยรึเปล่าสู้หมอฟ้าได้ไหมคะน้องทราย” สิตาเอ่ยถามเธอยังไม่เคยมีโอกาสเห็นภรรยาของพงศ์พยัคฆ์เลยสักครั้ง

“สวยมากค่ะถึงทรายจะยังไม่เห็นหมอฟ้าแต่ทรายยืนยัน นั่งยัน นอนยันได้เลยว่าผู้ชายทั้งประเทศต้องอิจฉาพี่เสือที่มีเมียสวยอย่างกับนางเอกละคร”พิมพ์พิชชาเอ่ยบอกอย่างภาคภูมิใจ “สวยอยากกับหลุดออกมาจากภาพวาดแหน่ะ”

“เวอร์ไปแล้วย่ะ ฉันไม่ได้สวยแบบนางเอกละครขนาดมีคนมาอิจฉาขนานนั้นนะยะ” แพรวารินทร์ที่ถือแจกันดอกไม้ออกมาจากห้องน้ำเอ่ยขัด เธอได้ยินตั้งแต่ทั้งสามเริ่มคุยกันแล้วแต่ไม่ออกมาจนได้ยินเพื่อนรักเอ่ยประโยคสุดเวอร์ในความคิดเธอ

“ฉันไม่ได้เว่อร์นะ พี่สิตาพี่พิมพ์นี่แพรวารินทร์หรือแพรพี่สะใภ้ทรายเองสวยมั้ยคะสู้หมอฟ้าของพี่ๆได้มั้ย” พิมพ์พิชชาเอ่ยบอกแพรวารินทร์ก่อนจะหันมาถามสองพยาบาลสาว

“อุ๊ยตายแล้ว...สวยมากค่ะอย่างกับหลุดมาจากภาพวาดจริง ๆ”

“เห็นมั้ยล่า” พิมพ์พิชชายิ้มอย่างเหนือกว่าเมื่อมีคนเห็นด้วยขณะที่แพรวารินทร์นั้นได้แต่นึกระเหี่ยใจ

“อย่ายอกันนักเลยค่ะ แพรก็คนธรรมดานี่แหละอย่าไปเพ้อตามยัยทรายเลย”

“คุณสวยจริง ๆ นะคะ อ้อ...พี่ชื่อสิตานะคะ ถ้าพี่เป็นผู้ชายแล้วมีเมียสวยขนาดนี้ไม่ปล่อยให้ชายอื่นได้เห็นหรอกค่ะเอาไว้ดูคนเดียวดีกว่าเนอะพิมพ์” สิตาเอ่ยบอกก่อนจะถามความคิดเห็นเพื่อน

“ใช่ค่ะ พี่ว่าหมอฟ้าสวยมากแล้วนะแต่คุณน้องแพรสวยกว่าอีก พี่ชื่อพิมพ์ดาวค่ะยินดีที่ได้รู้จัก” พิมพ์ดาวเอ่ยบอก เธอพูดมันออกมาจากใจใช่ว่าจะเอาใจคนตรงหน้าฟ้ารดาสวยแต่เมื่อเทียบกับหญิงตรงหน้าเธอสวยและมีเสน่ห์เป็นอย่างมากแม้แต่ตนเป็นผู้หญิงยังรู้สึกหลงเลยนับประสาอะไรกับผู้ชายมิน่าล่ะหมอหนุ่มจึงไม่เคยพามาเพราะกลัวใครจีบเมียนี่เอย

ก็อกๆๆ

“คุยอะไรกันอยู่ครับ”พงศ์พยัคฆ์เดินเข้ามาในห้องก่อนจะเอ่ยขึ้น สิตาและพิมพ์ดาวยังคงมองหน้าแพรวารินทร์อย่างพินิจพิจารณ์จึงไม่ตอบหมอหนุ่มจึงเป็นพิมพ์พิชชาที่ตอบกลับ

“พี่เสือ ทรายบอกพี่สิตาพี่พิมพ์ว่ายัยแพรสวยอย่างกับนางเอกละครผู้ชายทั้งประเทศต้องอิจฉาพี่เสือแต่ยัยแพรว่าทรายเวอร์ พี่ช่วยยืนยันหน่อยว่านางสวยใครๆก็อิจฉาพี่”

“หนูแพรสวย และสวยที่สุดในสายตาพี่เลย”พงศ์พยัคฆ์เอ่ยบอกพร้อมมองไปที่หญิงสาวจนแพรวารินทร์รู้สึกเขินขึ้นมาจึงแกล้งไม่สนใจ พงศ์พยัคฆ์มองอย่างเอ็นดูก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าใกล้จะ5โมงครึ่งแล้ว

“จริงสิ เสือมีธุระต้องไปหาอาสินีพ่อกับแม่สั่งข้าวมาทานรึยังถ้ายังไม่ต้องเผื่อเสือกับหนูแพรนะครับเสือจะกลับไปทานที่บ้าน” พงศ์พยัคฆ์เอ่ยบอกก่อนมองนาฬิกาอีกครั้ง

“มีธุระอะไรกับอาฮึเจ้าเสือ” คุณสิงหาเอ่ยถาม บุตรชายมีธุระอะไรกับน้องสาวเขากันเขาอยากจะรู้จริง ๆ

“ความลับครับไว้พรุ่งนี้ก็รู้ เสือว่าได้เวลาต้องไปแล้วขอตัวนะครับสวัสดีครับพ่อ สวัสดีครับแม่ พักผ่อนเยอะ ๆ ล่ะหนูทราย ผมไปนะครับคุณสิตาคุณพิมพ์” พงศ์พยัคฆ์เอ่ยบอกก่อนจะมองของในมือของภรรยา

“เดี๋ยวพี่ถือเองครับ” พงศ์พยัคฆ์เอ่ยบอกก่อนจะแย่งของทั้งหมดมาถือไว้ด้วยมือซ้าย แล้วยื่นมือขวามาจับมือซ้ายของหญิงสาวมันติดเป็นนิสัยไปซะแล้วที่จับมือเธอไว้แบบนี้ แพรวารินทร์กำลังจะเอ่ยถามแค่ถูกชายหนุ่มดึงออกไปจากห้องซะก่อน

“น่ารักจังเลยคู่นี้”สิ ตาเอ่ยบอก พร้อมมองไปที่ประตูแม้พงศ์พยัคฆ์และแพรวารินทร์จะออกไปแล้วก็ตาม

“นั่นสิไม่เคยเห็นหมอเสือในบุคลิกนี้เลย น่ารักเป็นบ้า”

“แน่นอน ลบภาพหมอเสือแสนเย็นชาไปเลยคนนี้ต่างหากพี่เสือตัวจริง”พิมพ์พิชชาเอ่ยบอกเธอยิ้มอย่างมีความสุขแค่เห็นพี่ชายกับเพื่อนพัฒนาขึ้นกว่าแต่ก่อนเธอก็โล่งใจแล้วเธอสามารถเข้ารับการผ่าตัดโดยไม่ต้องกังวลได้แล้วแต่พิมพ์พิชชาซะอย่างไม่ปล่อยให้พัฒนาไปแบบนี้หรอกเธอจะเป็นกามเทพให้สองคนนี้เองเพราะดูท่าเพื่อนเธอจะยังไม่เปิดใจเท่าที่ควร