บทที่ 18

โอ๊ย มาเคาะประตูอีกแล้ว ช่วงหลังมานี้พี่เซจิเคาะเก่งเหลือเกิน หรือฉันควรบอกรหัสเข้าห้องให้เขาไปเลยดีนะ จะได้ไม่ต้องมาคอยเคาะอยู่ตลอดเวลา บอกตามตรง ฉันเริ่มหลอนเสียงเคาะประตูก็เพราะเขาเนี่ยะแหละ

“ได้แล้วค่ะ...เอ๊ะ...พี่เซจิ...” หายไปไหนของเขาแล้วนะ ก่อนหน้านี้ยังอยู่แถวนี้อยู่เลย...

“ได้แล้วเหรอ”

“เห้ย! ตกใจหมด!” ฉันสะดุ้งตัวโยนเมื่อเห็นว่าพี่เซจิมาโผล่อยู่ข้างหลังเสียอย่างนั้น

“เธอยังเก็บกุญแจนั่นเอาไว้อีกเหรอ?” เขาปรายตามองไปที่กุญแจดอกที่เก็บได้ในวันที่เราออกไปหาอะไรทานตอนกลางดึกด้วยกัน นี่พี่เขายังจำได้อีกเหรอ แอบดีใจนะเนี่ยะ

ฉันมองไปที่กุญแจแล้วหันกลับมาพยักหน้าให้พี่เซจิอีกครั้ง “อื้ม...น้องเอาไปให้รปภ. แล้ว แต่เขาบอกว่าคงหาตัวเจ้าของยากค่ะ เพราะเวลาคนทำกุญแจหล่นก็จะเปลี่ยนกลอนประตูและใช้กุญแจใหม่ไปเลย ยิ่งเดี๋ยวนี้มีดิจิตอลล็อคแล้วด้วย มันคงไม่จำเป็นแล้ว...”

“แต่ก็ยังเก็บไว้เหรอ...”

“เพราะพี่พูดแบบนั้นก็เลยว่าจะลองเก็บเอาไว้ค่ะ” ฉันตอบตามตรง ไม่มีอะไรให้ต้องปิดบังเกี่ยวกับเรื่องนี้นี่นา เพราะเขาเป็นคนเล่าเรื่องนั้นให้ฉันฟังเอง แสดงว่าเขาก็ต้องเชื่อเรื่องแบบนี้มากพอสมควร จึงเก็บมาเล่าให้คนอื่นฟังได้

“แล้ว...เธอเจอคนที่...อยากใช้คาถานั้นด้วยหรือยังล่ะ”

“จริง ๆ ก็เจอมาตั้งนานแล้วค่ะ”

“ใครเหรอ?” ยืนอยู่ตรงหน้าฉันนี่ไงล่ะ ทำไมซื่อบื้อจัง!

“เสื้อของพี่อยู่นี่ค่ะ น้องซักแล้วก็เก็บเอาไว้อย่างดีตลอด” ฉันทำได้เพียงพูดสิ่งนั้นอยู่ภายในใจแล้วรีบเปลี่ยนหัวข้อบทสนทนาโดยการยื่นถุงที่ใส่เสื้อของเขาเอาไว้ไปให้แทน

มือหนายื่นมารับไปแต่ก็ยังยืนนิ่งไม่ยอมจากไปไหน จนฉันต้องเรียกเขาอีกครั้ง “พี่เซจิคะ ไม่กลับห้องเหรอ?”

“อ...อ๋อ...จริงสิ...” ว่าจบเขาก็เดินไปทางประตูอย่างยืดยาด ไม่รู้ว่าฉํนคิดไปเองหรือเปล่า แต่ช่วงหลังมานี้พี่เซจิทำตัวเหมือนจะมาปักหลักและยึดห้องฉันเป็นฐานที่มั่นของฉันอย่างนั้นแหละ “เอ่อ...ว่าแต่...เธอหิวหรือเปล่า ไปหาอะไรกินกันไหม?”

ขณะที่กำลังจะก้าวขาออกจากห้อง พี่เซจิก็หันกลับมาถามฉันอีกครั้งราวกับคนลีลาที่จะจากไป หรือฉันอาจคิดไปเอง เพราะเรามันคิดไปเองเก่งอยู่แล้วไงของขวัญ...

“วันนี้พี่พาไปกินอะไรตั้งเยอะก็เลยไม่ค่อยหิวค่ะ พี่เซจิหิวเหรอคะ?” ฉันถามย้อนกลับไป หากเขาไม่หิวแล้วจะเปิดประเด็นนี้ขึ้นมาทำไมกัน

“ก็นิดหน่อย...แต่ถ้าเธอไม่หิวก็ไม่เป็นไร” อันที่จริงเขาไม่ได้หิวหรอก เพียงแค่อยากซื้อเวลาอยู่ที่นี่ต่อไปอีกสักหน่อย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน เพราะตัวเขาเองก็ยังพยายามคิดหาเหตุผลอยู่

“น้องต้มมาม่าให้ได้นะ ถ้าพี่ไม่รังเกียจจะมากิน...” ฉันผายมือไปที่ห้องครัวอีกรอบ

“ขอบคุณนะ” พี่เซจิพูดขึ้นหลังจากที่ฉันวางชามมาม่าลงตรงหน้าเขาเรียบร้อยแล้ว พลางนั่งท้าวคางมองเขากินมาม่าอย่างเพลิดเพลินจนลืมตัว รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่สบตาเข้ากับเขาเสียแล้ว

เอาอีกแล้วของขวัญ...เคยตัวนะเรา!

“ขนมครั้งก่อนที่ซื้อมาให้หมดหรือยังล่ะ?” พี่เซจิถามขึ้นขณะทานไปด้วย แต่ท่าทางเขาดูไม่ค่อยหิวสักเท่าไหร่เลยนะว่าไหม หรือเป็นการหิวที่เก็บอาการ พวกผู้ดีเขาทำกันแบบนี้เหรอ ฉํนทำไม่ได้แล้วคนหนึ่งล่ะ

“ก็ใกล้หมดแล้วค่ะ จริง ๆ พี่ไม่ต้องซื้อมาให้ก็ได้นะ...น้องเกรงใจ”

“เผื่อเธอต้องมาเคาะประตูห้องพี่อีกไง” เขาคงไม่อยากให้ฉันไปที่ห้องบ่อยๆ สินะ ว่าแต่...ทำไมเขาเปลี่ยนสรรพนามมาแทนตัวเองว่าพี่อีกแล้วล่ะเนี่ยะ

“พี่...รำคาญของขวัญเหรอคะ?” ฉันถามอย่างตรงไปตรงมาตามประสาคนซื่อบื้อ ด้วยความไม่อยากคิดอะไรไปเองจนต้องเจ็บช้ำอีก

“ไม่ใช่แบบนั้นนะ เธอจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินไปซื้อเองไง” อยู่ ๆ ก็หน้าดำหน้าแดงตอบกลับมาอย่างเคร่งเครียดเลยทีเดียว

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง...” ฉันพยักหน้ารับทราบสิ่งที่เขาสื่อออกมา “แต่น้องว่า ได้ไปเดินซื้อของแบบวันก่อนก็สนุกดีนะคะ เป็นครั้งแรกที่น้องได้คุยกับพี่เยอะขนาดนั้นด้วย”

“แล้วเราคุยกันที่นี่ไม่ได้เหรอ”

กรี๊ดดดดดด!!! ตึกตัก ตึกตัก จู่ ๆ หัวใจฉันมันก็เต้นแรงผิดปกติขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ตายแล้ว...เก็บเศษซากดิฉันด้วยค่ะ ฮือออออ... แต่แล้วในสมองก็ครุ่นคิดว่าคำพูดของพี่เซจิเมื่อสักครู่นี้หมายความว่ายังไงกันแน่

‘เขาไม่ได้เกลียดฉันหรอกเหรอ ถึงได้พูดแบบนั้นออกมา?’

“อืม…เอาไว้เราสองคนไปเที่ยวดวยกันเหมือนวันนี้อีกนะ” พี่เซจิส่งยิ้มให้ฉันพลางยื่นมือมาลูบหัวฉันเบา ๆ อย่างที่เขาไม่เคยทำมาก่อน ท่าทางเมื่อสักครู่ช่างอ่อนโยนมาก เอาอีกแล้ว! ฉันโดนพี่เซจิปล่อยหมัดฮุคเข้าอย่างจังเลย!

“เรา...จะได้ไปด้วยกันอีกจริง ๆ เหรอคะ?” ฉันเงยหน้าไปสบตากับเขา ทำเอาพี่เซจิถึงกับชะงักมือไป

“ทำไมถามแบบนั้นล่ะ”

“ไม่รู้สิคะ วันนั้นพี่ทำใจดีกับน้อง อีกวันพี่ก็เมินเฉยใส่วันที่น้องไปทำอาหารที่ห้อง แล้วหลังจากวันนั้นพี่ก็มาทำตัววอแวกับน้องอีก น้องไม่ค่อยเข้าใจค่ะ”

“ก็เพราะ...ช่วงนี้...ช่วงนี้เซนโตะไม่ค่อยว่างไง...” พี่เซจิว่าพลางหันมองไปอีกทางเหมือนเลี่ยงที่จะสบตาระหว่างสนทนา “เพราะฉะนั้น...ช่วงนี้เธอจะเจอพี่บ่อยเป็นพิเศษ แทนการเจอหน้าเซนโตะ...”

“อ๋อ แบบนี้นี่เอง พี่มาคุมประพฤติของน้องแทนเซนโตะจริง ๆ ด้วยสินะ” สงสัยจะคิดเกินเลยไปเองอีกแล้วสิเรา

แต่ในขณะที่ฉันกำลังนั่งหงอยอยู่นั้น พี่เซจิที่ทานอิ่มแล้วก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะก้าวตรงไปทางห้องนอนของฉันอย่างลามปาม ทำเอาฉันต้องรีบก้าวตามไปขวางยันประตูเอาไว้ด้วยความตกใจ

“พี่จะเข้าไปทำไม...” ฉันถามแล้วใช้ตัวเองยืนขวางหน้าประตู ไม่ยอมให้เขาได้มีโอกาสได้แตะมันด้วยซ้ำ “นี่มันพื้นที่ส่วนตัวของน้องนะ”

“ก็ปกติ เซนโตะมันก็เข้าออกได้ทุกห้องในนี้ไม่ใช่เหรอ” ดูพูดเข้า...แล้วตัวเองเป็นเซนโตะงั้นสิ ฉันกับเซนโตะน่ะ สนิทกันถึงขั้นที่ว่าต่อให้ห้องจะรกรุงรังแค่ไหนก็ผ่านตากันมาหมดแล้ว แต่กับพี่เซจิ...ถ้าฉันปล่อยให้เขาเข้าไปเห็นสภาพห้องในตอนนี้จะต้องเสียภาพพจน์มากแน่

“ก็ใช่ค่ะ...แต่พี่...”

“คืนนี้พี่ว่าจะนอนค้างที่นี่”

“ห๊ะ!?”

“เธอนอนบนเตียง...เดี๋ยวพี่นอนพื้นเอง”

“!!!”

ขอถามหน่อยว่าเรื่องแบบนี้มันปกติใช่ไหม คนที่ไหนเขาทำกัน...ห้องตัวเองก็อยู่ชั้นสิบเอ็ด แทนที่จะเดินกลับไปนอนที่ห้องตัวเอง แต่กลับจะมานอนห้องฉันเนี่ยะนะ ไม่ได้ ๆ ยังไงฉันก็ไม่ยอมหรอก

พี่เซจิยืนนิ่งไปสักครู่ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นเรื่อย ๆ  จนแผ่นหลังของฉันเผลอก้าวถอยไปแนบชิดติดประตูโดยไม่รู้ตัว ใกล้เกินไปแล้ว -///- นี่ใกล้ขนาดนี้ เขาจะประทับจูบลงมาหรือเปล่าเนี่ยะ!

แก๊ก!

อยู่ ๆ ประตูที่ฉันยันอยู่ก็ถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน ทำเอาฉันเกือบหงายหลังไป ยังดีที่พี่เซจิคว้าเอวของฉันเอาไว้ได้ทันเวลาพอดี ไม่อย่างนั้นคงเป็นเรื่องน่าอายมากแน่ แต่ไม่เพียงเท่านั้น เขาอาศัยจังหวะที่ประตูเปิดออกนี้ดันตัวฉันเข้าไปในห้อง ทั้งที่มือหนาของตัวเขาเองก็ยังไม่ได้ปล่อยออก

เราสองคนยังตัวติดกันแบบนั้นก่อนที่ฉันจะล้มลงไปบนเตียง และในที่สุด มือหนาของเขาก็ปล่อยออกจากเอวของฉันสักที แต่ถึงอย่างนั้นพี่เซจิก็ยังใช้แขนค้ำยันกับเตียงเอาไว้เพื่อไม่ให้ฉันลุกหนีไปได้ง่าย ๆ ก่อนจะค่อย ๆ โน้มตัวลงมาจนใบหน้าเราใกล้กัน แทบสัมผัสถึงลมหายใจของอีกฝ่ายได้เลยทีเดียว...

‘เฮ้อ...ของขวัญขอลาโลกตอนนี้เลยได้ไหม วันนี้หัวใจจะวายบ่อยมาก’