บทที่ 17

ใช้เวลาภายในโรงภายยนตร์สองชั่วโมง แต่ฉันกลับไม่ได้จดจ่อกับหนังเลยสักนิด เมื่อกลับออกมาข้างนอกพี่เซจิก็ยังพาฉันไปทานข้าวและขนมตามร้านคาเฟ่อีกด้วย

พอได้ออกมาข้างนอกแล้วก็รู้สึกหายใจได้เต็มปอดหน่อย ถ้าหากยังต้องนั่งใกล้ชิดต่อไปแบบนั้น ฉันต้องหัวใจวายตายแน่เลย ขอยอมรับตามตรงว่าฉันยังไม่มีภูมิคุ้นกันต่อพี่เซจิมากมายขนาดนั้นหรอกนะ ก็คนมันชอบมามากกว่าสิบปี ก็ต้องมีไคว่เขวกันบ้างเป็นธรรมดา

สัญญาว่าต่อไปของขวัญคนนี้จะมุ่งมั่นมูฟออนอย่างเต็มที่แล้วค่ะ วอนทุกนอย่าเพิ่งด่ากันเลยนะ...

“ขอบคุณมากเลยนะคะ สำหรับวันนี้” ฉันบอกเขาหลังจากรถมาจอดลงที่หน้าคอนโด หลังจากนั้นพวกเราก็แยกย้ายกันกลับห้องของตัวเอง ถือว่าเป็นวันที่สนุกมากวันหนึ่งเลยทีเดียว

‘ขอบคุณที่เข้ามาทำให้วันแสนเครียดกลายเป็นวันที่สนุกเต็มเปี่ยมนะคะ’

@Seiji Talk

เมื่อผมส่งของขวัญกลับเข้าห้องเสร็จเรียบร้อยก็ออกมาข้างนอกอีกครั้ง เพราะมีนัดกับพวกกลุ่มเพื่อนขาประจำเอาไว้

“กว่าจะมานะไอคุณเซจิ” เป็นหนึ่งเห็นผมก็กล่าวต้อนรับด้วยประโยคแสนสุภาพทันที แบบนี้ก็ถือว่าสุภาพแล้วแหละ -_-

“เออ ช่วงนี้หายหน้าหายตาบ่อยนะเว้ย หรือว่า...” ประโยคแรกนั้นมาจากมาร์ตินเจ้าเก่าเจ้าเดิม “มีสาวใช่ไหมวะ” ส่วนประโยคหลังนี่คือไอโฮปที่เป็นฝ่ายรับต่อเติมประโยคขาประจำจากมาร์ติน

ให้ตายเถอะ ทำไมวันนี้สองคนนี้มันต้องว่างมาพร้อมกันด้วยวะเนี่ยะ...การที่มันพูดอะไรแบบนี้ผมไม่ได้ติดขัดอะไรหรอก แต่ประเด็นมันอยู่ตรงที่ว่า พวกนี้มันจับความรู้สึกของคนอื่นเก่งเนี่ยะสิ

เอ๊ะ แต่ผมก็ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรที่จะต้องปิดบังอยู่แล้วนี่นา...

“พวกมึงนี่ก็คิดกันได้เนอะ” ผมถอนหายใจก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยหน่าย แล้วกระดกแก้วเหล้าที่เป็นหนึ่งชงให้จนหมดเกลี้ยงภายในไม่กี่อึก

“เออ หลังจากเรื่องเชอรีน มึงว่าไอเซจิมันยังจะคบใครจริงจังอีกเหรอวะ” และแล้วพวกมันก็พูดชื่อของบุคคลตองห้ามแห่งปีขึ้นมา

‘เชอรีน’ หรือหากว่ากันตามตรง สถานะของเธอคนนี้ก็คือ ‘แฟนเก่าคนโปรด’ ของผมนั่นเอง

ไม่ใช่สิ ไม่ใช่คนโปรดหรอก สำหรับผม เธอหายเป็นคนโปรดไปตั้งแต่ตอนที่เธอนอกใจผมแล้ว ทั้งที่ผมไม่ค่อยเปิดใจคบกับใครมากนัก แต่เธอกลับตอบแทนความเชื่อใจที่ผมมีให้ด้วยการทำลายมันไปเสียหมดสิ้น นับตั้งแต่นั้นมา ผมก็ไม่เคยเปิดใจให้ผู้หญิงคนไหนอีกเลย และพวกเพื่อนของผมก็รู้สาเหตุที่ผมเป็นแบบนี้กันดี

“ก็ไม่แน่ไหมวะ” โฮปกล่าวขึ้น “ผู้หญิงบนโลกนี้ไม่ได้มีแค่แบบยัยเชอรีนะเว้ย”

ที่โฮปมันพูดขึ้นมานั้นก็จริงอยู่หรอก

“เงียบแบบนี้ แสดงว่ามึงมีจริง ๆ ใช่ไหมวะ” โฮปว่าขึ้นก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับไอมาร์ติน “ใครวะ”

“อะไรของพวกมึงเนี่ยะ ไม่ต้องยุ่งสักเรื่องได้ไหมวะ” ผมบ่นอุบแล้วกระดกแก้วเหล้าเข้าปากอีกครั้งเพื่อเลี่ยงบทสนทนา แต่ดูเหมือนว่าไอสองตัวนี้จะไม่ยอมปล่อยผ่านไปง่าย ๆ

“มีจริงด้วย...” ไอโฮปจ้องหน้าผมไม่กระพริบตา “มึงหลอกกูไม่ได้หรอก”

“ให้กูเดานะ...” มาร์ตินเสริมขึ้นอีกทาง

“ของขวัญ...” และแล้วพวกมันก็พูดชื่อนี้ขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง ราวกับวางแผนกันเอาไว้แล้ว

“ไม่ใช่เว้ย!” ผมรีบตอบปัดทันที ไม่รู้ว่าพวกมันเอามูลเหตุจากไหนมาคิดเรื่องนี้กันได้ ผมกับของขวัญเนี่ยะนะ...ไม่...มีทาง...ซะหรอก...

ว่าแต่...จะลังเลทำไมเนี่ยะเซจิ อย่าไปลังเลสิวะ เออ! ใช่! ไม่มีทางซะหรอก!

“ฟังจากน้ำเสียงการตอบของมึง พวกกูมั่นใจสักแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว”

“กูบอกว่าไม่ใช่ไง นั่นน้องสาวกู...” ผมพยายามกดเสียงเข้มต่ำแทนเสียงสูงเมื่อสักครู่เพื่อให้พวกมันจบหัวข้อสนทนานี้สักที

“เก้าสิบละ” ยังอีก -_-

เพราะแบบนี้ไง ผมถึงไม่อยากให้สองตัวจับผิดนี่มาอยู่ด้วยกันสักเท่าไหร่ พออยู่ด้วยกันแล้วเป็นแบบนี้ทุกทีเลย แต่พอพวกมันพูดถึงของขวัญแล้ว ผมก็อดคิดไม่ได้ว่าไอ้เด็กคิรันนั่นจะบุกมาถึงห้องของเธออีกหรือเปล่านะ

เมื่อคิดถึงเรื่องนั้นแล้ว อยู่ ๆ กล้ามเนื้อขาของผมมันก็หดตัวออกแอคชั่นให้ผมลุกขึ้นยืน ทำเอาพวกเพื่อนพากันมองมาด้วยสายตาฉงนก่อนจะเอ่ยถาม “มึงจะไปไหนวะ เข้าห้องน้ำเหรอ?”

“เปล่า กูว่าจะกลับละ ช่วงนี้กูง่วงเร็วว่ะ”

“ไม่น่าใช่ อย่างมึงนอนเช้ายังไหวเลย”

“มีนัดสาวชัวร์ เออ แล้วสรุปว่าใช่ของขวัญป้ะ”

“ไม่ใช่ กูบอกแล้วไงว่านั่นมันน้องสาวกูเว้ย!” และตอนนี้พี่ชายอย่างผมก็กำลังจะทำหน้าที่ของตัวเอง ว่าจบผมก็รีบคว้ากุญแจรถที่วางเอาไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกมาจากห้องวีไอพีทันที

“อ้าว ไอนี่...มาเร็วเคลมเร็วจังวะ!” เป็นหนึ่งตะโกนไล่หลังผมมา แต่ผมก็ไม่ได้หันไปสนใจแต่อย่างใดแล้วมุ่งหน้าสู่เป้าหมายอย่างรวดเร็ว แต่ในตอนนั้นเอง...

“เซจิ...” เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นข้างหลังผม เป็นเสียงที่ฟังดดูคุ้นเคยเป็นอย่างดี และเมื่อหันไปมอง คำว่า ‘ตายยาก’ ก็ผุดขึ้นมาในสมองของผมทันที

ใช่แล้ว...คนตรงหน้าคือเชอรีน...แฟนเก่าของผม

“มีอะไร?” ผมไม่ค่อยสบอารมณ์ที่จะเสวนาด้วยสักเท่าไหร่ น้ำเสียงจึงอาจฟังดูห้วนกว่าปกติ แต่ถึงอย่างนั้นคนตรงหน้าก็ยังยิ้มรับขึ้นมา ไม่สะทกสะท้านต่อท่าทีของผมเลย

“จะกลับแล้วเหรอ?”

“เรื่องของฉัน เธอไม่เกี่ยว” ว่าจบผมก็กำลังจะก้าวเดินต่อไป แต่แล้วผมก็รู้สึกถึงพันธนาการบริเวณข้อมือของตัวเองจนต้องหันกลับไปมองอีกครั้ง

“เซจิ เราก็จะกลับแล้วเหมือนกัน ไปส่งเราที่ห้องหน่อยได้ไหม”

“มาเองได้ ก็หาทางกลับเองสิ...” ว่าจบผมก็แกะมือของเธอออกแล้วก้าวเดินออกมาข้างนอกผับโดยไม่ได้สนใจเธออีก...

ก๊อก ก๊อก

“ใครคะ?” เสียงหวานเอ่ยขึ้น ทั้งที่ยังไม่เปิดประตู แต่ผมก็พอจะรู้สึกได้ว่าเธอกำลังงัวเงีย สงสัยก่อนหน้านี้จะเข้านอนไปเรียบร้อยแล้ว นี่เรามาผิดจังหวะและจะทำให้ของขวัญหงุดหงิดอีกหรือเปล่านะ กลับดีกว่าเรา...

แต่ในขณะที่ผมกำลังหมุนตัวหันหลังและกำลังจะก้าวขาออกตัว ประตูห้องก็เปิดเสียก่อน ของขวัญอยู่ในชุดนอนบางเฉียบจนผมต้องรีบก้มหน้าหลุบตาลงกับพื้นทันที

“พี่เซจิ? มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“คือ...”

“มาหาเซนโตะเหรอ? เซนโตะไม่อยู่หรอกนะคะ เห็นว่าไปห้องแฟน”

“เปล่า ไม่ใช่เซนโตะหรอก มาหาเธอนั่นแหละ” ให้ตายเถอะหลุดปาก! ผมว่าตัวเองก็ดื่มไม่เยอะนะ แต่ทำไมถึงได้พูดแบบนั้นออกไปอย่างไม่ยั้งคิดกันล่ะ

“มาหาน้องเหรอ?”

“เอ่อ...จำได้ว่าเธอเคยใส่เสื้อพี่ไป ว่าจะมาขอเสื้อคืนน่ะ” จริง ๆ ผมก็อยากให้เสื้อตัวนั้นมันอยู่ที่ของขวัญต่อไปนั่นแหละ ไม่รู้สิ มันดูดีเวลาอยู่กับเธอมากกว่าตอนที่อยู่กับผม แต่ตอนนี้ผมไม่รู้จะหาข้ออ้างไหนแล้วเนี่ยะสิ...

“อ๋อ...ถ้าอย่างนั้นเข้ามานั่งรอก่อนนะคะ เดี๋ยวน้องไปหยิบให้” เธอเปิดประตูห้องให้กว้างขึ้นเป็นการเชื้อเชิญให้ผมเดินเข้าไปข้างใน

แต่หลังจากประตูปิดลง แทนที่ผมจะเดินไปนั่งบนโซฟาก็ทำเป็นก้าวขาเดินรอบห้องแทน พลางกวาดสายตามองดู หากมีคนอื่นนอกเหนือจากผมอยู่ภายในห้องนี้ โชคดีที่ตอนนี้ของขวัญอยู่ในห้องนอน จึงไม่เห็นการเดินสำรวจของผม

แต่ว่านะ...ห้องนอนก็น่าจะต้องเช็คเหมือนกัน แต่จะเช็คด้วยวิธีไหนล่ะเซจิ...