บทที่ 19

เมื่อเขาเริ่มโน้มหน้าลงมาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตาของฉันก็หลับลงโดยอัตโนมัติ ก่อนจะสังเกตได้ว่าการเคลื่อนไหวนั้นหยุดลงไปแล้ว จึงแอบลืมตาขึ้น

พี่เซจิแสยะยิ้มก่อนจะพลิกตัวเองให้นอนหงายแผ่ลงบนเตียงข้างฉัน

“...เตียงเธอก็นอนสบายเหมือนกันนะ” ว่าพลางยกมือประสานตรงท้ายทอยตัวเองแล้วหลับตาพริ้ม ปล่อยให้ฉันนอนพะงาบเหมือนปลาที่เมื่อสักครู่นี้เพิ่งมีโอกาสได้กลับมาหายใจหายคอ

ฉันยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงพลางจ้องมองหน้าของคนที่กำลังหลับตาพริ้มอย่างสบายใจเฉิบอย่างเอาเรื่อง แต่แล้วก็เหมือนว่าเขาจะนิ่งไป...นี่คงไม่ได้หลับจริงหรอกใช่ไหม...

“พี่เซจิ...” ฉันใช้นิ้วจิ้มเพื่อเป็นการสะกิดให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงนิ่งไม่ไหวติง “ไหนบอกว่าจะนอนบนพื้นไง”

ฉันบ่นเสียงเบาแต่ก็ไม่ได้ฝืนปลุกเขาแต่อย่างใด พลางรีบลุกขึ้นไปเก็บข้าวของภายในห้องให้เป็นระเบียบเรียบร้อยแทน โชคดีที่เขายังไม่เดินพล่านไปทั่วห้อง โดยเฉพาะในห้องน้ำ ก็มันน่าอายจะตายไป -///-

 @ Seiji Talk

ผมมองตามของขวัญที่กำลังเดินเก็บของไปทั่วห้อง แต่ก็ไม่ขยับตัวมากเพื่อให้เธอคิดว่าผมกำลังนอนหลับอยู่นั่นเอง พอเห็นว่าเธอคิดว่าผมกำลังหลับอยู่แบบนี้ ก็อดทำให้นึกถึงตอนนั้นขึ้นมาเสียไม่ได้ ตอนที่ผมเอานมกล้วยไปให้ระหว่างที่ของขวัญกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในที่นั่งอ่านหนังสือตามแนวรถไฟฟ้า

อันที่จริง วันนั้นผมเห็นเธอเดินออกมาจากบ้านจึงแอบเดินตามไปขึ้นรถไฟฟ้าด้วย เพราะวันนั้นเซนโตะต้องอ่านหนังสืออยู่ที่บ้าน ผมจึงใช้โอกาสนั้นตามไปเพื่อดูว่าเธอจะแอบหนีไปเที่ยวเล่นที่ไหน แต่ก็พบว่าของขวัญเป็นเด็กดีกว่าที่คิด ไปนั่งอ่านหนังสือ ผมจึงซื้อนมกล้วยของโปรดเธอไปเป็นกำลังใจให้

แต่แล้วก็มีเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงเกิดขึ้น เมื่อเธอฟุบหน้าลงมาจนใบหน้าของเราเกือบแนบชิดกัน ทำเอาผมแทบกลั้นหายใจจนต้องลืมตาขึ้นมาเพื่อให้เธอรู้ตัวเลยทีเดียว แต่จะว่าไป...ตอนที่เธอตกใจแล้วรีบหันหน้าหนีนั้นก็เรียกรอยยิ้มจากผมได้ไม่น้อย

ในตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรมากมายหรอก แต่เมื่อมานึกถึงตอนนี้แล้วกลับรู้สึกสงสัย สรุปว่าเธอตั้งใจทำมันหรือเปล่านะ...

ผมนอนอยู่บนเตียงได้สักพักแล้ว ในขณะที่ตอนนี้ของขวัญแทบจะทำความสะอาดห้องครั้งใหญ่เลยก็ว่าได้ หยิบทั้งไม้กวาดและไม้ม็อบ อีกนิดเดียวก็ถึงขั้นขั้นห้องน้ำแล้วล่ะ ไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรถึงขนาดนั้น ทั้งที่ห้องก็ไม่ได้รกรุงรังเสียด้วยซ้ำ แต่ก็นะ...ปล่อยให้ทำไปนั่นแหละ ผมจะได้อยู่ในนี้ต่ออีกสักหน่อย...

นี่คงไม่คิดว่าผมจะนอนที่นี่จริง ๆ หรอกใช่ไหม ความจริงผมเพียงแค่เข้ามาดูให้แน่ใจ ว่าไม่ได้มีใครแอบอยู่ในนี้ก็เท่านั้นเอง

และแล้วของขวัญก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำจนได้ สงสัยจะเข้าไปขัดห้องน้ำอย่างที่ผมคิดนั่นแหละ ผมจึงได้โอกาสลุกขึ้นแล้วเดินสำรวจภายในห้องของเธออย่างจริงจังอีกครั้ง

ผมนั่งลงบนโต๊ะอ่านหนังสือของเธอก่อนจะเหลือบไปเห็นสมุดโน๊ตอันเล็กเล่มหนึ่ง ซึ่งจำได้ว่าตัวเองให้เธอเป็นของขวัญวันเกิดในตอนแปดขวบ (แม่บังคับให้แลกของขวัญกับน้อง) คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะยังเก็บเอาไว้ เพราะนี่ก็ผ่านมาสิบปีได้แล้ว เมื่อเห็นดังนั้นผมจึงถือวิสาสะเปิดดูข้างใน

ภายในสมุดปรากฎลายมือของเธอตั้งแต่สมัยช่วงชั้นประถม คงเริ่มเขียนมาตั้งแต่ตอนนั้นเลยสินะ เมื่อพลิกดูข้างในก็เจอเข้ากับหัวข้อที่เขียนว่า ‘ไดอารี่วันเกิด’

14/07/2013

            วันเกิดอายุครบเจ็ดขวบ วันนี้พ่อกับแม่พาฉันไปจัดวันเกิดที่บ้านของเพื่อนสนิทแม่ เพราะลูกชายบ้านนั้นเกิดวันเดียวกันกับฉัน แต่ดูเหมือนว่าสีหน้าของเขาจะไม่ค่อยรับแขกเท่าไหร่ นี่ฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่านะ หรือว่าไปแย่งพื้นที่จัดงานวันเกิดจนเขาเกิดไม่พอใจขึ้นมา? ฉันว่าเขาก็หน้าตาดีอยู่หรอก แต่กลับทำหน้าไม่รับแขกแบบนั้น น่ากลัวที่สุด...แต่ว่าน้องชายของเขา เซนโตะเนี่ยะ ดูเหมือนเราจะสนิทกันได้เร็วมากเลย

            “เหอะ บ่นตั้งแต่เจอกันแรกเลยสินะ” ผมพึมพำอยู่คนเดียว ก่อนจะหันมองต้นทางเป็นครั้งคราว เพื่อแอบอ่านไดอารี่วันเกิดของเธอต่อไป

          14/07/2014

            ฉันอายุแปดขวบแล้ว หนึ่งปีผ่านไป ลูกชายบ้านนั้นก็ยังทำหน้าไม่รับแขกใส่ฉันอยู่เหมือนเดิม ทั้งที่ฉํนมาวิ่งเล่นเข้าออกบ้านนี้อยู่บ่อยครั้ง แต่ดูเหมือนทุกครั้งที่มา เขาก็จะทำตัวเหมือนรังเกียจฉันทุกทีเลย...แต่ฉันไม่สนใจหรอก ถึงยังไงฉันก็จะไปเล่นกับเซนโตะ!

          “เหอะ ยัยตัวแสบ”

ผมกวาดสายตาไล่อ่านทุกบรรทัด ทุกหน้ากระดาษที่เลื่อนผ่านปรากฎลายมือของเด็กสาวที่ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปตามแต่ละช่วงวัย และในระหว่างนั้นผมก็หันไปเห็นเงาของตัวเองที่สะท้อนกับกระจก บ้าจริง...นี่ผมกำลังยิ้มอยู่เหรอเนี่ยะ...ได้ยังไงกันเซจิ...

          14/07/2020

อายุสิบสี่แล้วค่ะ เวลาผ่านไปเร็วกว่าที่คิดเอาไว้นะ แต่ฉันว่าเมื่อวันเวลาผ่านไปก็ทำให้คนเราโตขึ้น และสิ่งต่าง ๆ ก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา เหมือนอย่างตอนนี้...ฉันรู้สึกว่าลูกชายคนโตบ้านนี้-

“พี่ทำอะไรน่ะ!” ดูเหมือนว่าจะอ่านเพลินไปหน่อย จึงไม่รู้ตัวเลยว่าของขวัญออกมาจากห้องน้ำตั้งแต่เมื่อไหร่ พลางคว้าสมุดไดอารี่เล่มจิ๋วไปไว้ในมืออีกต่างหาก

หมดกัน...ผมอดอ่านต่อเลยว่าเธอกำลังจะพูดถึงผมว่ายังไงอีก แต่จะว่าไป ไดอารี่วันเกิดที่เธอเขียนส่วนใหญ่เป็นเรื่องของผมทั้งนั้นเลย อยากรู้จังเลยว่าไดอารี่ที่เธอเขียนในทุกวันจะมีผมอยู่ในนั้นบ้างหรือเปล่า...

“ก็...พี่จำได้ว่ามันเป็นของขวัญชิ้นแรกที่ซื้อให้...”

“แล้วยังไงคะ... พี่อ่านไปมากนอยแค่ไหนเนี่ยะ -//-” ของขวัญหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ว่ามีอะไรต้องเขินหนักหนา ก็แค่บ่นเรื่องที่ผมทำหน้าไม่รับแขกในงานวันเกิดเท่านั้นเองไม่ใช่เหรอ

“แค่พลิกดูแค่นั้นเอง ไม่ได้อ่านอะไรเลย...” ผมพยายามดึงสีหน้าเรียบเฉยเพื่อไม่ให้น่าสงสัย แต่ถึงอย่างนั้นของขวัญก็ยังหรี่ตามองผมอย่างไม่ค่อยอยากเชื่อสักเท่าไหร่ ก็แน่ล่ะ...ใครเชื่อก็โง่แล้ว

ผมจึงบอกไปตามความจริง “ถึงวันเกิดปีที่สิบสี่ ยังอ่านไม่จบเลย แค่บรรทัดแรกเอง”

“ดีนะที่น้องออกมาทัน ไม่อย่างนั้นคงอ่านไปเยอะกว่านี้แน่เลย”

“ทำไมล่ะ ไม่เห็นมีอะไรเลย เธอเอาแต่บ่นที่พี่ทำหน้าไม่รับแขกก็แค่นั้นเอง”

“เห็นแค่นั้นก็ดีแล้วค่ะ” ของขวัญย่นจมูกทำท่าไม่พอใจเล็กน้อย พลางเก็บไดอารี่เอาไว้กับตัวเองราวกับกลัวว่าผมจะแอบหยิบกลับไปอ่านต่อ จริง ๆ ผมก็ไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก แต่อย่าให้เผลอเชียว ;)

“ถ้าจะนอนที่นี่ก็ไปหยิบฟูกบนตู้มาปูตรงนี้ค่ะ” แต่ก็ยังใจดีที่จะอนุญาตให้ผมนอนที่นี่อยู่ ผมจึงไม่รอช้า รีบไปดึงฟูกลงมาปูนอนทันที

ก่อนหน้านี้ผมบอกใช่ไหมว่าจะไม่นอนที่นี่ แต่เอาเป็นว่าตอนนี้ผมเปลี่ยนใจแล้วล่ะ

“เธอมีผ้าเช็ดตัวไหม” ผมหันไปถามของขวัญที่กำลังนั่งเช็ดผมตัวเองอยู่ตรงโต๊ะเครื่องแป้ง เธอก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าก่อนจะหยิบผ้าขนหนูผืนใหม่เอี่ยมออกมายื่นให้

“พี่ขอใช้ห้องน้ำนะ”

“ตามสบายค่ะ” ได้รับอนุญาตเรียบร้อย ผมก็เดินเข้าไปอาบน้ำแล้วใส่เสื้อตัวที่มาทวงคืนจากของขวัญแทน ส่วนกางเกงผมก็ใส่ตัวเดิม แต่จะว่าไปมันก็น่าประหลาดอยู่หรอก เพราะห้องของผมอยู่ห่างเพียงแค่ขึ้นลิฟต์ไปนี่เอง แต่กลับจะมาปักหลักอยู่ที่นี่ ดีนะที่ของขวัญไม่ตั้งข้อสงสัยเยอะ

“พี่เซจิ ของขวัญเตรียมหมอนกับผ้าห่มเอาไว้ให้แล้วนะคะ” เธอนั่งอยู่บนเตียงพลางชี้ไปตรงฟูกที่ปูเอาไว้ เมื่อเห็นว่าผมเดินออกมาจากห้องน้ำแล้ว

“ขอบคุณนะ” ผมทิ้งตัวนั่งลงบนฟูกหนานั่นก่อนจะเช็ดผมที่เปียกหมาดของตัวเอง ก่อนที่ของขวัญจะเดินเข้ามาจับมือแล้วลากผมไปนั่งอยู่บนเก้าอี้โต๊ะเครื่องแป้ง

“ต้องเป่าผมให้แห้งค่ะ เดี๋ยวคันหัว” ว่าพลางมือเรียวบางก็จับไดร์เป่าผมมาเป่าให้ผมจนแห้งสนิท เรื่องแบบนี้ผมก็พอรู้อยู่หรอก ทำเหมือนผมเป็นเด็กน้อยไปได้ -///-

หลังจากนั้นเราสองคนก็เข้านอนพร้อมกัน ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว และในวันพรุ่งนี้พวกเราต่างก็ต้องไปเข้าเรียน เมื่อปิดไฟลงจนมืดสนิท ภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

ของขวัญเงียบมากเลย แบบนี้...คงมีแค่ผมคนเดียวสินะที่นอนไม่หลับ...